فرحناز؛ تنها بانویی که با ایجاد آتلیه به زنان کمک میکند
عکاسی تا چند سال قبل شغلی جنسیت زده در افغانستان محسوب میشد و داشتن مغازهی شخصی یک زن آنهم در کنارهی خیابان امری کاملا غیر معمول در افغانستان شمرده میشود.
اما اینجا بازهم بانویی دست به تابو شکنی زده است!
فرحناز نوری از بانوان عکاس شهر هرات است. هشت ماه میشود که خواسته این هنرش را در اختیار مردم بگذارد او در یکی از نقاط مزدحم همین شهر مغازه دارد.
فرحناز کی است؟
او از دانشآموختهگان دانشکده حقوق و علوم سیاسی است. خودش را هنرمند هنر نقاشی معرفی کرد. او گفت: «دقیق یادم است که از صنف ششم مکتب علاقه خاصی به نقاشی داشتم. نقاشیهای من به نظر همه عالی بود. این هنر را از کسی کسب نکرده بلکه ذاتی است. برنامههای گرافیک را دوست داشتم اما چون وضعیت اقتصادی مان بسیار ضعیف بود کامپیوتر نداشتم. از صنف نهم پدرم برایم لبتاب خرید و من بدون این که از کسی کمک بخواهم از برنامه paint شروع کردم ».
به گفته خودش با آموزشهای زبان انگلیسی که دیده بود توانست برنامههای مایکرو سافت را نیز نزد خودش یاد بگیرد.
در دوران تحصیلش از صنف نهم گویا دانشآموزان دختر را برای آموزش پرستاری ثبتنام میکردند و فرحناز یکی از متقاضیان این بخش بود. او به مدت سه سال پرستاری خواند و سابقه کاری سه ساله در این بخش در بیمارستانهای شهر هرات دارد.
او پس از اتمام دوره مکتب خواست تا رشته طب را بخواند چون پیش زمینه کاری خوبی در زمینه طبابت داشت اما نمرات کانکورش پایین بود.
دوست نداشت اما بخاطر خواست خانواده رشته حقوق و علوم سیاسی را در یکی از دانشگاههای خصوصی هرات فرا گرفت، فقط بخاطر مادر و پدرش.
در این دوره مدتی را کار رسانهای کرد.
او فرزند بزرگ خانواده از بین 7 خواهر و برادرش است. پدرش مریض بود و خانواده نیاز به فردی داشت که مسوولیت این خانواده را به عهده گیرد. کار کرد تا خانوادهاش آسوده باشند و برای شان کمکی باشد.
چطور فرحناز مغازه باز کرد و عکاس شد؟
«بعد اینکه برای خودم کامپیوتر خریدم دورهی آموزشی یک ماههی فتوشاپ را خواندم و بقیه را خودم نزد خود آموختم و همچنان ایدیوس را. بعد از اتمام دوره مکتب، ایران رفتیم و در یک دوره آموزشی سه ماهه در ایران برنامههای ساخت انیمیشن همراه با عکاسی را آموختم اما فیلمبرداری را خودم یاد گرفتم ».
او میگوید چندین بار با زنانی برخورده است که حتا کارت شناسنامه نداشتند برای اینکه شوهران یا برادران شان اجازه عکس گرفتن نزد عکاسان مرد را به آنان نمیدادند و یا از نزدیکان آنان زنانی بود که با گذشت 8-9سال از ازدواج خود نتوانسته اند فیلم روز عروسی شان که جز بهترین خاطرات آنان محسوب میشد را تماشا کنند برای اینکه شوهر آنان اجازه تدوین فیلم نزد عکاسان مرد را به آنان نمی دادند.
«فقط خواستم برای سهولت و راحتی زنان دوکان باز کنم ».
فرحناز میگوید چندین سال است این ایده را با خود دارد به همین دلیل هر جایی که کارمند شد مقداری را برای تحقق این آروزیش پسانداز کرد.
او گفت ابتدا فقط یکصد و پنجاه هزار افغانی نزد خود داشت و با مقداری که پدر و مادرش کمک کردند بیش از دوصد هزار افغانی داشت اما کم بود. همکاران رسانهایاش مقداری دیگر نیز به او قرضه داده و فرحناز توانست با 500 هزار افغانی آتلیه عکاسیاش را راهاندازی کند و پس از گذشت 6 ماه توانست 90% بدهیهایش را بپردازد.
اکنون 8 ماه میشود که او به این کار رسما مشغول شده و دوکان دارد.
او میگوید 13 شاگرد دارد و دختران در تایمهای مختلف برای آموزش عکاسی و برنامههای انیمیشن نزدش مراجعه میکنند.
به گفته فرحناز نوری تمام تلاشش این است که بتواند گرهای از مشکلات زنان را باز کند. اما حرفهای است که گاهی او را میرنجاند.
او گفت: «شماره ام روی تابلوی دوکان نوشته است. گاهی افراد زنگ میزنند و حرفهای ناشایستی میگویند. فقط سکوت میکنم و تلفن را قطع میکنم».
او گفت گاهی حرفهایی را میشنود که برای لحظهای دلش را میرنجاند اما بخاطر علاقهاش به کار خود ادامه میدهد.
فرحناز گفت آرزو دارد خانمها در راس کارها قرار گیرند و در آیندهها بتواند برای زنان قرطاسیه و کتابخانهای بسازد و همچنان بتواند فضای آتلیهاش را وسیعتر کند تا زوجین بتوانند برای عکاسیهای هنری نیز با آنجا مراجعه کنند.
گزارشگر: زینب محسنی
