طالبان؛ محدودیت‌ها بر زنان و اپیدمی بیماری‌های روانی

محدودیت‌های روز‌ افزون طالبان بر کار و تحصیل زنان و دختران در افغانستان آن‌ها را به بیماری‌های روحی روانی مبتلا کرده است.

طالبان پس از تسلط دوباره در آگست ۲۰۲۱، بیشتر از پنجاه فرمان کتبی و شفاهی، محدودیت در برابر شغل و تحصیل‌و‌ زندگی اجتماعی زنان صادر کرده‌اند.

افزایش این محدودیت ها زنان را منزوی ساخته و شماری از آن‌ها را به سمت بیماری های روحی کشانده است.

دو روز پیش ( جمعه، ۷ جولای) روزنامه واشنگتن پست با نشر گزارشی گفته بود که ممنوعیت آموزش و کار زنان به دستور طالبان، به بحران سلامت روان در میان آن‌ها دامن زده و اکثر مراجعه‌کننده‌گان مرکز‌های روان درمانی زنان و دختران هستند.

محبوبه در یکی از مرکز های روان‌ درمانی در انتظار نوبت‌اش برای مراجعه به داکتر است. می‌گوید قبلن در یکی از موسسات کار می‌کرد. اما در زمستان سال گذشته طالبان وی و صد ها تن همچون او را از کار منع کردند و وضع این محدودیت‌ها، میل به زندگی را از وی گرفته و او را دچار افسردگی شدید کرده است.

او گفت: “من نمیدانم امارت اسلامی در برابر زنان چه منطقی دارند، از یک‌طرف می‌گویند حقوق زنان تامین شده، از یک‌طرف دیگر کوچکترین فرصت های کار و فعالیت را هم از ما می‌گیرند، این تضاد رفتاری و هر روز وضع یک محدودیت در مقابل ما، زندگی ما را به کلی مختل کرده و من و شاید هزاران زن و دختر مثل من را به زندگی بی میل کرده است. همیشه به این فکر می‌کنم که چطور و باید از کجا برای زندگی خود و اعضای فامیلم که چشم شان به طرف من است، منبع درآمدی پیدا کنم. ششمین جلسه است که نزد داکتر مراجعه می‌کنم ولی هیچ تغیری به روحیه من نیامده چون انگیزه‌ای‌ نیست تا کمی رو به راه می‌شوم باز از یک محدودیت تازه خبر می‌شوم و طوری فکر می‌کنم که کسی بیخ گلون من را می‌گیرد. نه دارو کار ساز است نه حرف های داکتران، فقط حقوق مان را به ما بازگردانند.”

از سوی هم روان‌ پزشک‌ها می‌گویند که خشونت‌ها و محدودیت‌ها باعث می‌شود که زنان به بیماری افسردگی دچار شوند؛ زیرا زنانی که در جامعه فعال بودند و فعالیت‌های علمی و اجتماعی داشتند، از حضور در جامعه محروم شده‌اند و نمی‌توانند اهداف خود را پیش ببرند.

دکتر نبیلا بینش، یک تن از مشاورین روان درمانی می‌گوید که: “روزانه از ده مراجعه کننده‌ی بیمار نزد من، حدود هشت تن آنان زنان هستند که به دلیل وضع محدودیت‌ها  دچار بیماری‌های روحی و روانی شده اند.

بیشتر مراجعین من دخترانی هستند که از رفتن به پوهنتون منع شده اند. ادامه‌ی این وضعیت در کوتاه مدت باعث افزایش میزان افسردگی در میان زنان می‌شود و در بلند مدت خشونت و محدودیت‌ها علیه زنان باعث می‌شود که آن‌ها اعتماد‌ به نفس و عزت نفس خود را از دست بدهند.”

درحالی‌که گزارش ها حاکی از وضعیت بد روحی روانی زنان و‌ دختران از اثر محدودیت‌ها است، طالبان ادعا دارند که حقوق زنان را تامین کرده اند.

هبت‌الله آخوند زاده، رهبر طالبان، در پیام عیدی‌اش گفته بود تمام حقوق شرعی زنان تامین شده است.

رهبر طالبان همچنان در فرمانی گفته بود که متعهد است که برای زنان زمینه آسایش را مهیا سازد.

این در‌حالی‌ست که فشارهای روانی بر زنان در جامعه افغانستان از گذشته نیز به دلیل فقر اقتصادی، پایین بودن سطح سواد، سنت‌های زن‌ستیزانه و خشونت‌های خانوادگی وجود داشته است که با تسلط دوباره طالبان این معضل تشدید گردیده است.