بدن‌های سالم، ذهن‌های معلول

سحر افضلی از ناحیه پا معلول است، اما معلولیت خود را به این دلیل نمی‌پذیرد که همیشه کوشش کرده در بین جامعه باشد و به هم‌نوعان خود خدمت کند. او باور دارد که کارهای فراوانی کرده و می‌تواند که ثابت کند که معلول نیست.
سحر می‌گوید: «در جامعه‌ی ما انسان‌های ظاهراً سالم با ذهنیت منفی معلول‌اند، من به این باورم که هر کس توانایی خود را دارد، کاری که یک معلول می‌تواند، شاید یک انسان سالم انجام داده نتواند، رفتارِ فرهنگ و جامعه‌ی ما ضعیف است وقتی بیرون از خانه می‌رویم به چشم حقارت دیده می‌شویم، در حالی که همه حق زنده‌گی را به صورت مساویانه دارند.»
سحر افضلی کارمند موسسه‌ی افغان‌های متاثر از ماین است.
اسلام‌الدین محمدی، رییس موسسه‌ی «السو» یا افغان‌های متاثر از ماین می‌گوید که افراد دارای معلولیت به دلیل فقر، دور بودن مکاتب، حمایت نشدن و موجودیت تبعیض در سطح خانواده‌ها، از تعلیم و تحصیل دور مانده‌اند.
آقای محمدی می‌گوید با وجودی که در قانون اساسی به همه‌ی شهرواندان کشور به صورت مساویانه حق تعلیم و تحصیل داده شده، اما در کشور ما حق اولی هم به افراد دارای معلولیت داده نشده است.
او از حکومت خواست که زمینه‌ی کار، مشارکت سیاسی- اجتماعی، تعلیم و تربیت را فراهم کند و قانون افراد دارای معلولیت نیز تعدیل شود. معینیت سوادآموزی وزارت معارف و مکتب‌های خصوصی این وزارت هم هنوز آماری از افراد دارای معلولیتی که در این نهاد‌ها مصروف تعلیم می‌باشند ندارند.
طبق گزارش السو، وزارت معارف ۱۵۰۸ دانش‌آموز دارای معلولیت دارد که ۴۳۸ تن آن دختر و ۱۰۷۰ تن دیگرشان پسر اند. همین اکنون در چارچوب معینیت مسلکی و تخنیکی وزارت معارف ۵۸۸ دختر و ۱۱۹۲پسر، در تحصیلات عالی دولتی و خصوصی ۳۶ بانو و ۲۳۲ پسر دارای معلولیت شامل آموزش اند.
در همین حال مسوولان معینیت امور شهدا و معلولان وزارت کار و امور اجتماعی می‌گوید که طرز‌العمل‌ها در قبال افراد دارای معلولیت تطبیق نمی‌شود.
به قول مسوولان موسسه افغان‌های متاثر از ماین، وزارت تحصیلات عالی از این نها‌د‌هایی است که وعده‌ی تخفیف در هزینه تحصیل افراد دارای معلولیت داده، اما تا حال آن را عملی نکرده است.
در عین حال، نصیراحمد فرزام، مشاور وزارت معارف می‌گوید که بی‌سوادی مجرای تمام نابسامانی‌ها است و این وزارت کوشش می‌کند که زمینه‌ی تعلیم و تربیت را برای همه فراهم کند.
آقای فرزام گفت که برای معلولان در کابل و چندین ولایت کشور مرکز‌های آموزشی خاص دارند که در آن مرکزها، یک هزار و ۷۸ فرد ناشنوا مشغول آموزش اند.
در همین حال، حامد عزیزی یکی از افراد داری معلولیت می‌گوید که تا سطح لیسانس تحصیل کرده، اما کسی برای او به دلیل این که دارای معلولیت است، کار نمی‌دهد.
او گفت: «متأسفانه حتا در بعضی از فامیل‌ها نیز معلولین خوب رویه نمی‌شود، در جامعه هم افراد معلوم دست‌کم گرفته و تحقیر می‌شوند، من خودم از این که معلولم، رنج می‌برم، درک مردم پایین است، دولت هم چندان توجهی به معلولان نمی‌کند.»

منبع: روزنامه هشت صبح