بحران انسانی در افغانستان؛ یونیسف: زنان و کودکان در خط نخست آسیبپذیری اند
حدیث حبیبیار
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل یا یونیسف در تازهترین گزارش خود از وضعیت بشردوستانه افغانستان اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ حدود ۲۱.۹ میلیون نفر، نزدیک به نیمی از جمعیت کشور، به کمکهای فوری نیاز دارند؛ در این میان، بیش از ۱۱.۶ میلیون کودک و نیز زنان، بهویژه مادران باردار و شیرده، از آسیبپذیرترین گروهها هستند.
بر اساس این گزارش، یونیسف در بخش حمایتهای اجتماعی، از ۵۲ هزار و ۹۳۴ خانوادهی دارای زنان باردار و شیرده از طریق برنامهی «کمک نقدی مادر و کودک» در ولایت سمنگان حمایت کرده و در مجموع به بیش از ۳۵۴ هزار نفر خدمات ارایه کرده است.
همچنان در بخشی از این گزارش آمده است که برای جلوگیری از سوءتغذیه، این نهاد به ۱۷۹ هزار و ۹۵۵ نفر سرپرست کودکان خردسال مشاوره تغذیهای ارایه کرده و برای ۱۵۹ هزار و ۳۳۸ زن باردار مکملهای مغذی فراهم ساخته است. علاوه بر آن، بیش از ۳۵۰ هزار کودک زیر پنج سال نیز مکملهای غذایی دریافت کردهاند.
یونیسف افزوده که در بخش دسترسی به آب آشامیدنی صحی نیز، حدود ۸۷ هزار و ۷۰۰ نفر از طریق ساخت و بازسازی سیستمهای پایدار آبریانی به آب سالم دسترسی پیدا کرده اند.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، با تأکید بر ادامهی بحران انسانی در افغانستان، خواستار افزایش حمایتهای بینالمللی برای رسیدگی به نیازهای گستردهی مردم، بهویژه کودکان، شده است.
گفتنیست که برنامهی جهانی غذا گزارش داده که به دلیل فقر و بحران اقتصادی، بیش از چهار میلیون و ششصد هزار مادر و کودک در افغانستان با سوءتغذیه دستوپنجه نرم میکنند. این نهاد هشدار داده که ناامنی غذایی در سطح بحرانی باقی مانده و احتمالاً روند سوءتغذیه در سالهای آینده افزایش خواهد یافت.
انتظار میرود که دستکم سه میلیون و پانصد هزار کودک زیر پنج سال و یک میلیون و ۲۰۰ هزار مادر باردار و شیرده به درمانهای فوری و نجاتبخش نیاز پیدا کنند.
از سوی دیگر، سازمان ملل متحد چندی پیش اعلام کرد که بیش از ۲۲ میلیون تن –معادل نیمی از جمعیت افغانستان– برای ادامهی زندگی به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
فقر در افغانستان یک چرخهی معیوب است که زنان بیشتر از همه در آن گیر افتادهاند. از یک سو، ممنوعیت کار و محدودیتهای اجتماعی فرصتهای اقتصادی را از زنان گرفته است. در سوی دیگر، مردان خانواده نیز به دلیل رکود اقتصادی یا بیکار اند و یا با دستمزد ناچیز کار میکنند؛ درآمدی که نمیتواند حتا هزینهی نان شب را تامین کند.
