نبود مرکز توانبخشی در سمنگان؛ زنان دارای معلولیت برای درمان به بلخ و کابل میروند
گزارشگر: اسرا امین | ویراستار: آینور سعیدپور
زنان دارای معلولیت در سمنگان، میگویند که نبود خدمات تخصصی توانبخشی، دشواری رفتوآمد، هزینههای ترانسپورت و مناسبنبودن شماری از مرکزهای صحی، دسترسی آنان به خدمات درمانی را با مشکل مواجه کرده است.
خالصه، یکی از زنان دارای معلولیت در سمنگان، میگوید از بدو تولد در هر دو دستش معلولیت دارد و دستهایش خشک و فلج است و انگشت ندارد. او میگوید مراجعه به مرکزهای صحی برایش آسان نیست و در صورت بیماری، به کمک یک نفر برای رفتن به شفاخانه نیاز دارد.
خالصه میگوید: «وقتی مریض میشوم، رفتن به شفاخانه برایم آسان نیست، چون به کمک یک نفر نیاز دارم. خیلی از مراکز صحی برای افراد دارای معلولیت امکانات مناسب ندارد. دور بودن شفاخانه و مصرف رفتوآمد هم مشکل دیگری است و بعضی وقتها به همین دلیل اصلاً داکتر نمیروم.»
او میافزاید که تاکنون از سوی دولت کمک یا حمایت مشخصی دریافت نکرده و خواهان توجه بیشتر به زنان دارای معلولیت است. «به نظر مه باید برای زنان دارای معلولیت امکانات بهتر فراهم شود و اگر امکان دارد خدمات درمانی در خود سمنگان بیشتر شود تا مجبور نشویم برای تداوی به جاهای دور برویم.»
در سمنگان، برای افراد دارای معلولیت، بهویژه زنان، مرکز تخصصی، جامع و مستقل دولتی که خدمات درمانی و توانبخشی را بهگونه اختصاصی ارایه کند، وجود ندارد. خدمات موجود بیشتر شامل خدمات صحی عمومی، برخی کمکهای حمایتی و فعالیتهای محدود کلینیکهای سیار نهادهای امدادی است.
نبود خدمات تخصصی در داخل ولایت باعث شده است زنان دارای معلولیت برای دریافت برخی خدمات، از جمله فیزیوتراپی و ارتوپدی، به ولایتهای دیگر مراجعه کنند. بلخ و کابل از جمله مکانهایی است که برای دریافت این خدمات مورد مراجعه قرار میگیرند؛ اما فاصله، هزینه رفتوآمد و نیاز به همراه مرد، دسترسی بسیاری از زنان را دشوار کرده است.
همیشهبهار، کارمند صحی در شفاخانه ولایتی سمنگان، میگوید زنان دارای معلولیت با مشکلات مختلفی برای دسترسی به خدمات صحی روبهرو هستند. او میگوید: «یکی از مشکلات اساسی، نبود یک مرکز تخصصی و مستقل برای درمان و توانبخشی افراد دارای معلولیت، بهویژه زنان، است. خدمات موجود بیشتر به خدمات صحی عمومی و برخی کمکهای حمایتی محدود میشود.»
به گفتهی او، شماری از مرکزهای صحی نیز از نظر دسترسی فیزیکی برای افراد دارای معلولیت مناسبسازی نشدهاند و نبود رمپ استاندارد، تشناب مناسب و برخی تجهیزات قابل استفاده، مراجعه این افراد را دشوار میکند.
همیشهبهار میافزاید که زنان دارای معلولیت در کنار خدمات عمومی صحی، به خدماتی مانند فیزیوتراپی، ارتوپدی و توانبخشی نیاز دارند؛ اما برای دریافت این خدمات ممکن است مجبور شوند به بلخ یا کابل مراجعه کنند.
او تاکید میکند که گسترش خدمات توانبخشی در داخل سمنگان، مناسبسازی مرکزهای صحی، آموزش کارکنان صحی و افزایش خدمات صحی سیار میتواند دسترسی زنان دارای معلولیت به خدمات درمانی را بهبود بخشد.
زنان دارای معلولیت در سمنگان نیز، خواهان افزایش خدمات درمانی و توانبخشی در داخل ولایت و مناسبسازی مرکزهای صحی هستند تا بتوانند بدون تحمل هزینههای سنگین و سفرهای طولانی، به خدمات صحی مورد نیازشان دسترسی پیدا کنند.
