زنان آموزگار در حاکمیت طالبان؛ بیکاری و وضعیت بد اقتصادی

شماری از آموزگاران زن در بادغیس می‌گویند که پس از بسته شدن مکتب‌ها اکنون در وضعیت بد اقتصادی بسر می‌برند.

به گفته‌ی آن‌ها پس از محرومیت‌ دختران از حاضر شدن در صنف‌های درسی، آن‌ها نیز وظایف شان را از دست داده و اکنون روزگار سختی را سپری می‌کنند.

آرزوی ۳۴ ساله یکی از این آموزگاران است. وی ده سال آموزگار بود و برای دختران صنف‌های ۷ تا ۱۲ ریاضی و فیزیک آموزش می‌داد.

در حالی که به وضوح میتوانستم غم را در چشم‌هایش ببینم، می‌گفت ناچاری بر زندگی اش سایه‌ افگنده و روزگارش را تلخ و غیر قابل تحمل ساخته است.

وی پس از بسته شدن مکتب‌ها از سوی ریاست معارف بادغیس به یکی از نقاط دور دست این ولایت فرستاد شده و بعد از مدتی برکنار شد.

او گفت: “۱۶ سال تحصیل کردم، از بخش ریاضی و فزیک فارغ شدم، ده سال با علاقه فراوان درس می‌دادم ولی سقوط افغانستان و منع شدن دختران از رفتن به مکتب آرزو‌های من را واقعن نابود کرد. در یک مکتب خصوصی و یک مکتب دولتی درس میدادم ولی اکنون بیکار هستم، و درد محرومیت از زندگی از یک‌طرف و درد گرسنگی از طرف دیگر واقعن دنیا را برای من غیر قابل تحمل ساخته است.”

در حالی که گلونش را بغض گرفته بود ‌گفت: “دستانی که یک عمر قلم و تباشیر به دست می‌گرفت حالا برای دریافت کمک به سوی دیگران دراز شده است.

یک زن بیکار سرپرست خانواده هستم، گاهی اگر کار پیدا شود مجبور هستم در خانه‌ها پاک‌کاری کنم بخاطر پدر، مادر و اولاد‌هایم، شوهرم چهار سال پیش در حادثه ترافیکی از بین رفت. اگر کار به خانه‌ها پیدا نشد چند بار مجبور شدم بروم نزد آشنا‌ها و دوستان از آن‌ها پول بخواهم و یا نزد موسسات کمک رسانی مراجعه کنم، این به شدت برای من که ۱۶ سال درس خواندم و‌ درس دادم ناراحت کننده است.”

به گفته‌ی وی زنان افغانستانی قربانی سیاست‌های جهان و طالبان شده‌اند.

مانند آروز، آموزگاران زیادی از نبود کار و محرومیت‌‌های شغلی انتقاد میکنند.

سیما محمدی که در یکی از مکتب‌های ولسوالی‌‌های

غوریان هرات آموزگار بود می‌گوید: “بعد از تسلط طالبان معارف وطن ما به شدت خراب شد، خیلی از شاگردان دیگر مکتب نرفتند و حتی خیلی از معلم ها بیکار شدن که وضعیت خیلی بدی است، ما را از کار کشیدند و همه گرسنه ایم.”

عایشه نوری که نیز در یکی از مکتب‌های خصوصی در ولایت هرات آموزگار بود می‌گوید: “هیچ توجهی از سوی حکومت (طالبان) در بالا بردن ظرفیت استادها و شاگردها صورت نمی‌گیرد. مشکلات معارف قابل جبران نیست. بیکار شدیم و فشار اقتصادی بی‌نهایت زیاد را تحمل می‌کنیم همه معلمان و دانش‌آموزان محروم از مکتب و تحصیل وضعیت خوبی ندارند.”

در همین‌حال فعالان حقوق زن، وضعیت آموزشی در افغانستان را نگران‌کننده خوانده و می‌گویند که ممنوعیت آموزش دختران ضربه‌ی بزرگ و غیر قابل قبول بر پیکر معارف و اقتصاد افغانستان می‌زند.

مریم معروف آروین فعال حقوق زن می‌گوید که: “بدون شک که تداوم محدودیت‌ها و محرومیت‌های دختران افغان از کار و رفتن به مکتب پیامد‌های به شدت منفی، ناگوار را نه‌تنها برای زنان افغانستان بلکه برای جامعه افغانستان خواهد داشت.”

این درحالی‌ست که بیشتر از ۶۹۰ روز می‌شود دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب منع شدند، در پی این ممنوعیت‌ها شمار زیادی از آموزگاران به دلیل فرستاده شدن به نقاط دور دست و یا‌هم نبود بودجه از کار‌های شان برکنار شدند.