پنج‌شنبه است و صف طولانی زنان پشت درب زندان مردانه‌ی هرات. این زنان برای ورود به زندان و ملاقات خصوصی (برقراری رابطه‌ی جنسی) با همسران‌شان انتظار می‌کشند. پشت درب زندان زنانه‌ی هرات اما صفی دیده نمی‌شود، چون زنان زندانی از دیدار خصوصی با همسران و برقراری رابطه‌ی جنسی با آنان، محروم اند.
پنج‌شنبه‌ها موعد دیدار خصوصی و برقراری روابط جنسی مردان زندانی با همسران شان است، زنان زندانی اما با وجود سپری کردن سال‌ها در زندان تا کنون نتوانسته اند، دیدار خصوصی با همسران شان داشته باشند.
شماری از زنان در زندان زنانه‌ی هرات از نبود امکانات ملاقات خصوصی با همسران شان شکایت دارند.
سمیرا (نام مستعار) یکی از زندانیان هرات می‌گوید؛ بیش از پنج سال است که در زندان است و در این مدت هیچ‌گاهی نتوانسته با همسرش رابطه‌ی جنسی برقرار کند. وی در هر ماه فقط یک بار می‌تواند با حضور یکی از مسوولان زندان همسرش را ببیند.
او می‌افزاید؛ چندین بار از مسوولان زندان خواسته است تا با شوهرش دیدار خصوصی داشته باشد اما تاکنون موفق نشده است.
در همین حال سمیه (نام مستعار) یک تن دیگر از این زندانیان می‌گوید؛ دو سال است که در زندان هرات به سر می‌برد اما در طول این دوسال هر ازگاهی می‌تواند شوهرش را با حضور یکی از مسوولان زندان هرات ببیند.
مسوولان در زندان هرات، اما می‌گویند تاکنون شکایتی مبنی بر نبود امکانات ملاقات خصوصی زنان زندانی با همسران شان ثبت نشده است.
عبدالباقی حسین، سرپرست زندان هرات دلیل عدم اجازه‌ی ملاقات خصوصی زنان زندانی با همسران شان را احتمال باردار شدن زنان را در زندان بیان می‌کند.
ملاقات خصوصی با همسر و برقراری رابطه‌ی جنسی، مسئله‌یی است که در قانون زندان‌های افغانستان صراحت ندارد.
احمد رفیع نادری مسوول انجمن مستقل وکلای مدافع می‌گوید‌: “مطابق قوانین افغانستان به ویژه قانون محابس افغانستان، هر زندانی در زمان حبس خود از حقوقی از جمله تحصیل، برخورداری از خدمات صحی و حق دیدار و ملاقات با خانواده با حضور یکی از مسوولان زندان را داراست.”
به گفته‌ی آقای نادری، بر اساس ماده‌ی سی‌ام قانون زندان‌های افغانستان، دیدار زندانیان با اعضای خانواده و همسران شان باید در معرض دید یکی از مسوولان زندان باشد.
رفیع نادری می‌افزاید: “اگر این عرف معمول در بین همه‌ی محابس باشد، پس باید مرد و زن استثنا نباشند و اگر این فرصت برای مرد فراهم می شود برای زن هم فراهم شود.”
به باور آقای نادری اما حساسیت‌های اجتماعی و مشکلات در تشخیص محارم از چالش‌هایی است که زنان زندانی را از ملاقات خصوصی با همسران‌شان محروم می‌کند.
به باور آقای نادری، احتمال باردار شدن زنان در زندان، در صورت فراهم آوردن امکانات دیدارهای خصوصی و برقراری رابطه جنسی، یکی از مواردی است که برای مسوولان زندان مشکل‌ساز است و ممکن این دلیلی باشد که زنان زندانی را از دیدار خصوصی با همسران شان محروم می‌کند.
روان‌شاسان اما به این باور اند که ارضانشدن نیازهای جنسی که جز نیازهای اولیه‌ی انسان به شما می‌رود، مشکلات روانی را در پی دارد.
فضل‌الرحمان فاضلی روان‌شناس می‌گوید؛ ارضا نشدن نیازهای جنسی شخصی که قبلا رابطه‌ی جنسی را تجربه کرده است، پیامد های منفی دارد و فعالیت‌های روزمره‌ی شخص را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
آقای فاضلی به این باور است که ارضا نشدن نیازهای جنسی زنان می‌تواند روی فعالیت‌های روزمره‌ی آن‌ها تاثیرات منفی بگذارد و سبب پرخاشگری آن‌ها شود.
به باور وی کم‌شدن میل جنسی در نتیجه‌ی چند سال سرکوبی میل جنسی، یکی دیگر پیامدهای منفی محرومیت زنان از برقراری روابط جنسی است.
به باور آقای فاضلی، ادامه‌ی این روند ممکن است زمینه‌ی سو استفاده از زنان زندانی را نیز فراهم کند. وی معتقد است که محرومیت از برقراری رابطه‌ی جنسی، ممکن است در درازمدت تبدیل به یک نقطه‌ی ضعف برای این زنان شود.

گزارشگر: سیمین صدف

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail