از طریق نقاشی‌هایم مبارزه می‌کنم!

ترتیب: فایزه ابراهیمی

در افغانستان هم همواره هنر در معنا‌های متعارف به کار گرفته شده اما در کنار این تعریف همیشه یک مساله بوده این که هنر برای زنان در این محدوده جغرافیایی چی معنا داشته؟ در افغانستان زنان برای گفتن حرف‌ها و بلند کردن صداهای شان از مقوله‌های گوناگون استفاده کرده اند و هر آنچه را که می‌دا نستند برای ارسال پیام‌های شان استفاده کرده اند. از جمله این موضوعات و این مسایل یکی هم هنر است. زنان هنرمند و نقاش بارها با برگزاری نمایشگاه‌هایی پیام خود را گفته اند و اعتراض خود را مطرح کرده اند. خشونت، نابرابری، نادیده گرفته شدن و ده‌ها مشکل دیگر اجتماعی از سوژه‌های این نمایشگاه‌ها بوده است. حالا هم در این جا به خاطر روشن‌تر شدن این مساله از تجربه‌های یکی از چهره‌های شناخته شده نقاشی در هرات می‌پرسیم.

گفتگو با سمیه بهروزیان  نقاش وهنرمند!

پرسش:می‌شود با شما بیشتر آشنا شویم؟

سمیه بهروزیان:سمیه بهروزیان هستم. در هرات زندگی می‌کنم در سال 2008 ازدانشکده کمپیوتر ساینس فارغ شدم. دردفاتر مختلف به حیث آی تی و دیزاینر کارکرده‌ام.

از کودکی به نقاشی علاقه خاصی داشتم. اما متاسفانه نتوانستم رشته هنرها را بخوانم.

نقاشی را از سال 2005 به طور رسمی  شروع کردم. یک کتاب کودکان را برای یک موسسه بنام وارچایلد نقاشی کار کردم و این شروع بود. البته این کارم وقفه‌ای بود. چون در کنار آن دانشگاه هم می‌خواندم و رشته من هم متفاوت بود. البته در آغاز نقاشی برای من همیشه بهترین تفریح بوده. و نقاشی را سه و یا چهارسال پیش به گونه جدی‌تر آغاز کردم. سعی کردم حرفه‌ی تر کار کنم. بعد از آن بود که آثار من  دریک نمایشگاه در تایلند قبول شد وبه نمایش گذاشته شد.

بعد از آن نمایشگاه که به افغانستان برگشتم، یک نمایشگاه برگزار کردم که موضوع آن احترام به حقوق زنان بود. سعی کردم از طریق نقاشی‌های خود این پیام را برسانم. و تا حدودی  تاثیرگذار هم بود. بعد از آن هم کارهای متفرقه انجام دادم. برای یک کتاب کودک نقاشی کردم. بحیث کاریکاتوریست در یک نشریه کارمی‌کردم .

پرسش:هرکسی در یک رشته‌ای که کار می کند، کارش برای خودش گذاشته از تعاریف معمول  یک تعریف خاص هم دارد  نقاشی برای شما چی معنایی دارد؟

سمیه بهروزیان: نقاشی برای من شوق وعلاقه است؛ اما از اینکه نقاشی مانند موزیک و سینما، یک هنر است انکار کرده نمی‌توانیم جای خودش را دارد. اما بخاطر شرایطی که داخل کشور ما وجود دارد. بخاطر اینکه احترام خاصی به هنر دارم نمی‌توانم فقط به این اتکا کنم چون این نیاز است که درآمد داشته باشی و نقاشی هنری که بیشتر از درآمد مصرف دارد و باید بخاطر اینکه نقاشی خوبی داشته باشی باید مواد خوبی تهیه کنی. یعنی همزمان تو باید نقاشی هم بکشی و درکنار آن باید دنبال یک منبع درآمد باشی ومن هم سر اینکه از نقاشی‌هایم درآمد داشته باشم. حساب نمی‌کنم و بیشتر بخاطر شوق وعلاقه که دارم این هنر را پیش می‌برم. چون شرایط مردم ما طوری نیست که به خاطر هنر پول بدهند.

پرسش: آیا جایی  یا نزد کسی نقاشی را آموخته‌اید؟

سمیه بهروزیان: نقاشی در دوران کودکی یکی از علایق‌ام بود. وهمیشه تصاویر کتاب‌های درسی مدل من بودند. نمی‌دانم چرا اما همیشه این علاقه با من بود. وقتی تعیین رشته می‌کردم خیلی دوست داشتم رشته هنرها را بخوانم اما خانواده ممانعت کردند. چون که هنر در کشور ما از لحاظ جنبه مالی برای زندگی  آینده تضمین شده نمی‌تواند. و بعدها واقعا این را دانستم که از طریق رشته‌های دیگر نسبت به هنرها می‌توانم راحت تر درآمد داشته باشم و من هم با خواندن رشته دیگری و از طریق این رشته توانستم نقاشی‌هایم را حمایت مالی کنم.

در پاسخ به این که آیا نقاشی را جای آموخته‌ام باید بگویم که بصورت حرفه‌ای آموزش ندیدم فقط با تمرین بوده که امروز به این جا رسیدم.

نقاشی را همیشه کار می‌کردم و نزد استادان در دانشکده هنرها می‌بردم  تا نظریات آن‌ها را هم داشته باشم و خیلی من را کمک کردند. در کنار آن بیشتر از یوتیوب ویدیوهای آموز نقاشی را تماشا می‌کردم و کوشش می‌کردم مثل آن‌ها کار کنم. همیشه کاری که انجام می‌دادم از روی علاقه و تمرین بود بله، فورمول ساده: علاقه وتمرین.

پرسش: در چند نمایشگاه تا حال شرکت کردید؟

سمیه بهروزیان: اولین نمایشگاه که شرکت کردم نمایشگاهی بود بنام (سیمتس سانتی) یک نمایشگاه بین الملی بود که بیست کشور جهان شرکت داشتند و کارهای من هم آن‌جا قبول شد. می‌شود گفت شروع خیلی خوب بود و بعد از آن هم در افغانستان یک نمایشگاه انفرادی باز کردم بنام(به صلح یک فرصت دهیم) و مشکلات خانم‌ها را از طریق کاریکاتوهای که کشیده بودم به تصویر کشاندم.

نمایشگاه بعدی نمایشگاهی برای محیط زیست بود که از طرف دفتر (help) برگزار شده بود شرکت کردم.

در کنار نمایشگاه‌ها در کتاب و نشریه‌ها هم کار کرده‌ام .اما متاسفانه برای برگزاری نمایشگاه وقت کمتر دارم.

هرچند در سال آینده می‌خواهم یک نمایشگاه داشته باشم یا در هرات و یا کابل. امید دارم بتوانم این نمایشگاه را برگزار کنم. هرچند زمان آن مشخص نیست و از سوی دیگر چون بد قول می‌شوم که بگویم چه زمانی اما کوشش می‌کنم به زودترین فرصت نمایشگاه داشته باشم.

پرسش:در کدام سبک بیشتر نقاشی کار می‌کنید؟

سمیه بهروزیان: سبک‌های مختلف  را کار می‌کنم و همیشه کوشش می‌کنم که خودم را محدود به یک سبک نکنم. چون هر سبکی حس خاص خودش را دارد ـ هم برای مخاطب و هم برای نقاش ـ و بیشتر در هر سبکی که بتوانم زود تر پیام را به مخاطب برسانم کار می‌کنم و از آن بیشتر استفاده می‌کنم. در بعضی از سبک‌ها می‌توانم ساده تر پیام را بدهم. اما با این هم از رئالسیم و اریسترک بیشتر از دیگران استفاده می‌کنم ولی نمی‌توانم بگویم که من واقعا پیرو این سبک‌ها هستم.

پرسش: من چند نمونه از نقاشی‌های سه بعدی شما را هم دیدم. کمتر در افغانستان این سبک را کار می‌کنند شما از کجا آموختید؟ آیا می‌خوهید این گونه نقاشی را ترویج بدهید؟

سمیه بهروزیان: انترنت بهترین منبع است اگر از شخصی بپرسید شاید معلومات محدود را برای تان بدهد. اما از انترنت می‌توانید بیشتر استفاده کنید. من هم با دیدن روش‌های کار سه بعدی از یوتیوب نقاشی کردم. ولی نقاشی‌های سه بعدی بیشتر در عکس‌ها زیباتر معلوم می‌شود چون از همان زاویه که باید دیده شود عکس گرفته می‌شود. اگرچه این نقاشی نکات مثبت خودش را دارد آن هم این که وقتی مخاطب برای چند ثانیه در حقیقی بودن آن شک می‌کند و آن لحظه تمام خستگی و زحمت‌های یک نقاش رفع می‌شود. اما چون درین نقاشی بیننده محدود می‌شود علاقه ندارم که بیشتردر این سبک کار کنم.

پرسش: تا حال کارهای شما نقد هم شده و اگر شده دیدگاه‌ها چگونه بوده است؟

سمیه بهروزیان: من از زمانی که برای اولین بار نقاشی‌هایم را به نمایش گذاشتم همان اولین بارهم بود که تشویق شدم. و هم مورد انتقاد قرار گرفتم و گاهی هم برخی‌ها گفته اند که نباید این نقاشی را به نمایش می‌گذاشتی و یا اینکه گویا این نقاشی‌ها توهین برای زنان و پوشش آن‌ها است. وقتی شما کار می‌کنید با هر نوع دیدگاه مواجه می‌شوید اما من به نظریات همه احترام دارم.