زنان اگر بخواهند، دنیا را عوض میکنند
فریده امینی تجربهی پانزده ساله در عرصهی کار روزنامهنگاری دارد. عشق و علاقهی او به کار خبرنگاری سبب شد تا در کنار حساسیتها و مشکلات فراوان در برابر خبرنگاران، به کارش ادامه دهد و از این طریق صدای زنان باشد. برای معرفی بیشتر با او گفتگویی ترتیب دادم که در ادامه میخوانید.
پرسش: معرفی کامل از خود برای مخاطبان خبرگزاری بانوان افغانستان داشته باشید.
پاسخ: فریده امینی هستم باشندهی اصلی ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس که در کابل در یک خانواده روشنفکر چشم به جهان گشودم. تعلیمات ابتدایی خود را در مکتب استاد بیتاب به پایان رسانده سپس از لیسهی عالی زرغونه ولایت کابل به درجه عالی فارغ شدم.
پس از سپری کردن آزمون کانکور به دانشکدهی ژورنالیزم دانشگاه کابل راه یافتم. چون پدرم یکی از روزنامهنگاران نامدار کشور و بنیانگزار اولین جریدهی ترکمنی در کشور بود، عشق و علاقهام را نسبت به این مسلک زیادتر ساخت و توانستم شامل دانشکده روزنامهنگاری کابل شده و تحصیلات خود را ادامه دهم. سپس بنابر عواملی راهی دیار غربت شدم.
پرسش: چی شد که کار در رسانه را انتخاب کردید و از کجا شروع کردید؟
پاسخ: در افغانستان با در نظرداشت شرایط فعلی و مشکلات زنان در عرصههای مختلف نیاز مبرم وجود دارد تا زنان در رسانههای جمعی ظاهر شوند و یا اینکه برای تهیهی گزارشها به ساحه بروند، تا مردم بدانند که این کارها مردانه نیست و زنان اگر بخواهند میتوانند در بخشها مختلف کار کنند و پا به پای مردان پیش بروند.
در سال 1382 دوباره به وطن برگشتم و کارهای رسانهیی خود را با رادیو تلویزیون آیینه در بخش گویندگی خبر و برنامهسازی آغاز کردم و از مدت 15 سال به اینسو به صفت خبرنگار در ولایت جوزجان ایفای وظیفه میکنم.
همزمان در بخش شبانه دانشگاه امیر علی شیر نوایی شامل دانشکده حقوق و علوم سیاسی شدم. و با موفقیت از بخش اداری و دیپلوماسی این دانشکده سند دانشآموختهگی حاصل کردم.
مدتی در پهلوی کار رسانهیی به شکل مقطعیی با “پی آر تی” ترکیه به صفت ترجمان همکاری داشتم و با زبانهای دری، ترکمنی، روسی، ترکی، پشتو و اردو نیز آشنایی دارم.
از مدت 7 سال به اینسو به صفت خبرنگار و فیلمبردار با آریانا نیوز فعالیت دارم و در پهلوی آن با رسانههای ملی و بین المللی نیز همکاری میکنم.
پرسش: کار رسانهیی در افغانستان، برای یک زن چه دشواریهایی دارد؟
پاسخ: در شرایط امروزی خبرنگاران به ویژه خبرنگاران زن، طعم تلخ چالشها را میچشند و با آن دست و پنجه نرم میکنند. دید مرد سالارانه در جامعه سبب شده تا زنان نتوانند آزادانه به کار خبرنگاری بپردازند چرا که حساسیتهای اجتماعی نسبت به زنانی که کار میدانی میکنند در مقایسه با آنهایی که در ادارهها به کار مشغول اند، بیشتر است.
کار خبرنگاری در افغانستان برای زنان، حرفهای دشوار است ولی با آن هم میخواهم تا آخر در این بخش کار کنم. با آنکه مشکلات زیادی فراراه ما خبرنگاران وجود دارد، سعی میکنم مبارزه کنم تا الگوی خوبی برای دیگر زنان باشم تا بانوان دیگر نیز جرات پیدا کرده و پا به این عرصه بگذارند و صدای شان را به گوش جهانیان برسانند.
پرسش: از طریق کار در رسانه، میخواهید برای زنان کشورتان چه کاری انجام دهید؟
پاسخ: امروز من به حیث یک خبرنگار میتوانم در ولایت خود کار کنم و حتی به مناطق ناامن سفر کنم و دوشادوش هم مسلکانم به خط نخست نبرد رفته و گزارش تهیه کنم و این مساله دید مردم را تا اندازهیی در مورد اینکه زنان توانایی انجام کارهای مردانه را که خبرنگاری را نیز یکی از شغلهای مردانه میدانند تغییر داده است.
امروز بسیاری از خانوادهها از کار کردن دختران شان در رسانهها ممانعت نمیکنند و بانوان که علاقهمند اند، آزادانه در بخش دلخواه خود کار میکنند.
ترتیب: سیمین صدف
