نگرانی سازمان ملل از بازگشت مهاجران زن به افغانستانِ تحت حاکمیت طالبان

کمیساری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان اعلام کرده است که برای فراهم‌سازی سرپناه، خدمات، معیشت و حمایت از بازگشت‌کنندگان، به‌ویژه زنان و دختران به ۷۱ میلیون دالر به‌ طور فوری نیاز دارد.

این نهاد امروز چهارشنبه، ۱۰ ثور، با نشر گزارشی در صفحه‌ی اجتماعی اکس‌اش، نگرانی جدی خود را نسبت به وضعیت بازگشت‌کنندگان، به‌ویژه سرنوشت زنان و دخترانی که تحت حاکمیت طالبان، با «سرکوب» فزاینده‌ای روبه‌رو هستند، ابراز کرده است.

در بخشی از این گزارش آمده است که تنها در یک ماه گذشته‌ی میلادی بیش از ۲۵۰ هزار نفر افغانستانی به کشور بازگشته‌اند که از این میان، ۹۶ هزار نفر به‌اجبار اخراج شده‌اند.

این نهاد می‌افزاید که اکنون با شرکای خود در حال پاسخ‌گویی برای ارایه کمک‌های حیاتی بشردوستانه و تامین نیازهای اساسی برای مردم افغانستان است؛ اما برای انجام کارهای بیش‌تر به کمک نیاز دارد.

کمیساری عالی سازمان ملل گفت: «ما به کمک نیاز داریم تا از مردم محافظت کنیم. لطفاً هم‌اکنون کمک نمایید».

این نهاد گفته که بازگشت‌های گسترده، فشار بیش‌تری بر منابع از پیش محدود بشردوستانه وارد کرده و وضعیت میلیون‌ها نفری را که برای بقا تلاش می‌کنند، وخیم‌تر ساخته است. بابر بلوچ، سخن‌گوی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، می‌گوید که بازگشت‌کنندگان با محدودیت‌های فزاینده‌ای در زمینه‌ی دست‌رسی به کار، آموزش و آزادی رفت‌وآمد مواجه‌اند.

او افزوده است: «ما بارها به دولت‌های ایران و پاکستان تأکید کرده‌ایم که بازگشت به افغانستان باید داوطلبانه، ایمن و همراه با کرامت انسانی صورت گیرد». به گفته‌ی وی، علاوه‌بر زنان و دختران، فعالان حقوق بشر، خبرنگاران و اقلیت‌های قومی یا مذهبی نیز که به اجبار بازگردانده می‌شوند، از جمله آسیب‌پذیرترین گروه‌هایی هستند که با خطرات جدی در افغانستان روبه‌رو هستند.

بانو بلوچ می‌گوید که این خطرات در حالی افزایش می‌یابد که نیازهای بشردوستانه در داخل افغانستان نیز رو به گسترش است. او بیان کرده که نیمی از جمعیت کشور به کمک‌های بشردوستانه وابسته‌اند و از سال ۲۰۲۳ تاکنون، بیش از ۳.۵ میلیون نفر به افغانستان بازگشته‌اند.

سخن‌گوی کمیساری عالی سازمان ملل در امور پناهندگان هشدار داده که این شمار بالای بازگشت‌کنندگان، می‌تواند به افزایش آوارگی‌های داخلی و تشدید تلاش‌ها برای مهاجرت به اروپا منجر شود؛ موضوعی که چالش‌های انسانی و منطقه‌ای بیش‌تری را در پی خواهد داشت.

براساس آمار سازمان‌های جهانی، افغانستان یکی از بدترین بحران بشری را در سطح جهان تجربه می‌کند. از سوی دیگر، تحولات سیاسی، اخراج مهاجران، تعزیرات بانکی، انزوای سیاسی و اقتصادی سبب شده که فقر در افغانستان تشدید شود.

سیاست‌های طالبان بر زنان و دختران نیز یکی از عامل‌های بحران بشری در افغانستان پنداشته می‌شود. چندی پیش برنامه‌ی توسعه‌ی سازمان ملل گفت که ممنوعیت کاری زنان یکی از عامل‌های فقر در افغانستان است. هم‌چنان ممنوعیت کاری زنان سالانه شش میلیون تا یک میلیارد دالر به اقتصاد افغانستان آسیب می‌رساند.