در صفوف نیروهای امنیتی؛ باید زمینه حضور مصوون زنان فراهم شود!
در در سال ۲۰۰۱، زمانی که رژیم طالبان سقوط کرد، زنان افغانستان در جمع زنانی بودند که بدترین وضعیت را در اجتماع افغانستان داشتند؛ به آموزش و پرورش دسترسی نداشتند، مراقبتهای بهداشتی زنان اندک بود وحتی لتوکوب آنها در محضر عام که توسط حکومت تجویز شده بود، به طور گسترده پذیرفته شده بود. زنان بهندرت جرأت بیرونشدن از خانه را داشتند.
اما با رویکار آمدن شرایط جدید و حکومت موقت وضعیت زنان تغییر کرد دیگر زنان از تحصیل و کار کردن بیرون از خانه محروم نبودند و جامعه نیز از کار زنان و فعالیت شان بی نیاز نبود.
یکی از عرصههایی که نیاز به حضور زنان در آن جدی احساس میشد/میشود، صفوف نیروهای دفاعی و امنیتی کشور بود. طبق گزارشها همین اکنون نزدیک به 3000 زن در صفوف پولیس ملی و وزارت امور داخله ایفای وظیفه میکنند. وزارت امور داخله میگوید که در نظر دارد تا سال 2020 شمار زنان در صفوف پولیس ملی و وزارت امور داخله را 10000 تن برساند اما طبق گزارشها هنوز این برنامه با موانعی از جمله ممانعت خانوادهها از پیوستن دختران شان به صفوف پولیس، روبرو است.
به باور بسیاری از آگاهان، عمدهترین دلیل ممانعت خانوادهها از پیوستن زنان در صفوف پولیس و اردو، ترس از وضعیت نامطلوب اجتماعی است. خانواده ها فکر میکنند که هنوز جامعه آماده میزبانی از حضور فعال زنان نیست و این که در میان نیروهای امنیتی وضعیت از این نظرگاه بدتر است. هنوز کار در نیروهای امنیتی، کار مردانه پنداشته می شود. هنوز هم جامعه و هم حتا زنان فکر میکنند که زن نمیتواند عضوی از سپاهیان باشد!
همچنان گزارشهایی که چگونگی حضور زنان در صفوف نیروهای امنیتی منشتر میشود حاکی از آن است که زنان شاغل در این عرصه، با مشکلات زیادی روبرو اند. از یک طرف اکثر زنانی که در صفوف پولیس و اردو کار میکنند، در بستهای پایین توظیف میشوند و بستهای بلند بالای آنان اعتماد نمیشود. موقعیت پایین شغلی، زنان را بیشتر در معرض آسیب های برخاسته از محیط کار مردانه قرار میدهد.
طبق یک گزارشی که سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳ منتشر کرد، هفتاد درصد زنانی که در پولیس کار می کنند، در محل و محیط کار شان مورد آزار و اذیت جنسی قرار میگیرند. ترفیع زنان بستگی به روابطی دارد که با مردان بلند رتبه میتوانند داشته باشند. روابطی که البته نامشروع خوانده میشود! نوعی رشوت جنسی! به همین نیز بسیاری از خانواده به زنان عضو خانواده خویش اجازه نمیدهند که به صفوف نیروهای امنیتی بپیوندند. اما این دلیل خوبی نیست. زنان نباید تسلیم شوند. مشکلات وجود اما همان گونه که زنان در بسیاری از عرصههای دیگر با جرأت و جسارت حضور یافتند، در عرصه امنیتی نیز حضور یابند.
حضور زنان در صفوف نیروهای پولیس یک ضرورت مبرم است. وزارت داخله باید زمینه این حضور را به وجه احسن فراهم سازد. نهادهای بینالمللی در این زمینه همکار اند و نهادهای مدافع حقوق زنان نیز باید تعهد و مسوولیت بیشتر بگیرند و زنان شاغل در پولیس را حمایت کنند.
نویسنده: نسیمه همدرد
