نشست «همبستگی و اعتمادسازی میان افغانستانیها» در کانادا برگزار شد
حدیث حبیبیار
نشستی تحت عنوان «همبستگی و اعتمادسازی میان افغانستانیها»، با محوریت بررسی راهکارهای عملی برای تقویت اعتماد، تفاهم و همکاری میان شهروندان افغانستان بهویژه زنان در کانادا برگزار شد.
این نشست از سوی «چتر هماهنگی زنان افغانستانی»، برگزار شده است. جمیله افغانی، عضو این نهاد، گفته که در این نشست ۸۰ تن از فعالان جامعهی مدنی و حقوق بشر از نقاط مختلف جهان بهصورت آنلاین و ۶۰ تن دیگر بهگونهی حضوری شرکت کردند.
همچنان آمینه احمدی، یکی دیگر از اعضای این نهاد، «بیاعتمادی» میان مردم افغانستان را یک چالش جدی دانسته و تأکید کرده که مردم افغانستان، چه در داخل و چه در بیرون از کشور، باید وارد گفتمان مشترک شوند تا درک متقابل شکل بگیرد و برای این چالش راهحلهای عملی جستوجو شود.
در بخشی از این نشست، میزگردی تحت عنوان «بررسی شکافها و نبود همبستگی میان مردم افغانستان، بهویژه زنان، افراد، گروهها و نهادها» به گردانندهگی جمیله افغانی برگزار شد.
در این میزگرد، چهرههایی چون شینکی کروخیل، ناجیه زیوری، عرفانالله عرفان، هما علیزی، وژمه فروغ، عادله محسنی و څانگه صدیقی بهگونهی حضوری و آنلاین حضور یافتند.
عرفانالله عرفان، نمایندهی پیشین مردم کابل در ولسی جرگه، با تأکید بر نقش علما در تقویت همبستگی، از برخی روحانیون انتقاد کرد و گفت: «این افراد خود را نمایندگان خاص خدا میدانند و دین را به میراث خانوادهگیشان بدل کردهاند.»
ناجیه زیوری، مدافع حقوق زنان، بر ضرورت تلاش مشترک برای نجات افغانستان تأکید کرده و گفته که مردم افغانستان باید صرفنظر از محل زندگیشان، زیر یک چتر متحد شوند.
شینکی کروخیل، عضو پیشین ولسی جرگه و سفیر سابق افغانستان در کانادا، نیز خواستار کنار گذاشتن اجندای شخصی و قومی شد؛ موضوعی که از دید او، یکی از عوامل اصلی بیاعتمادی میان مردم افغانستان است. او بر گفتوگوی صادقانه و ملی میان مردم افغانستان تأکید کرد.
در ادامهی این نشست، شرکتکنندهگان به پنج گروه کاری تقسیم شدند و در مورد موضوعهای چون هدفهای مشترک، تنوع در جنبشهای زنان، ایجاد صدای واحد، فراهمسازی فضاهای امن برای گفتوگو و تقویت رهبری زنان، پیشنهادهایی مشخص و عملی ارائه کردند.
شرکتکنندهگان این نشست را گامی مؤثر در راستای اعتمادسازی و همگرایی میان شهروندان افغانستان ارزیابی کردند و خواستار تداوم چنین گفتوگوها و ابتکاراتی شدند.
در سالهای اخیر، با افزایش بحرانهای سیاسی، قومی و مهاجرت گسترده مردم افغانستان به کشورهای مختلف، شکافها و بیاعتمادی میان مردم افغانستان بیشتر شده است. نبود گفتوگوی ملی و مشترک، زمینه را برای تقویت اختلافات و ضعف همبستگی فراهم کرده است.
این در حالیست که بارها فعالان جامعهی مدنی و نهادهای حقوق بشری چنین نشستهایی را تلاشی برای بازسازی پلهای شکسته اعتماد و تقویت وحدت میان شهروندان افغانستان، بهویژه در تبعید دانستهاند.
