از ورزشگاه تا فضای باز؛ زنان ورزش را در پارکهای کابل ادامه میدهند
گزارشگر: آزاده افغان | ویراستار: حدیث حبیبیار
با وجود ممنوعیت ورزش زنان و بستهشدن ورزشگاهها از سوی طالبان، شماری از زنان در کابل برای حفظ سلامت جسمی و روانی خود، پارکها و فضاهای باز را به محل تمرینهای ورزشیشان تبدیل کردهاند. آنان میگویند که محدودیتها نتوانسته است انگیزهشان برای ورزش را از بین ببرد.
کریمه کریمی، یکی از ورزشکاران، میگوید که بستهشدن ورزشگاهها از سوی طالبان تنها فرصت تمرین را از او نگرفته، بلکه روحیهاش را نیز بهشدت آسیب زده است. او میگوید: «وقتی ورزشگاهها بسته شد، خیلی ناامید شدم و مدتی دچار افسردگی شدید بودم. احساس میکردم همه چیز تمام شده است. ورزش بخش مهمی از زندگی من بود و از دستدادن آن برایم بسیار سخت بود.»
او میافزاید که هر روز صبح برای ادامهی تمرینهایش به پارک نزدیک خانهاش میرود؛ اما فضای پارک هرگز نمیتواند جای امکانات و شرایط مناسب ورزشگاه را بگیرد. «کوشش میکنم تا در پارکها به خاطر سلامت خود ورزش کنم؛ اما هیچ وسیله و امکاناتی وجود ندارد تا حرکتها تأثیر بیشتری بر بدن بگذارد.»
نرگس احمدی، یکی دیگر از زنانی که بیشتر تمرینهای چربیسوزی و کاهش وزن انجام میدهد، میگوید ورزش برای او تنها یک فعالیت جسمی نیست، بلکه بخشی از روند درمان بیماری قلبی و راهی برای رهایی از فشارهای روانی روزمره است. او پیش از بستهشدن ورزشگاهها، بهطور منظم در ورزشگاه تمرین میکرد، اما اکنون ناچار است برنامهی ورزشی خود را در پارکها دنبال کند.
او میگوید که تمرین در فضای باز هرگز جای امکانات و آرامش ورزشگاه را نمیگیرد. به گفتهی او، در پارک نه تجهیزات لازم وجود دارد و نه محیطی برای ورزش با تمرکز و بدون نگرانی. با این حال، او میگوید برای حفظ سلامتی خود چارهای جز سازگارشدن با این شرایط ندارد. نرگس میگوید: «پس از بستهشدن ورزشگاهها، پارک تنها گزینهای بود که برای ادامهی ورزش در اختیار داشتیم. با این حال، همیشه این نگرانی وجود دارد که مبادا همین فرصت محدود نیز از ما گرفته شود.»
او میافزاید که این نگرانی سبب شده هر بار که برای ورزش به پارک میرود، احساس امنیت و آرامش نداشته باشد. به گفتهی او، زنان ورزشکار نمیدانند این امکان تا چه زمانی در دسترس خواهد بود و همین بلاتکلیفی، ادامهی ورزش را برای آنان دشوارتر کرده است.
در همین حال، رویا حمیدی، مربی ورزشی، میگوید که ورزش برای همهی افراد، بدون در نظر گرفتن جنسیت، یک نیاز اساسی است و نبود فعالیت منظم بدنی میتواند پیامدهای جدی برای سلامت افراد داشته باشد. او میافزاید: «کمتحرکی میتواند باعث بیماریهای قلبی، دردهای عضلانی، خستگی و مشکلات مفصلی شود. بسیاری از زنان به دلیل نداشتن فرصت کافی برای فعالیت بدنی، با مشکلات جسمی روبهرو هستند.»
به گفتهی او، برخی زنان تصور میکنند که انجام کارهای خانه میتواند جایگزین ورزش باشد، در حالی که این فعالیتها نیاز بدن به ورزش منظم را تأمین نمیکند.
او تأکید میکند که ورزش تنها برای سلامت جسم اهمیت ندارد، بلکه نقش مهمی در حفظ سلامت روان نیز ایفا میکند.
حمیدی میافزاید که ورزش منظم میتواند از افسردگی، ناامیدی و انزوا جلوگیری کند. به گفتهی او، حتا ۲۰ دقیقه ورزش روزانه نیز میتواند تأثیر مثبتی بر وضعیت روحی افراد داشته باشد. «امروز بسیاری از زنان به دلیل بستهبودن ورزشگاهها ناچار شدهاند تمرینهای خود را به پارکها منتقل کنند؛ این روند برای حفظ سلامت بدنشان بسیار حیاتی است.»
احمد صافی، یکی از باشندگان محل، حضور زنان در پارکها برای ورزش را حق طبیعی آنان میداند و میگوید که ورزش نباید از فردی گرفته شود. او باور دارد که زنان نیز مانند مردان به فعالیت بدنی و حضور در فضاهای عمومی نیاز دارند. احمد میافزاید: «ورزش نیاز هر انسان است و زنان نیز حق دارند در فعالیتهای ورزشی و اجتماعی حضور داشته باشند. امیدوارم با محدودیتهای بیشتری روبهرو نشوند و بتوانند با آرامش به ورزش ادامه دهند.»
به گفتهی او، بستهشدن ورزشگاهها نهتنها دسترسی زنان به امکانات ورزشی را محدود کرده، بلکه بخشی از زندگی روزمره و راهی برای حفظ سلامت جسمی و روانیشان را نیز از آنان گرفته است.
ورزش بخش مهمی از حفظ سلامت جسمی و روانی زنان به شمار میرود. فعالیت بدنی منظم به کاهش خطر بیماریهایی مانند چاقی، قند، بیماریهای قلبی و پوکی استخوان کمک میکند و در بهبود سلامت روان، کاهش استرس و اضطراب و افزایش کیفیت زندگی نیز نقش دارد. با این حال، محدودیتهای اعمالشده بر دسترسی زنان به فضاهای ورزشی، امکان انجام منظم فعالیتهای بدنی را برای بسیاری از آنان از بین برده است.
طالبان در ۱۹ عقرب ۱۴۰۱، حضور زنان در باشگاههای ورزشی را در سراسر افغانستان ممنوع کردند. این گروه اعلام کرد که بهدلیل رعایتنشدن حجاب مورد نظر طالبان، زنان دیگر اجازهی استفاده از باشگاههای ورزشی را ندارند. با اجرای این تصمیم، باشگاههای ویژهی زنان در سراسر کشور عملاً بسته شدند و زنان از دسترسی به این مکانهای ورزشی محروم شدند.
