زنان معترض در روز جهانی حقوق بشر: رهبر طالبان محاکمه شود

اعضای جنبش شنبه‌های ارغوانی به‌مناسبت «روز جهانی حقوق بشر» می‌گویند که این روز در افغانستان به‌جای گرامی‌داشت، به نماد «محرومیت بنیادین» شهروندان، به‌ویژه زنان، اقلیت‌های مذهبی و گروه‌های آسیب‌پذیر بدل شده‌است.

اعضای این جنبش امروز چهارشنبه، ۱۹ قوس، در بیانیه‌‌ای که نسخه‌ای از آن به خبرگزاری بانوان افغانستان ارسال شده، تأکید کرده‌اند که طی چهار سال گذشته، طالبان با «آپارتاید جنسیتی و زبانی، کوچ‌های اجباری، محکمه‌های صحرایی، سرکوب آزادی بیان، بازداشت و آزار فعالان حقوق بشر و دیگر جنایت‌های ضد بشری، کشور را دچار یک بحران شدید و شکننده‌ی» حقوق بشری کرده‌اند.

اعضای این جنبش می‌افزایند که سیاست‌های طالبان، نقض آشکار اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر است و باید مورد پیگرد و تحریم‌های جدی بین‌المللی قرار گیرد.

به‌گفته‌ی اعضای این جنبش، «رویکرد منفعلانه‌ی» سازمان ملل متحد و جامعه‌ی جهانی، به‌ویژه قدرت‌های بزرگ که اقدام‌های طالبان را زیر عنوان «تعامل» توجیه می‌کنند، «خطرناک‌تر از نقض حقوق بشر» در افغانستان است.

جنبش شنبه‌های ارغوانی از جامعه‌ی جهانی و شورای امنیت سازمان ملل متحد خواسته‌است تا برای پایان بحران سیاسی و حقوق بشری در افغانستان، اقدام‌هایی از جمله «قطع فوری تعامل با طالبان، به‌رسمیت‌شناسی آپارتاید جنسیتی و زبانی، اعمال تحریم‌های شدیدتر، محاکمه‌ی رهبران طالبان، حمایت از مقاومت زنان و حمایت از شکل‌گیری یک ساختار سیاسی تازه‌ی دموکراتیک و غیرمتمرکز» را روی دست گیرند.

این جنبش تأکید کرده‌است که «شناسایی جنایات ضدبشری طالبان، نخستین گام واقعی برای آغاز عدالت، به‌ویژه برای زنان افغانستانی است».

روز جهانی حقوق بشر که هر سال در دهم دسامبر گرامی داشته می‌شود، مناسبت جهانی‌ای برای یادآوری ارزش کرامت انسانی، آزادی و برابری است؛ روزی که کشورها، نهادهای بین‌المللی و جامعه‌ی مدنی بر اجرای اصول اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر تأکید می‌کنند. این روز قرار است فرصتی برای بررسی دست‌آوردها، برجسته‌سازی نقض‌ها و تجدید تعهد دولت‌ها نسبت به نگهداری از حقوق اساسی انسان‌ها باشد؛ اما در افغانستان، این روز بیش از هر زمان دیگری به یادآور فروپاشی حقوق و آزادی‌های ابتدایی مردم، به‌ویژه زنان تبدیل شده‌است.

این روز در حالی‌ فرارسیده که در چهار سال گذشته، طالبان گسترده‌ترین و سیستماتیک‌ترین محدودیت‌ها را بر زندگی زنان اعمال کرده‌اند؛ از ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم و حذف زنان از دانش‌گاه‌ها گرفته تا محروم‌سازی آنان از کار در نهادهای دولتی و بسیاری از بخش‌های خصوصی. زنان از حق حضور آزادانه در جامعه، سفر بدون محرم، مشارکت سیاسی، فعالیت مدنی و رسانه‌ای محروم شده‌اند و ده‌ها فعال زن با بازداشت، تهدید و ارعاب روبه‌رو شده‌اند. این محدودیت‌ها عملاً زنان را از عرصه عمومی حذف و آنان را به «خانه‌نشینی اجباری» وادار کرده است.