نگارستان: «هنر من فریادی بی‌صداست»؛ روایت فریبا از مقاومت با نقاشی دیجیتال

آی‌نور سعیدپور

فریبا، هنرمند جوان در حوزه نقاشی دیجیتال و طراحی گرافیک، می‌گوید هنر برای او تنها یک مهارت نیست، بلکه بخشی از هویت و زبان ناگفته‌هایش است. او که پس از پایان مکتب به دنیای هنر دیجیتال روی آورده، می‌گوید محدودیت‌های موجود زندگی و فعالیت هنری‌اش را خاموش‌تر کرده، اما هنوز هنر را راهی برای مقاومت، بیان درد دختران محروم از آموزش و زنده نگه‌داشتن امید می‌داند.

او می‌گوید هنر برایش تنها یک حرفه نیست، بلکه بخشی از هویت و شیوه بیان احساساتی است که با کلمات نمی‌تواند بیان کند.
به گفته‌ی او، نقاشی دیجیتال تنها تغییر ابزار از کاغذ به صفحه نمایش نیست، بلکه ورود به جهانی با امکانات بی‌پایان است.
او بیش‌تر مهارت‌های خود را با تلاش شخصی، تجربه و تمرین آموخته و اکنون با استفاده از کمپیوتر و آیپد به خلق آثار هنری می‌پردازد.
بخشی فعالیت فریبا بر نقاشی اعتراضی متمرکز است. او، می‌افزاید که از طریق هنرش دادخواهی می‌کند.
فریبا می‌گوید آثارش بیش‌تر بازتاب احساسات درونی انسان‌ها، درد، سکوت و امید است و سبک کاری‌اش را «احساسی و آزاد» توصیف می‌کند. به باور او، هنر زبانی است که بدون نیاز به سخن گفتن، پیام‌های عمیق را منتقل می‌کند.
این هنرمند جوان می‌گوید پس از تغییرات سیاسی و حاکمیت طالبان، فعالیت هنری‌اش با محدودیت‌های گسترده روبه‌رو شده است. او می‌افزاید که پیش از این با انگیزه بیشتری کار می‌کرد، اما اکنون ناچار است بسیاری از فعالیت‌های خود را در سکوت و پنهانی ادامه دهد.
به گفته‌ی فریبا، محدودیت‌ها به‌ویژه برای زنان هنرمند، فرصت حضور و فعالیت آزادانه در بیرون از خانه را از بین برده است. او بزرگ‌ترین چالش خود را انتخاب میان «بودن خود» و «امن‌بودن» عنوان می‌کند؛ انتخابی که آن را بسیار دردناک می‌داند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا