«جهان فقط تماشا کرد»؛ زنان معترض خواستار پایان عادیسازی طالبان شدند
آینور سعیدپور
در حالی که محدودیتها بر زنان و دختران در افغانستان هر روز گستردهتر میشود، شماری از زنان معترض در اسلامآباد، پایتخت پاکستان، با برگزاری یک گردهمایی اعتراضی، بار دیگر از رویکرد تعاملی جامعهی جهانی با طالبان انتقاد کردند و خواستار بهرسمیتشناختهشدن «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان و پایان روند عادیسازی این گروه شدند.
شماری از اعضای «جنبش زنان بهسوی آزادی» در این گردهمایی، با پخش قطعنامهای تاکید کردند که جامعهی جهانی و نهادهای حقوق بشری باید در برابر «رنج» زنان و دختران در افغانستان، فراتر از صدور بیانیههای محکومیت و ابراز تاسف عمل کنند.
در قطعنامهای که نسخهای از آن به خبرگزاری بانوان افغانستان ارسال شده، آمده است: «در تاریکترین روزهای تاریخ معاصر افغانستان، ما زنانی که زیر سایه وحشت، سلب هویت و حذف آگاهانه نفس میکشیم، این صدا را نه از پشت تریبونهای مجلل، بلکه از دل خانههایی که به زندان بدل شدهاند، به گوش جهان میرسانیم.»
به گفتهی این زنان، در پنج سال حاکمیت طالبان بر افغانستان، زنبودن به «جرمی سنگین» تبدیل شده است؛ جرمی که بهای آن «حبس در خانه، خفهکردن صدا و سوزاندن» آرزوها و هدفهای آنان است.
زنان معترض، افزودند که دختران در پنج سال گذشته پشت دروازههای بسته مکتبها و مرکزهای آموزشی مانده؛ در حالی که صدای زنان در خیابان جرم پنداشته میشود و خود آنان نیز از عرصه عمومی حذف شدهاند.
آنان تاکید کردند که طالبان با صدور فرمانها و دستورهای متعدد، نهتنها زنان را از حقوق اساسیشان محروم کرده، بلکه آنان را بهگونهای نظاممند از جامعه کنار زدهاند.
اعضای جنبش زنان بهسوی آزادی، در قطعنامه خود نوشتهاند: «با این وجود، ما نترسیدهایم. ما در خیابانهای تاریک، زیر ضربات شلاق و در مقابل لوله تفنگ ایستادیم و فریاد زدیم، اما جهان تنها تماشا کرد. صدای استخوانهای خردشده ما زیر فشار سیستماتیک این حکومت آپارتاید جنسیتی، پشت درهای بسته دیپلماسی بیاثر گم شده است.»
زنان معترض، در این گردهمایی از جامعهی جهانی خواستند تبعیض و حذف ساختاری زنان و دختران از جامعه را بهعنوان «جنایت علیه بشریت» به رسمیت بشناسد و روند پیگیری حقوقی این موارد را در دادگاههای بینالمللی آغاز کند.
آنان همچنان تاکید کردند که هرگونه تعامل دیپلماتیک، کمک مالی یا اعطای مشروعیت سیاسی به گروهی که «نیمی از جمعیت جامعه را حذف کرده»، «خیانت به ارزشهای انسانی و شراکت مستقیم در سرکوب» زنان و دختران افغانستانی است.
در بخش دیگری از این قطعنامه آمده است: «صدای بیصدایان باشید و اقدامهای عملی انجام دهید؛ صدور بیانیههای کمرمق و ابراز نگرانیهای تشریفاتی دیگر جان هیچ زنی را نجات نمیدهد. جامعهی جهانی باید فشارهای سیاسی و تحریمهای هدفمند علیه ناقضان حقوق زنان را اعمال کند و از گروهها و جنبشهای مستقل زنان افغانستان پشتیبانی مستقیم به عمل آورد.»
اعضای این جنبش با اشاره به محدودیتهای روزافزون طالبان علیه زنان و دختران تاکید کردند که به فعالیتهای اعتراضی و دادخواهانه خود در داخل و خارج از افغانستان ادامه خواهند داد.
بر بنیاد دادههای سازمان ملل متحد، در پنج سال گذشته بیش از ۱۰۰ فرمان با هدف محدودکردن و سلب حقوق و آزادیهای اساسی زنان و دختران از سوی طالبان وضع شده است.
در این مدت، جنبشهای اعتراضی زنان و فعالان مدنی بارها در واکنش به سیاستهای طالبان دست به برگزاری تجمعهای اعتراضی زدهاند؛ اما به گفته معترضان، این اعتراضها تاکنون نتیجه ملموسی در تغییر سیاستهای طالبان نداشته است.
