محدودیتهای آموزشی در افغانستان؛ نهاد سحر از آموزش دختران حمایت میکند
لیدا بارز
همزمان با تسلط طالبان بر افغانستان، موسسه غیرانتفاعی سحر از مدارس مخفی دخترانه در گوشهوکنار افغانستان، حمایت میکند.
به گزارش روزنامه سیاتل تایمز، موسسه غیرانتفاعی سحر که در سیاتل آمریکا مستقر است، از جمله نهادهایی است که دهها مدرسه مخفی دخترانه را در سراسر افغانستان، حمایت میکند.
دکتر سینکی حکیمی، رئیس هیأت مدیره بنیاد سحر، میگوید؛ با سلطه طالبان، دختران افغانستانی از آموزش محروم شدند و این ویرانگرترین مسئله برای دختران بود. او میافزاید: «به صورت قانونی هیچ کاری از دست ما ساخته نبود تا جلو این تبعیض را بگیریم. بنابراین به فکر مسیر دیگری افتادیم.»
در همین حال این نهاد چندین مکتب مخفی را در افغانستان زیر چتر حمایتی خود قرار داده است. در این مکتبها، در کنار آموزش مطالب عادی درسی، زبان انگلیسی و مهارتهای کامپیوتری و نیز روشهای توانمندسازی زنان، به دختران آموزش داده میشود.
پس از تسلط طالبان بر افغانستان، این گروه در نخستین اقدام خود مانند دور اول حکمرانیشان، مدارس را به روی دختران بستند. دانشآموزان دختر فقط در مقطع ابتدایی تا صنف ششم اجازه تحصیل دارند. به همین دلیل، باز هم مانند دور اول حکمرانی شان، مکتهاق مخفی دخترانه در گوشهوکنار افغانستان ایجاد شد تا برای آنانی که به دستور طالبان از آموزش محروم شده بودند، زمینه تداوم آموزش، فراهم کنند.
موسسه غیر انتفاعی سحر، در دوران جمهوریت نیز در عرصه آموزش فعالیت داشت و تعدادی از مکتبهای دخترانه، از جمله مکتب بزرگ شبانه برای دختران در شمال کشور، را برای دختران افغانستانی، ساخت.
دکتر حکیمی میگوید: «این شیوه آموزش متاسفانه راهحل کاملی نیست، زیرا دانشآموزان در این سیستم شش ماه آموزش میبینند. البته تلاش داریم این دوره را بلندتر کنیم. با این حال، این آموزش به دختران هدف و انگیزه میدهد و مسلما بهتر از این است که در خانهها مانند پرندهای در قفس زندانی باشند.»
طالبان همزمان با به قدرت رسیدن مجدد شان، دروازههای مکاتب را بستند و با گذشت یک سال، در ۲۹ قوس ۱۴۰۱، دختران را از رفتن به دانشگاه منع کردند. همزمان با محدودیتها و محرومیتهای آموزشی در افغانستان، بنیاد سحر به ایجاد مدارس مخفی رو آورد و تعداد زیادی از مکتبها را در سراسر افغانستان راهاندازی کرد.
آلی رنار، مدیر اجرایی و مالی بنیاد سحر، میگوید: «ما از اواسط ۲۰۲۲ کار خود را برای ایجاد مدارس مخفی آغاز کردیم و هرچند مطمئن نبودیم که بتوانیم این برنامه را پیش ببریم، ولی حالا دارد به خوبی پیش میرود.»
او میافزاید: «ما حتی در یک مدرسه ابتدایی دخترانه که تا کلاس ششم دبستان به روی دختران باز است، زمینه آموزش برای کلاسهای هفتم تا دوازدهم را میسر کردهایم.»
به گفته رنار، مردم بهشدت از این مدارس استقبال کردهاند و زنان زیادی دختران خود را آوردهاند تا در این مدارس درس بخوانند.
شمار دیگری از موسسات غیرانتفاعی در آمریکا نیز مانند بنیاد سحر، تلاش میکنند تا از مکتبهای مخفی دخترانه در افغانستان حمایت کنند. بنیاد پارسا که در واشنگتن مستقر است و یک دفتر هم در کابل دارد، نهاد دیگری است که در این زمینه فعالیت دارد و به کسانی که مکتبهای دخترانه در خانه خود دایر میکنند، نیز کمک میکند.
سیاستهای محدودکننده طالبان در قبال زنان و دختران در افغانستان، باعث شده است که دختران برای ادامه آموزش، به مکتبهای مخفی رو آورند.
مارین گوستاوسون، مدیر اجرایی بنیاد پارسا، میگوید: «ما در حال حاضر از مکتبهای خانوادگی حمایت میکنیم و این مکتبها بر ارزشهایی که طالبان وضع کردهاند، استوار است. به همین دلیل، مقامهای طالبان با مکتبهای ما مشکلی ندارند. در حال حاضر موسسه پارسا حدود ۳۰۰ مکتب خانوادگی را تحت حمایت قرار داده و برای آنها کتابهای درسی، کتابچه ، تختهسفید برای نوشتن و سایر وسایل لازم را تهیه میکند.»
به گزارش رسانهها، پس از تسلط طالبان، مکتبهای مخفی دخترانه به صورت گستردهتری در سراسر افغانستان شکل گرفتهاند. سازمانهای امدادرسان و شماری از کشورها نیز از این مکتبها حمایت میکنند.
