چهار سال پس از سقوط؛ شمایل ناصری: آیا هنوز کسی صدای زنان را میشنود؟
آینور سعیدپور
به نام آن دختری که با دفترچهای در دست از مکتب برگشت؛ اما دیگر هرگز بازنگشت.
پانزدهم اگست شاید برای جهانیان تنها یک تاریخ در تقویم باشد؛ اما برای ما، زنان افغانستانی، آغاز تاریکترین دوران است. از روزی که طالبان دوباره بر کابل سایه انداختند، ما دیگر آن انسانهایی نیستیم که بودیم؛ حقوقمان لغو شد، رویاهایمان ربوده شد و زندگیمان به اسارت درآمده است.
من، شمایل توانا ناصری، یکی از هزاران زنی هستم که در برابر این سرکوب ایستاد؛ با دستان خالی؛ اما صدایی پر از فریاد. در خیابانهای کابل، روبهروی لولهی تفنگ طالب، با شعار عدالتخواهی و برابری ایستادم. تهدید شدم، بارها شکنجه دیدم، نامم در فهرستهای مرگ قرار گرفت، و تنها «جرمم» این بود که خواستم حق تحصیل و زندگی برای دختران کشورم محفوظ بماند.
چهار سال است که زنان افغانستانی نهتنها از تحصیل، کار و آزادی محروم شدهاند؛ بلکه از آنان حق انسان بودن نیز ساقط شده است. هنر خاموش شد، موسیقی ممنوع شد، بدن زن به میدان کنترل بدل شد و صدای زن به «جرم امنیتی» تبدیل گشته است. دختران ما در سکوت به افسردگی، انزوا و خودکشی پناه بردند؛ مادرانمان از دست رفتند و نسل آینده در تاریکی متولد میشوند.
اما در میان این رنج بیپایان، پرسش اصلی این است:
چرا سکوت کردید؟
چرا جهان همچنان با گروهی معامله میکند که با خشونت و سرکوب، کرامت انسانی را لگدمال کرده است؟ چرا هنوز جنایاتی چون ممنوعیت آموزش، بازداشتهای خودسرانه، تجاوز، سرکوب اقلیتها، قتلهای مرموز زنان و فعالان و آپارتاید جنسیتی، در سطح بینالمللی پیگرد جدی ندارد؟
ما اشک همدردی نمیخواهیم؛ ما عدالت میخواهیم. ما پشتیبانی واقعی میخواهیم، نه وعدههایی که هیچگاه عملی نمیشوند.
خواستهای ما پس از گذشت چهار سال روشن و فوری است: طالبان باید بهعنوان عامل آپارتاید جنسیتی و ناقض سیستماتیک حقوق بشر، در سطح بینالمللی پاسخگو شناخته شوند. پرونده جنایات طالبان علیه زنان و اقلیتها باید به دیوان کیفری بینالمللی ارجاع شود. صدای زنان معترض، بازماندگان شکنجه، مادران داغدار و دختران محروم باید در تصمیمگیریهای جهانی بازتاب یابد. هرگونه مشروعیتبخشی سیاسی یا دیپلماتیک به طالبان باید مشروط به پایان فوری نقض حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان و اقلیتها باشد.
امروز، سکوت در برابر جنایت، شراکت با جنایتکار است. فردا، تاریخ نهتنها طالبان را که همه سکوتکنندگان را قضاوت خواهد کرد.
ما هنوز ایستادهایم. هنوز زندهایم. هنوز فریاد میزنیم. صدای ما را بشنوید، پیش از آنکه بسیار دیر شده باشد.
*شمایل توانا ناصری، فعال حقوق زن و از زنان معترض است که در پس از حاکمیت طالبان با گروهی از زنان و دختران دیگر به خیابان آمده و در برابر طالبان اعتراض کرد.
توانا میگوید که به دلیل اعتراضهایش بارها از سوی طالبان مورد تهدید قرار گرفته و به همین دلیل مجبور شده که کشور را ترک کند؛ اما همچنان در تبعید به فعالیتهای اعتراضی و دادخواهیهایش ادامه داده است.
