درگیری طالبان و پاکستان؛ «بحران انسانی زنان عمیق‌تر شده است»

حدیث حبیب‌یار

شهرزاد اکبر، فعال حقوق بشر افغانستانی می‌گوید که درگیری‌های میان طالبان و پاکستان، در کنار افزایش تلفات غیرنظامیان، فشارها بر زنانی را که تحت حاکمیت طالبان با محدودیت‌های شدید روبه‌رو هستند، بیش‌تر کرده است.

او در ویدیویی که از سوی سازمان حامی جنبش‌های فیمنیستی (فمنا) نشر شده گفته که حذف زنان از عرصه‌ی عمومی، محرومیت دختران بالاتر از صنف ششم و محدودیت‌های گسترده بر رفت‌وآمد، پیش از این نیز زندگی زنان را با دشواری‌های جدی هم‌راه کرده بود؛ اما تشدید ناامنی‌ها، بحران را عمیق‌تر ساخته است.

به‌گفته‌ی او، این وضعیت دست‌رسی زنان به خدمات صحی و کمک‌های بشردوستانه را دشوارتر کرده، به‌ویژه برای خانواده‌هایی که سرپرست زن دارند. محدودیت بر کار زنان در نهادهای امدادرسان نیز روند کمک‌رسانی به زنان و کودکان را با مشکل روبه‌رو کرده است.

بانو اکبر در بخشی از سخنانش به داستان یک پزشک زن اشاره کرده در درگیری‌ها میان طالبان و پاکستان جانش را از دست داد: «یک پزشک زن که هم‌راه با پسر خردسالش از نورستان در حال سفر بود، هدف تیراندازی نیروهای مرزی پاکستان قرار گرفت و هر دو جان باختند. در کشوری مانند افغانستان به‌ویژه در منطقه‌های روستایی که پزشکان زن بسیار کم‌اند، از دست‌دادن چنین فردی، خسارتی دوچندان برای جامعه به‌ هم‌راه دارد».

او تأکید کرده که این تنها یکی از صدها موردی است که ثبت و مستندسازی شده؛ مواردی نیز وجود دارد که در آن‌ها خانواده‌ها در نتیجه‌ی درگیری‌ها به‌گونه‌ی کامل از بین رفته ‌اند.

این فعال حقوق بشر هم‌چنان خواستار توجه‌ی جدی به پیامدهای چندلایه‌ی این درگیری‌ها شده و گفته که بدون در نظر گرفتن وضعیت ویژه‌ی زنان، پاسخ به بحران انسانی در افغانستان کامل نخواهد بود.

درگیری‌های میان طالبان و پاکستان در ادامه‌ی تنش‌های مرزی و امنیتی میان دو طرف رخ می‌دهد؛ تنش‌هایی که در سال‌های گذشته بارها به درگیری‌های پراکنده و بسته‌شدن گذرگاه‌ها انجامیده و زندگی غیرنظامیان در منطقه‌های مرزی را با مشکل روبه‌رو کرده است.

در کنار این وضعیت، افغانستان تحت حاکمیت طالبان با محدودیت‌های گسترده بر زنان و دختران روبه‌رو است؛ از ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم تا محدودیت‌های شدید بر کار و رفت‌وآمد. در چنین شرایطی، هرگونه ناامنی تازه، فشار بیش‌تری بر زنان وارد می‌کند و دست‌رسی آنان به خدمات صحی و کمک‌های بشردوستانه را دشوارتر می‌سازد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا