لیسانسههای خانه نشین
جو سنتی حاکم در جامعه و ممانعت خانوادهها، سبب شده تا شمار زیادی از زنان تحصیل کردهی هراتی، کار خانه را نسبت به بیرون ترجیع دهند.
به باور این زنان، آنان با وجود علاقهی زیاد به کار در بیرون از منزل به نحوی مجبور به خانهنشینی شده اند.
نسرین مجیدی دو سال است که از دانشگاه فارغ شده است و با وجود اینکه علاقه زیادی به کار و داشتن استقلال مالی دارد، از طرف خانواده شوهر برایش اجازه کار داده نمیشود.
او میگوید: «وقتی به شوهرم میگویم من باید کار کنم او در جوابم میگوید، خرجت برایت میرسد چه نیاز است که یک زن در بیرون از خانه کار کند ».
در همین حال پروانه یکی دیگر از زنان تحصیل کرده خانه نشین است که ظاهرا چندان هم از خانه نشین بودنش ناراض نیست.
او میگوید: «طفل خوردی دارم و اگر من بیرون کار کنم طفلم را کی نگهدارد و نیازی هم به کار ندارم چون شوهرم مخارج من را برآورده میکند ».
نسرین و پروانه از صدها زنی هستند که قربانی جو حاکم در اجتماع شده و جای کار در بیرون خانه با داشتن مدرک لیسانس خانهنشینی را اختیار کردهاند.
این درحالیست که مسوولان ریاست منابع بشری ولایت هرات میگویند در سال قبل از بین بستهای به اعلان رفته تنها 300 بست را خانمها اشغال کردند که بیشتر شان در بخش معلمی بوده است.
آصف سعیدی رییس منابع بشری ولایت هرات میگوید: «برای زنان پنج نمره بصورت امتیازمثبت نسبت به مردان در نظر گرفته شده است تا زنان بیشتری جذب کار شده و سی درصد سهم شان را در بستهای دولتی بدست آورند اما با آن هم حضور زنان در این زمینه کمرنگ است ».
جامعه شناسان اما به این باور اند که فرهنگ نا مناسب حاکم از گذشته تا حال، سبب شده تا تقسیم کار بصورت ناعادلانه صورت گیرد و زنان با اینکه توانایی زیادی برای اداره مسایل مختلف کاری دارند، باز هم برای شان اجازه کار داده نشود.
نادیه ذبیحی استاد جامعه شناسی میگوید، زنان با شکستن تابوهای حاکم مبنی بر اینکه زن برای کار خانه است، در کنار مردان باید وارد محیط کاری شوند و برای برابری و بدست آوردن حق خود مبارزه کند.
این بحث در حالی مطرح میشود که حضور زنان در ادارههای دولتی باید کمتر از سی درصد نباشد اما فضای سنتی و جامعهی مردسالار سبب شده است تا هنوز هم حضور زنان در جامعه کمرنگ باشد.
گزارشگر: فریبا آرام
