حضور کمرنگ زنان هرات در حرکتهای اعتراضی
فرهنگ مرد سالاری در جامعه و ناامنی از عواملی عنوان میشود که سبب شده حضور زنان در حرکتهای مدنی به خصوص تظاهرات در هرات کمرنگ باشد.
این زنان حضور در حرکتهای مدنی را حق خود میدانند اما از دید منفی جامعه نسبت به حضور زنان در مکانهای عمومی رنج میبرند.
خدیجه اکبری دختری است که تا به حال در هیچ حرکت مدنی اشتراک نداشتهاست، او میگوید که چنین فرهنگی هنوز در جامعهی هرات نهادینه نشدهاست که حضور زنان را در اجتماع بپذیرند.
او اشاره میکند که حالت و جو جامعه اجازه نمیدهد که زنان در تظاهرات سهیم باشند و همچنان خدیجه به این باور است که پشت تظاهرات در شهر هرات، اهداف شخصی برخی از افراد نهفته است و او نمیخواهد که به طور نمایشی در این حرکتها اشتراک کند.
کوثر غفاری یکی دیگر از دخترانی است که تا بهحال نخواسته است تا در حرکتهای مدنی نقشی داشته باشد. او میگوید دید جامعه نسبت به حضور زنان در تظاهرات بسته است.
کوثر از وجود آزار و اذیت زنان در حرکتهای مدنی خبر میدهد و میگوید که از زنانی که در این حرکتها بودهاند، شنیده است که چنین موضوعی در تظاهرات وجود دارد و بنا به این دلیل ترجیح میدهد تا در این حرکتها اشتراک نکند.
مژگان محمدی هم تا هنوز در حرکتهای مدنی مانند تظاهرات سهم نداشته است، او دید منفی جامعه نسبت به حضور زنان در اجتماع را عمدهترین علت این موضوع میخواند.
مژگان اشاره میکند که اگر برای مردم جامعه در مورد فرهنگ تظاهرات آگاهی داده شود تا آزار و اذیت زنان کاهش یابد و همچنان به خانوادهها در این مورد معلومات داده شود، میتواند وضعیت فعلی را تغییر دهد.
از طرفی هم به گفتهی برخی از جامعهشناس حضور زنان در اجتماع میتواند راه حل این موضوع باشد.
عصمتالله جعفری، جامعهشناس، در مورد حضور زنان در اجتماع میگوید که برای آنها فیلترهای زیادی وجود دارد و حضور زنان در اجتماع بعد از سپری کردن این فیلترها میتواند مشروعیت پیدا کند. او میگوید در جامعه این باور وجود دارد که زن باید در خانه باشد و اگر زن در اجتماع باشد و بهطور مختلط با مردان در حرکتهای مدنی سهم بگیرد، قبول نمیکنند.
آقای جعفری اشاره میکند که ممانعت خانوادهها و نگرانی زنان از بابت حضور در مقابل رسانهها، یکی دیگر از این عوامل است.
به باور آقای جعفری، زنان باید با درک چالشها، مخاطرهپذیر باشند، مورد حمایت قرار گیرند و حضور پررنگتری در اجتماع داشته باشند تا از این طریق بتوانند به همه ثابت کنند که زنان هم میتوانند.
از سویی هم عدهیی از فعالان حقوق زن، حضور زنان در اجتماع را مهم میخوانند و از دولت میخواهند تا در این راستا مصممتر عمل کند.
سکینه حسینی، فعال حقوق زن، در این مورد میگوید که سهم زنان در حرکتهای مدنی میتواند بسیار موثر باشد، اما چون دولت وعدههایی را که برای زنان داده بود، عملی نساخته است، بناء زنان در اجتماع حضور کمتری دارند.
خانم حسینی میگوید که فشارهای خانواده، ناامنیهای اخیر در هرات و پخش گزارشهایی که زنان را از لحاظ اجتماعی آسیبپذیر معرفی میکند، عوامل اصلی این است که زنان در حرکتهای مدنی سهم کمرنگ داشته باشند.
به گفتهی خانم حسینی تامین امنیت، تطبیق قانون و جلوگیری از نشر گزارشهایی که به ضرر جایگاه اجتماعی زنان است، میتوانی راهی باشد تا زنان در حرکتهای مدنی مانند تظاهرات سهم بیشتری بگیرند.
از طرفی هم دخترانی هستند که در حرکتهای اجتماعی سهم میگیرند و حضور زنان را مهم میخوانند.
ثریا شجاعی، در چند تظاهرات اشتراک داشتهاست. او میگوید که در تظاهرات اشتراک کرده تا بتواند صدای خود را به گوش مسوولان برساند.
ثریا میگوید برای حضور زنان در تظاهرات، فقط تهدیدات امنیتی وجود دارد، اما آنها خودشان با خاموش بودن در این حرکتها، حضور خود را سمبولیک میسازند.
گزارشگر: بهناز رسولی
