تأکید ملل متحد بر ادامه‌ی پشتیبانی از زنان افغانستانی

بخش زنان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که با وجود محدودیت‌های گسترده و ناپای‌داری در افغانستان، به ارایه‌ی خدمات به زنان و دختران ادامه می‌دهد.

سوزان فرگوسن، نماینده‌ی ویژه‌ی این نهاد در دفتر سازمان ملل در نیویورک گفته که افغانستان در حال حاضر با یکی از شدیدترین بحران‌های حقوق زنان در جهان روبه‌رو است و این سازمان تلاش می‌کند صدها هزار زن و دختر نیازمند را تحت پوشش قرار دهد.

او تأکید کرده که با وجود محدودیت‌ها و درگیری‌های جاری، بخش زنان سازمان ملل در افغانستان باقی خواهد ماند و به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهد.

فرگوسن، با اشاره به تشدید درگیری‌ها میان پاکستان و طالبان، از حمله هوایی اخیر در کابل که یک مرکز درمانی هدف قرار گرفت، ابراز نگرانی کرده و گفته که بر اساس قوانین بین‌المللی، حمله به مرکز‌های غیرنظامی به‌شدت ممنوع است. او هم‌چنان افزوده که زنان و کودکان بیش‌ترین آسیب را از خشونت‌های اخیر متحمل شده‌ اند.

به گفته‌ی او، در پی افزایش حمله‌های پاکستان، دست‌کم ۶۴ هزار نفر در مناطق مرزی آسیب دیده ‌اند که بیش از نیمی از آنان زنان و دختران هستند. بسیاری از این زنان در یک سال گذشته برای دومین یا سومین بار مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌ اند.

او تاکید کرده که کم‌بود دست‌رسی به خدمات اساسی مانند سرپناه، مراقبت‌های صحی و آب پاک، وضعیت زنان را بحرانی‌تر کرده است. در عین حال، زنان هنگام جابه‌جایی با خطر «خشونت و سواستفاده‌های ناعادلانه» نیز روبه‌رو هستند.

فرگوسن هم‌چنان از تأثیرات منفی اصپل‌نامه‌ی جزایی دادگاه‌های طالبان خبر داده و گفته که برخی مقررات جزایی، برابری حقوقی زنان و مردان را تضعیف کرده و دست‌رسی زنان به عدالت را دشوارتر ساخته است.

بخش زنان سازمان ملل هم‌چنان از کم‌بود شدید بودجه خبر داده و اعلام کرده است که برای ادامه فعالیت‌هایش در افغانستان در سال ۲۰۲۶، حدود ۵۰۰ میلیون دالر نیاز دارد.

این نهاد از جامعه‌ی جهانی خواسته تا حمایت خود از زنان افغانستانی را افزایش دهد و نسبت به «عادی‌سازی» وضعیت کنونی هشدار داده است.

فرگوسن در پایان تأکید کرده که با وجود همه محدودیت‌ها، زنان افغانستانی هم‌چنان با شجاعت به مبارزه ادامه می‌دهند و تغییر تنها در صورتی ممکن است که جامعه‌ی جهانی در کنار آنان بایستد.

پس از تسلط طالبان بر افغانستان در اگست ۲۰۲۱، زنان و دختران با محدودیت‌های شدید روبه‌رو شده‌ اند. طالبان حقوق اساسی زنان را به‌طور سیستماتیک نقض کرده ‌اند.

این گروه زنان و دختران را از رفتن به دانش‌گاه و مکتب بالاتر از صنف شش نیز منع کرده است. طالبان هم‌چنین محدودیت‌های گسترده‌ای بر کار، گشت‌وگذار و سفر زنان وضع کرده که سطح حضور آنان را در اجتماع پایین می‌آورد.