صفورا ایلخانی: هنوز هم جامعه مرد سالار برای کار زن آماده نیست

مصاحبه کننده:سودابه احراری

«بین یک وکیل مرد و یک وکیل زن خیلی تفاوت وجود دارد. مثلا ملا تره‌خیل نماینده مردم کابل شاید از لحاظ سواد اگر ببینیم صنف اول را هم نخوانده است اما من ماستری دارم. اما وقتی به یک وزارت خانه می‌رویم با سلاح و … وارد می‌شود و احترام می‌شود اما من چون یک زن هستم با وجودی که از لحاظ سواد از او بالاتر هم هستم کسی چندان توجه نمی‌کند. این تفاوت‌ها وجود دارد در جامعه که همیشه جنگ و خشونت و بوده زور و فشارها تاثیراش بیشتر از پیشرفتن بامنطق است. در جامعه ما که همیشه مردسالاری بوده برای زن هیچ ارزشی قایل نیستند اگر وکیل هم باشد.» این گفته‌ها قسمتی از سخنان صفورا ایلخانی نماینده مردم ولایت تخار در مجلس نمایندگان است که در ادامه‌ می‌خوانید.

کار، تحصیلات، زندگی شخصی

صفورا ایلخانی هستم. از ولایت بامیان در ولسوالی یکاولنگ به دنیا آمدم. لیسانس را در رشته زراعت از دانشگاه بلخ گرفتم. ماستری را از دانشگاه کاتب در رشته روابط بین الملل گرفتم. پیش از این که وارد پارلمان شوم در دفتر یونما و ملل متحد در بخش حقوق بشر، حقوق مهاجران و بعدا در بخش سیاسی به عنوان معاون سیاسی کار می‌کردم. دو دوره پازنزدهم وشانزدهم را به عنوان نماینده مردم ولایت بامیان در مجلس نمایندگان ایفای وظیفه می‌کنم و عضو کمیسیون امور زنان مجلس نمایندگان نیز هستم.

ازدواج کردم و سه دختر نیز دارم.

انگیزه رفتن به پارلمان

من بعد از این که درس خواندم و داخل بامیان شدم و وضعیت مردم به ویژه زنان را دیدم. تصمیم گرفتم که از یک راهی برای شان خدمت کنم. آن زمان از جمع خانم‌های بامیان لیسانس تنها من بودم. خود مردم تصمیم گرفتند که وارد پارلمان شوم و برای من رای دادند. اینطور شد که در دو دور به عنوان نماینده مردم بامیان وارد مجلس نمایندگان شدم.

دست‌آوردها

من زیاد تر در قسمت زنان و تعلیم و تربیه  مردم بامیان کار کردم. در قسمت اعمار مکاتب، دارالمعلمین‌ها، سودا آموزی کار کردم و در آینده هم اگر وکیل نباشم در این راستا کار می‌کنم. اگرچه این وظیفه وکیل نیست که مکتب، سرک، کلینیک ، جوی و چشمه درست کند اما چون سلسله مراتب و نیاز مندی‌ها توسطه وزارت خانه‌های مربوط در نظر گرفته نمی‌شود. یک وکیل افغانستانی متأسفانه مجبور است که عریضه به دستش باشد و از این دروازه به او دروازه رفته و کلینیک و سرک پیشنهاد دهد.

در حالیکه وظیفه یک وکیل تصویب و طرح قوانین است. در افغانستان وکلا به کارهای فرعی مصروف هستند و مردم هم همین تقاضا را از مردم دارند.

مشکلات زنان در پارلمان

زنان در پارلمان با مشکلات مواجه هستند و تفاوت‌های وجود دارد. آنطور که باید به خانم‌ها و خواسته‌های شان لبیک گفته می‌شد تا آن‌ها به ولایت و مناطقی که رای گرفته بودند بتوانند خوبتر و بیشتر کار کنند متأسفانه نشد. یعنی همین تعصب و تبعیض جنسیتی هنوز هم در جامعه مردسالار افغانستان حاکم است. یک وکیل مرد با زور می‌تواند پروژه‌های بسیار بزرگی را ببرد و مردم هم نسبت به او دید خوبی دارند. بین یک وکیل مرد و یک وکیل زن خیلی تفاوت وجود دارد. مثلا ملا تره‌خیل نماینده مردم کابل شاید از لحاظ سواد اگر ببینیم صنف اول را هم نخوانده است اما من ماستری دارم. اما وقتی به یک وزارت خانه می‌رویم با سلاح و … وارد می‌شود و احترام می‌شود اما من چون یک زن هستم با وجودی که از لحاظ سواد از او بالاتر هم هستم کسی چندان توجه نمی‌کند. این تفاوت‌ها وجود دارد در جامعه که همیشه جنگ و خشونت و بوده زور و فشارها تاثیرش بیشتر از منطق است. در جامعه ما که همیشه مردسالاری بوده برای زن هیچ ارزشی قایل نیستند اگر وکیل هم باشد.

نقش زنان در پارلمان آینده

من  در دور اول هم در پارلمان بودم. اگر همین وضعیت حکومت وحدت ملی یعنی زورسالاری و پول سالاری باشد فکر می‌کنم که نقش خانم‌ها بسیار ضعیف خواهد بود چون زنان نه از لحاظ مالی وضع خوبی دارند و نه هم از لحاظ زور و فشار و قلدوری می‌توانند کاری از پیش ببردند. اگر اوضاع به همین منوال پیش برود وضعیت خوبی را ما برای زنان انتظار نداریم.