دختران در انجمن ادبی سوزن طلایی: “این‌بار با کتاب و تکنولوژی به‌جنگ طالبان آمده‌ایم”

پس‌از روی کار آمدن دوباره‌ی طالبان و محروم شدن نیمی از پیکر جامعه از حق آموزش و کار، شماری از دختران در گوشه و کنار افغانستان تلاش دارند که با آموزش‌های آنلاین در برابر محدودیت‌های این گروه ایستادگی کنند. آنان در یک انجمن ادبی آنلاین تحت نام «سوزن طلایی» که در آن مصروف کتاب‌خوانی و یادگیری اصول داستان‌نویسی هستند، خطاب به طالبان می‌گویند که «تکرار گذشته و حبس دوباره‌ی دختران افغانستانی، خیال خامی‌ست. این‌بار ما با کتاب‌خانه‌های آنلاین، آموزش‌ آنلاين، گوشی‌های همراه، انترنت و کمپیوتر به جنگ‌تان آمده‌ایم».

رویا نصرتی – [نام مستعار]، باشنده‌ی ولایت تخار و دانش‌آموز انجمن ادبی «سوزن طلایی» است. او دانش‌جوی سال دوم دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه کابل بوده که از رفتن به دانشگاه توسط یکی‌از فرمان‌های طالبان محروم شده‌است. رویا با آن‌که از خاطرات تلخ گذشته سخن می‌گوید؛ اما اکنون خرسند است که با آموزش‌های آنلاین محدودیت‌های طالبان را دور می‌زند.

اودر صحبت با خبرگزاری بانوان افغانستان از تیره‌گی شبی که خبر مسدودشدن دانشگاه‌ها را شنیده‌ است، چنین می‌گوید: «با شنیدن این خبر احساس کردم که انگار بالایم کوغی از آتش ریختند. حس مادری را داشتم که کودک خود را از دست داده‌بود. در سکوت اشک می‌ریختم و این اشک‌ از آن اشک‌ها و فریادهای بلند و پُر صدا خطرنا‌‌ک‌تر بود. آن شب را بدترین و طولانی‌ترین شب زنده‌گی‌ام میشه گفت بود».

بانو نصرتی که مدت ۴ ماه می‌شود، عضو این انجمن ادبی است، می‌افزاید که طالبان، با وضع ممنوعیت آموزش رویا‌ها و اهداف دختران را نابود کردند. وی در این مورد گفت: «برای من و دخترانی چون من که آرز‌و‌های ما بال‌های ما، پاهای ما و همت ما بود؛ اما طالبان با ممنوعیت آموزش، بال‌های ما را شکستند، پاهای ما را قطع کردند و همت ما را نابود ساخته‌اند».

اما وی پس‌از ناامیدی و پست‌وبلندی‌های فراوان افزوده که اکنون خوشحال‌ست و از طریق مطالعه و آموزش‌های آنلاین از جمله داستان نویسی در برابر عمل‌کردهای «زن‌ستیز» طالبان مبارزه می‌کند. او می‌افزاید: «این انجمن و تلاش ما برای آینده‌ی بهتر؛ پُلی برای عبور از محدودیت‌های طالبان است. در این انجمن ما در کنار داستان‌نویسی، شجاعت و تلاش برای مبارزه را نیز می‌آموزیم».

بانو نصرتی، هم‌چنان با انتقاد تند از حاکمیت  طالبان می‌گوید که زنان و دختران افغانستانی، هرگز اجازه نمی‌دهند که داستان مادران‌شان را که بیست سال پیش تجربه کرده بودند را تجربه کنند. او خطاب به این گروه گفته که «در حکومت پیشین خود زنان را با شلاق تا خانه‌های شان همراهی می‌کردید؛ اما اکنون ما اجازه‌ی خانه‌نشین ساختن خود را برای تان نمی‌دهیم. این‌بار ما با کتاب‌خانه‌های آنلاین، انترنت، گوشی‌های همراه و کمپیوتر و بالا بردن سطح دانش و آگاهی خود به جنگ‌تان آمده‌ایم».

او از دختران کشور‌اش می‌خواهد که تحت هیچ شرایطی در برابر سیاست‌های طالبان زانو نزنند و از هر راه ممکن برای روز‌های روشن و داشتن یک کشور آزاد تلاش کنند. وی در پیام خود به دختران بازمانده از آموزش چنین گفت: «شب بهانه‌ی برای نمایان شدن مهتاب و ستارگان است. آیت روز‌های تاریک بخاطر این است که ما ستاره‌ها و مهتاب در آسمان افغانستان بدرخشیم‌. من مطمئن هستم که تمام شما دخترانی شجاع در تاریکی‌ها چشمان‌تان برق امید می‌زند و همه جا را برای خود روشن خواهید ساخت».

انجمن ادبی سوزن طلایی در طول سه سال حاکمیت طالبان بیش‌‌از ده دوره‌‌ی صنف‌های آموزش داستان‌نویسی برگزار کرده که در هر دوره‌ی دو ماهه‌ی آن ۳۵ نفر شرکت کرده‌اند.

نوریه هاشمی – [نام مستعار]، یکی دیگر از دختران بازمانده از آموزش و عضو این انجمن ادبی است. وی می‌گوید که پس‌از بسته‌شدن دروازه‌های دانشگاه‌ها به‌دنبال راهی بوده که بتواند از طریق آن درد و رنج زنان و دختران کشوراش را به‌گوش جهان برساند.

نوریه گفته که طالبان، با مسدود کردن دانشگاه‌ها همه‌ی دختران را به‌شمول خودش را در «سوگ و سکوت» هدف‌های شان شاندند؛ اما او تلاش کرده تا با داستان‌نویسی صدای زنان در افغانستان باشد. او بیان کرده است: «اما من برخاستم به دور‌و‌برم نگاه کردم و خودم‌ را آگاه ساختم که چگونه می‌‌توان از این قفس بدون سقف پرواز کرد؟ بدون این که صدایم را برای داد‌خواهی بلند کنم و راهی زندان وحشت این نظام بی‌رحم شوم که بسیاری از دوستانم در این راه قربانی شدند. دفعتا خودم را یافتم که باید بنویسم از درد و رنج زنان در این قفس و از رویدادهایی که پنهان است و کسی نمی‌تواند آن را درک کند».

او می‌گوید که با داستان‌نویسی و آموزش‌های آنلاین می‌خواهد که در برابر عمل‌کردهای طالبان و تبعیض جنسیتی در افغانستان مقابله کرده و خودش را به آن‌چه همه از یک زن افغانستانی بعید می‌دانند، برساند. نوریه افزود: «نوشتن ما را به آرامش می‌رساند و راهی برای رسیدن به فردیت را برای ما نشان می‌دهد. بنویسیم تا از سیاهی این شب‌های طولانی و از این دیوارهایی که طالبان برای ما ساختند، رد شده و به فردای روشن‌تر دست یابیم».

نوریه نیز طالبان را به‌دلیل سیاست‌های شان در برابر زنان به نقض‌کننده‌‌گان حقوق بشر متهم کرده و می‌گوید که این گروه تلاش دارند تا به شخصیت، قدرت و توانایی‌های زنان و دختران «لطمه» بزنند. او با ابراز نگرانی گفت: «آزادی فردی ما دختران سلب شده‌است. ما امروز به عنوان یک انسان آزادی بیان نداریم. آزادی نوشتن و خلق اثر را از ما گرفتند. با عقب‌ماندگی ذهنی که طالبان دارند از اسلام برای احترام به زن نه، بلکه برای خشونت علیه زن استفاده می‌کنند».

وی از طالبان می‌خواهد که هرچه زودتر به محدودیت‌های خود در برابر زنان پایان دهند و به حقوق اساسی زنان احترام بگذارند. او تاکید کرده‌است: «طالبان باید دختران و زنان را به‌عنوان یک انسان دیده و حرمت بگذارند. باید این‌ گروه خود را به این آگاهی برسانند که به‌معنای واقعی، زنان دارای حق و حقوق اسلامی و انسانی هستند و حق دارند که در جامعه فعالیت کنند».

اعضای این انجمن هم‌چنان می‌گویند که در دو سال دو دوره‌ی رقابت‌های خاطره‌نویسی برگزار کرده‌اند. در دور اول این رقابت‌ها حمیرا قادری، مسوول این انجمن، صحرا کریمی، مدیر افغان فیلم در حکومت پیشین افغانستان و دکتر سرورسا رفیع زاده، داور بودند و برای شش برنده جوایز نقدی پرداخت کردند.

شکریه – [نام مستعار]، از جمله دانش‌آموزانی است که در این دور مسابقات خاطره‌نویسی شرکت کرده بود. او با انتقاد تند و محکوم کردن قانون‌های وضع شده از سوی رهبر طالبان، می‌افزاید که این گروه، احساس «بی‌چاره‌گی» را در وجود تمام زنان و دختران در افغانستان کاشته‌اند.

وی می‌افزاید: «با وضع هر قانون محدود کننده از سوی طالبان، من می‌شکنم و احساس‌ام شبیه مرده‌گان متحرک است. این گروه احساسات، جوانی، زحمات، توانایی و بهار زندگی ما را ضرب در صفر ساخته‌است. جز احساس بی‌چاره‌گی دیگر احساسی در وجود زنان در افغانستان پیدا نمی‌شود».

بانو شکریه که در زمان مسدود شدن دروازه‌های دانشگاه‌، دانش‌جوی سال پنجم دانشکده‌ی طب معالجوی دانشگاه کابل بوده، می‌گوید که با تلاش از طریق آموزش‌های آنلاین و بورسیه‌های تحصیلی می‌خواهد که راه مهاجرت را در پیش گیرد. وی در این مورد گفت: «در تلاش رهایی از این بن‌بست هستم تا بتوانم از طریقه‌های مختلف مانند آموزش‌های انلاین و بورسیه‌های تحصیلی، کشور را ترک کرده و به آموزش خود ادامه بدهم».

انجمن ادبی سوزن طلایی به‌ تاریخ 28 سپتمبر سال 2021، یک ماه پس‌از سقوط کابل، با رهبری حمیرا قادری، نویسنده‌ی افغانستانی به فعالیت آغاز کرده‌است. بانو قادری هدف از راه‌اندازی این انجمن را بلندبردن سطح دانش دختران بازمانده از آموزش در داخل افغانستان عنوان می‌کند و گفته که بیش‌از ۳۰۰ دانش‌آموزش در این انجمن مصروف یادگیری اصول داستان‌نویسی و ترویج فرهنگ کتاب‌خوانی استند.

بانو قادری گفته‌است: «در دوره اول طالبان، سوزن طلایی نام خیاطی بود که ما به‌بهانه‌ی خیاطی در آن درس می‌خواندیم و آموزش می‌دیدیم. در این دوره که طالبان دوباره محدودیت‌های خود را روی دست گرفته‌اند، خواستم با راه‌اندازی این انجمن ادبی به دختران بازمانده از آموزش انگیزه بدهم تا راه بیرون‌رفت از محدودیت‌های طالبان را بیاموزند».

این دختران بازمانده از آموزش در انجمن ادبی «سوزن طلایی» در واکنش به سیاست‌های طالبان می‌گویند که از راه آموزش‌های آنلاین محدودیت‌های وضع شده را دور خواهند زد و هرگز تسلیم نخواهند شد.