“تمام روزهای کاری گذشته برایم خاطره‎های روزهای سخت است! اما مرور کردنش شیرین و لذت‎بخش است این خاطرات که برای تان می‌نویسم  برایم حکم مبازرات سختی را دارد”. بخشی از سخنان وحیده فیضی مسوول بخش زنان خبرنگار در کمیته مصوونیت خبرنگاران افغان است که در ادامه می‌خوانید

معرفی

وحیده فیضی در ۱۳۷۲ در کابل به دنیا آمده و زاد گاه اصلی‌اش ولایت پروان، ولسوالی سیاه گرد غوربند می‌باشد.
فیضی در سال ۱۳۹۲ از مکتب لیسه مریم فارغ شد و هم اکنون محصل سال دوم علوم سیاسی در یکی از دانشگاه‌های کابل می‌باشد.

آغاز فعالیت‌های رسانه‌ای

زمانی که صنف هشت مکتب بودم به نسبت علاقه‌ی زیاد که به کار خبرنگاری و گویندگی داشتم فعالیت‌هایم را در این عرصه آغاز کردم.
من شش ماه همزمان با این که درس خبرنویسی را آغاز کردم در تلویزیون نیز وظیفه خود را پیش بردم. مدت چهار ماه آنجا مصروف کارهای گویندگی بودم،. بعداً به رادیو آموزگار، منحیث گوینده برنامه‌های آموزشی به مدت دو تا سه سال کار کردم.
بعداز فراغت از مکتب در بخش خبر با رادیو سلام وطندار به عنوان کار آموز در بخش خبر و گزارش نویسی کار را آغاز کردم که پس از مدت کار آموزی توانستم به حیث خبرنگار مدت ۴ سال را در این رادیو کار کنم.
و ۶ماه از طریق آنلاین از دانشگاه واشنگتن دی سی خبر نویسی و گزارش نویسی را دنبال کردم.

فعالیت‌های برای زنان

زمانی که گزارش می‌نوشتم ۸۰ در صد تمرکز کاری من روی وضعیت زنان بود قسمی که نه تنها از بخش خشونت‌ها بلکه از فعالیت‌ها دست آوردها و مشکلات زنان گزارش می‌ساختم و زندگی زنان افغان را به تصویر می‌کشیدم اما در حال حاضر که با کمیته‌ی مصوونیت کار می‌کنم تنها برای بانوان خبرنگار در عرصه‌های کاری شان کار و فعالیت دارم. نزدیک به دو سال می‌شود که من به حیث مسوول بخش زنان خبرنگار در کمیته مصوونیت خبرنگاران افغان کار می‌کنم.

فعالیت در بخش کمیته‌ی مصئوونیت

کمیته در نظر دارد تا برای بانوان خبرنگاران زمینه‌های کاری ایجاد کند قسمی که سال گذشته نیز کمیته برای ۱۰۰ زن که تازه از دانشکدۀ ژورنالیزم فارغ شده بودند برنامه‌های آموزشی کوتاه مدتی دایر کرد و پس از آن این بانوان را برای دوره‌های کار آموزی به رسانه‌ها معرفی کرد که در سال آینده نیز این برنامه را دایر خواهیم کرد همچنان کمیته مصوونیت در ماه مارچ سال روان پالیسی منع آزار و اذیت جنسی برای بانوان در رسانه‌ها ساخته است که قرار بر این است تا برای این پالیسی دادخواهی کنیم تا همه در مورد این پالیسی آگاهی حاصل کرده و این پالیسی را در رسانه‌ها عملی سازند.

دشواری‌های کار خبرنگاری

تمام روزهای کاری گذشته برایم خاطره‎های روزهای سخت است؛ اما مرور کردنش شیرین و لذت‎بخش است این خاطرات که برای تان می‌نویسم  برایم حکم مبازرات سختی را دارد من با تشویق مادر و پدر جانم توانستم به این موفقیت‎ها برسم، در نخستین روزهای کاری‎ام، حمایت خانواده‎ام را نداشتم اما آهسته آهسته زمانی‎که علاقه و تلاش‎های من را دیدند؛ دیگر با کارهایم مخالفت نکردند.
و در این راه با مشکلات فراوان از سوی مردم و جامعه رو به رو شده بودم، زمانی‎ که برای تهیه گزارش بیرون می‎رفتم مردم برایم با زبان کنایه می‎گفتند که تو دختر هستی (مایک و کمره را چه می‎کنی؟ مایک کمره را کنار بان تو نباید پشت گزارش بگردی تو باید پشت میز آشپزخانه باشی و آشپزی کنی. گزارشگری کار دخترها نیست).

اگر چه این حرف‎ها ناراحت‌‎کننده بود اما هیچ وقت باعث نشد از کار و علاقه‎ای که به خبرنگاری داشتم دست بردارم. این مشکلات و سختی‎ها باعث شد تا مدتی را با نام مستعار به فعالیت‎هایم ادامه دهم.
از دید من سنتی بودن جامعه یکی از برزگ‎ترین مشکلات خبرنگاران زن در کشور می‌باشد اما با همه مشکلات کاری ما نباید دست از مبارزه بکشیم و همواره تلاش ورزیم تا توانایی‎های خود را برای جامعه به اثبات برسانیم.

ترتیب: سودابه احراری

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail