«بانوان باید مطالعه کنند و بنویسند؛ این دو می‌تواند راه هر زنی را برای رسیدن به اهداف‌اش باز کند. در ضمن باید ما زنان به خود باور کنیم و دید این‌که مردان موجودات ابر انسانی‌اند، از خود دور بسازیم و به مبارزه و نهضت خود ادامه دهیم» این‌ها گوشه‌یی از صحبت‌های تهمینه آرین، خبرنگار و فعال حقوق زن در ولایت بدخشان است. برای معرفی بیش‌تر، با وی گفت‌وگویی انجام دادم که در ادامه می‌خوانید.

معرفی:

تهمینه آرین هستم، باشنده‌ی شهرستان (ولسوالی) شهر بزرگ ولایت بدخشان که در سال ۱۳۷۴ در یک خانواده‌یی که با علم، فرهنگ، نویسندگی و شاعری معروف‌اند، متولد شدم.

در سال ۱۳۹۴ وارد دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه بدخشان شدم. در دوران دانشجویی و پس از دانش‌آموخته‌گی، عضویت شبکه‌ی صلح و دموکراسی برای زنان را داشتم و بعد از مدتی، معاون این شبکه شدم و فعالیت‌های دادخواهی برای زنان آسیب‌دیده و برنامه‌های اگاهی‌دهی را برای این قشر تطبیق می‌کردم.

پس از فراغت از دانشگاه در تلویزیون مهر، آغاز به کار کردم و هم‌چنان یک سال مضامین مختلف رشته‌ی روزنامه‌نگاری را در دانشگاه بدخشان، تدریس کردم و از دو ماه به این‌سو به عنوان گزارشگر رادیو بیان کار می‌کنم.

با اشتراک در برنامه‌ی مشورتی جوان در زون شمال موفق شدم در کنفرانس مشورتی ۵۰۰ نفری اشتراک کنم و بعد به اساس رای اشتراک کنندگان این کنفرانس، به عنوان نماینده‌ی جوانان ولایت بدخشان انتخاب شدم و فعالیت‌های جوان‌محور نیز در این عرصه دارم.

پرسش: آیا فکر می‌کنید که با کار کردن در رسانه‌ها، بتوانید مشکلی از مشکلات زنان کشور تان را حل کنید؟

پاسخ: بدون شک این جسارت ما در کشور جنگ‌زده‌یی مثل افغانستان که زنان‌اش بیش‌تر از هر قشر دیگری آسیب‌پذیر اند، نوعی انگیزه‌دهی است. ما اگر خواسته باشیم می‌توانیم با نوشتن گزارش‌هایی پیرامون مشکلات زنان، توجه دولت و سازمان ملل را جلب کنیم تا کارهای بنیادی جهت حل مشکلات زنان انجام دهند.

پرسش: چی شد که کار در رسانه را انتخاب کردید؟

پاسخ: خبرنگاری یک مسلک نیست، عشق است. دو دلیل سبب شد که در این راه قدم بردارم. یکی مسلکی بودن و تخصصی بودنم در این رشته بود، چون می‌دیدم کسانی که خبرنگاری می‌کردند، ازین مسلک بوی نبرده بودند و کار آن‌ها را یک توهین به این مسلک تلقی می‌کردم و دلیل دیگر این‌که خبرنگاری راهی‌ست که فعالیت و پشت‌کار مرا بیش‌تر می‌سازد. من هم‌ می‌توانم بنویسم بخوانم و شخصیت‌سازی کنم و برای رسیدن به اهدافی که دارم کار کنم.

پرسش: کار در رسانه در افغانستان، برای یک زن چه دشواری‌هایی دارد؟

پاسخ: در مجموع مردم افغانستان به‌ویژه زنان، در هیچ شغلی مصوون نیستند. چون ما کشوری در حال جنگ هستیم. عدم مصوونیت شغلی، ارزش‌های حاکم در جامعه و رواج‌های مزخرف که زیر پا گذاشتن آن را مردم گناه تلقی می‌کنند، برای زنان دست‌وپا گیر است.

پرسش: از طریق کار در رسانه، می‌خواهید برای زنان کشورتان چه کاری انجام دهید؟

پاسخ: تنها آرزویم، با سواد شدن زنان کشورم است. می‌خواهم بانوان رنج‌دیده‌ی این سرزمین به آن‌چه حق انسانی شان است برسند و من چه از راه گزارشگری و چه از راه‌های دیگر، می‌خواهم برای زنان کشورم مبارزه کنم.

پرسش: چقدر به تغییر وضعیت زنان در افغانستان امیدوار هستید؟

پاسخ: ایمان دارم که زنان سرزمین‌ام به بالندگی خواهند رسید و امروز شاهد تغییر نسبی وضعیت زنان هستیم. به شرطی‌که خود زنان اراده کنند و برای برابری جنسیتی، تعلیم و تحصیل را پیش بگیرند.

پرسش: وضعیت زنان خبرنگار در بدخشان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

پاسخ: بانوان خبرنگار در بدخشان بیش‌تر از هر چیز دیگری به آموزش‌های مسلکی و امکاناتی که بتواند آن‌ها را در جهت تخصصی شدن شان همکاری کند، نیاز دارند.

پرسش: کار زنان در رسانه‌های افغانستان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

پاسخ: کار زنان خبرنگار در رسانه‌های افغانستان خیلی کم رنگ است، چون زنان به تازه‌گی بخاطر توسعه‌ی فردی شان گام برداشته‌اند و جامعه‌ی  مردسالار افغانستان، تمام داشته‌های زنان افغانستان را تحت تاثیر آورده بود. امیدوارم جنبش‌های زنانه ادامه داشته و مبارزات ما زنان منتج به دگرگونی مثبت در وضعیت زنان شده و آن‌ها بتوانند فعالیت‌های بیش‌تر رسانه‌یی داشته باشند‌.

پرسش: برای زنانی که علاقه‌مند کار خبرنگاری هستند، چه گفتنی دارید؟

پاسخ: بانوان باید مطالعه کنند و بنویسند؛ این دو می‌تواند راه هر زنی را برای رسیدن به اهداف‌اش باز کند. در ضمن باید ما زنان به خود باور کنیم و دید این‌که مردان موجودات ابر انسانی‌اند از خود دور بسازیم و به مبارزه و نهضت خود ادامه بدهیم.

تنها پدیده‌ی که ما زنان را نزد جامعه محترم می‌سازد، جسارت و فهمیدن‌مان است با این دو می‌توانیم به پیروزی‌های غیرقابل انتطار برسیم. ‌

سیمین صدف

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail