زنان معترض به همسر خلیل‌زاد: دنیای شما غیرواقعی‌ است؛ نه رنج ما

در واکنش به اظهارات اخیر شریل بنارد، همسر زلمی خلیل‌زاد، که در آن ادعا کرده بود «مکتب‌های خصوصی به روی همه‌ی دختران افغانستانی باز است، اجبار حجاب و همراهی با محرم از سوی طالبان واقعیت ندارد»، جنبش آینده‌ی نوین زنان افغانستان، این سخنان را «بی‌رحمانه»، «غیرواقعی» و «خیانت به زنان افغانستان» توصیف کرده است.

اعضای این جنبش امروز پنج‌شنبه، ۱ جوزا، با نشر بیانیه‌ای که نسخه‌ای از آن به خبرگزاری بانوان افغانستان نیز ارسال شده است، از اظهارات بانو شریل بنارد به شدت انتقاد کرده‌اند.

آنان می‌افزایند که زنان و دختران افغانستانی امروزه تنها به «جرم زن بودن، رؤیا داشتن و مطالبه‌ی ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، با زندان، شکنجه و سرکوب مواجه‌اند».

در بخشی از این بیانیه آمده است که در عصری که حقیقت با یک کلیک در دست‌رس است، «انکار رنج و درد زنان افغانستانی با چنین صراحت و بی‌پروایی، اقدامی حیرت‌آور و غیرقابل توجیه است».

اعضای این جنبش هم‌چنان در بیانیه‌ی خود با اشاره به نقش زلمی خلیل‌زاد در مذاکرات با طالبان، اظهارات همسر او را «ادامه‌ی همان معامله‌های تاریک» دانسته و خطاب به شریل بنارد نوشته‌اند: «نه، خانم بنارد! آن‌چه غیرواقعی‌ست، دنیای امن و بی‌دغدغه‌ی شماست، نه رنج ما».

جنبش آینده‌ی نوین زنان افغانستان، با تأکید بر این‌که «ما نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم»، هشدار داده است که تاریخ، از خیانت‌هایی مانند این سخنان با «نفرت» یاد خواهد کرد و افزود: «هر دروغی که به نام ما گفته شود، با خون، مقاومت و حقیقت پاسخ داده خواهد شد».

گفتنی‌ست که شرل بنارد، همسر زلمی خلیل‌زاد، نماینده‌ی ویژه‌ی پیشین آمریکا در امور افغانستان، ادعا کرده که تنها مکتب‌های دولتی به‌روی دختران بالاتر از صنف ششم در افغانستان بسته‌اند و مکتب‌های خصوصی «در هر سطحی» می‌توانند فعالیت داشته باشند.

بانو شرل محدودیت‌های طالبان بر پوشش زنان و دختران در افغانستان را نیز رد کرده و گفته است و مدعی شده که اقتصاد افغانستان «در حال تثبیت» است و زنان در آن نقش دارند.

هم‌چنان او حمایت جامعه‌ی جهانی از زنان افغانستانی را «گزینشی» توصیف کرده و گفته است که به‌عنوان نمونه، رفتار طالبان با زنان در افغانستان از وضعیت زنان در هند «به مراتب کم‌تر وحشیانه» است.

این در حالی‌ست که طالبان با روی کار آمدن دوباره‌ی شأن حدود ۸۰ فرمان محدود کننده بر زنان و دختران صادر کرده‌اند و اکنون بیش‌از سه سال می‌شود که زنان و دختران افغانستانی از ابتدایی‌ترین حقوق شان از جمله حق کار، آموزش، سفر، تفریح و مشارکت‌های سیاسی محروم هستند.