«مردان به مأموران خانگی بدل شده‌اند»؛ اعتراض زنان به گسترش آپارتاید جنسیتی در افغانستان

جنبش «زنان به سوی آزادی»، می‌گویند که طالبان با وضع قانون‌های سخت‌گیرانه به ویژه بازداشت زنان و دختران، مردان را به ماموران خانگی تبدیل کرده و از این طریق محدودیت‌ها بر زنان بیش از هر زمان دیگر افزایش یافته است.

این گروه اعتراضی زنان، در اعتراض به افزایش و گسترش محدودیت‌ها، در یک مکان سربسته در کابل گردهمایی اعتراضی برگزار کردند.

آنان با نشر بیانیه‌ای که نسخه‌ی از آن به خبرگزاری بانوان افغانستان نیز، فرستاده شده، از جامعه‌ی جهانی خواسته که فشارهای سیاسی بر طالبان را افزایش دهند.

افزایش محدودیت‌ها در خانه

جنبش زنان به سوی آزادی، گفته که طالبان در نزدیک به چهار سال گذشته افزون بر این که محدودیت‌ها در فضای عمومی را افزایش داده، با سیاست‌های سخت‌گیرانه‌ای شان سبب شده که زنان حتا در خانه نیز امنیت نداشته باشند.

در بیانیه آمده که این گروه شماری از زنان و دختران را به دلیل آن چه سرپیچی از قانون‌های شان عنوان می‌کند، در فضاهای عمومی بازداشت کرده و این سبب شده که مردان خانواده نیز، به «سرکوب» زنان آغاز کنند.

این گروه اعتراضی زنان نوشته: «طالبانبا فرماندهی غیررسمی خانواده‌ها به اجرای دقیق قوانین «فضیلت و فسق»، عملاً مردان را به مأموران خانگی بدل کرده‌اند. این وضعیت موجب کنترل شدید زنان، تنبیه بدنی اعضای خانواده و ایجاد فضای خفقان و ترس شده است».

تشدید آپارتاید جنسیتی

زنان معترض می‌گویند که طالبان در نزدیک به چهار سال گذشته و با اجرایی‌کردن قانون‌های بیش‌تر نظام «آپارتاید جنسیتی» را تحکیم کرده است.

به گفته‌ی جنبش زنان به سوی آزادی، دوام محرومیت زنان از آموزش، کار و حضور آزادانه در اجتماع سبب شده که آنان عملا از جامعه حذف و خانه‌نشین شود. زنان معترض افزوده که خانه‌نشینی زنان، سبب افزایش خشونت‌های خانگی نیز شده است.

شکنجه‌ی منتقدان در زندان‌ها

در بخشی از بیانیه آمده که طالبان در سایه‌ی سکوت جهانی، بازداشت منتقدان خود به ویژه فعالان حقوق بشر، زنان معترض و فعالان مدنی را افزایش داده است.

این جنبش اعتراضی، با اشاره به گزارش نهادهای حقوق بشری از وضعیت زندان‌های طالبان، نوشته که این گروه برای تحکیم قدرت شان و سرکوب منتقدان از شکنجه به عنوان بزار سرکوب استفاده می‌کند. «شکنجه‌های جسمی و روانی شامل ضرب‌وشتم، شوک‌های الکتریکی، تهدید، محدودیت دست‌رسی به خوراک، آب و خدمات درمانی بوده است.»

 جنبش زنان به سوی آزادی، با اشاره به وضعیت حاکم بر زنان و دختران در افغانستان و هشدار از پیامدهای آن، پنج خواست را مطرح کرده اند.

آنان خواهان آزادی فوری و بی‌قید‌وشرط همه‌ی زندانیان سیاسی و مدنی به شمول زنان و دختران معترض از زندان‌های طالبان شده اند.

 زنان معترض هم‌چنان بر ضرورت انجام بررسی‌های بی‌طرفانه در مورد شکنجه و ارایه‌ی گزارش به سازمان‌های بین‌المللی و نهادهای قضایی از زندان‌های طالبان شده اند.

جنبش زنان به سوی آزادی، از جامعه‌ی جهانی نیز، خواسته که به خاطر نقض حقوق بشر، تحریم‌ها بر طالبان را تشدید کرده و بر رهبران این گروه فشارهای سیاسی ایجاد کنند.

 زنان معترض، هم‌چنان از سکوت جامعه‌ی جهانی و نهادهای حقوق بشری در برابر «نقض حقوق به ویژه حقوق زنان» نیز انتقاد کرده اند.