فعال حقوق بشر: همبستگی با زنان افغانستانی باید جدی و عملی باشد
حدیث حبیبیار
مونا زینالدین، فعال حقوق بشر افغانستانی، در مراسم رونمایی از گزارش سازمان حامی جنبشهای فمینیستی یا فمنا، تحت عنوان «مقاومت در برابر سرکوب طالبان: کنشگری زنان افغان و ایجاد جنبش فمینیستی»، بر ضرورت همبستگی جدی و عملی با زنان در افغانستان تأکید کرده و گفته که این همبستگی باید آگاهانه و سازمانیافته باشد.
او افزوده که سازمانهای زنان افغانستانی، گزارشها و تحلیلهای دقیقی از وضعیت کنونی ارایه میکنند. آنها نحوهی بازداشتها، خشونتهای جنسی، تأثیر ممنوعیتها بر اقتصاد خانوار، آزارهای دیجیتالی و تغییرات هنجارهای اجتماعی را ثبت و بررسی میکنند. بانو زینالدین افزوده: «هرگونه حمایت یا اقدام مدافعانه باید بر اساس همین تحلیلهای دقیق باشد و نمیتوان با روایتهای ساده، پیچیدگی واقعی وضعیت را نشان داد».
بانو زینالدین همچنان تأکید کرده که سرکوب و کنترل حکومتها تنها با خشونتهای بزرگ و نمایشی ادامه نمییابد؛ بلکه فشارها و محدودیتهای روزمره سبب خستهگی، انزوا و سردرگمی مردم میشود و آنان را مجبور میکند تا همیشه رفتار و تصمیمهایشان را تغییر دهند. «در بسیاری از حکومتهای خودکامه، همین خستهگی و پریشانی مردم خود ابزاری برنامهریزیشده است. برخی حکومتها، تنها برای مجازات طراحی نشده؛ بلکه برای خسته و ناتوانکردن مردم نیز ساخته شده است».
او افزوده که در چنین شرایطی، همبستگی واقعی باید به معنای حمایت جامع، حفاظت عملی، توجهی مداوم به زنان افغانستانی بهویژه زنان زندانی باشد و نباید به صدور بیانیهها هنگام بازداشتها محدود شود.
بانو زینالدین گفته که محدودیتها و سرکوبهای زنان در افغانستان، تنها یک اتفاق محلی نیست. او افزوده که این اقدامها «شدید و نگرانکننده» و مشابه «فشارها و سرکوبهاییست» که در برابر زنان در دیگر نقاط جهان وجود دارد و بخشی از روند جهانی «بازگشت مخالفت شدید با حقوق زنان» است.
این فعال حقوق زنان تاکید کرده که همبستگی با زنان افغانستانی، باید مبتنی بر شواهد باشد تا بتواند که حمایت واقعی و مؤثر ارایه کند و پیامدهای خشونت و سرکوب روزمره را کاهش دهد.
پس از تسلط طالبان بر افغانستان در اگست ۲۰۲۱، زنان و دختران با محدودیتهای شدید روبهرو شده اند. طالبان حقوق اساسی زنان را بهطور سیستماتیک نقض کرده اند.
این گروه زنان و دختران را از رفتن به دانشگاه و مکتب بالاتر از صنف شش نیز منع کرده است. طالبان همچنین محدودیتهای گستردهای بر کار، گشتوگذار و سفر زنان وضع کرده که سطح حضور آنان را در اجتماع پایین میآورد.
این در حالیست که چندی پیش نازیلا علمی، پژوهشگر حقوق بشر نیز در این مراسم، با اشاره به مقاومت و فعالیتهای مدنی زنان تحت حاکمیت طالبان خواستار حمایت جامعهی جهانی از صدا و تلاشهای آنان برای مبارزات شده است.
