چهار سال به دور از آموزش؛ «۹۲ درصد افغانستانیها از آموزش دختران پشتیبانی میکنند»
آینور سعیدپور
در حالی که ممنوعیت آموزش دختران وارد پنجمین سال خود شده و طالبان در این بازهی زمانی بارها گفتهاند که بیشتر افغانستانیها «طرفدار» آموزش دختران در مکتب و دانشگاه نیستند؛ اما یافتههای تازهی بخش زنان سازمان ملل متحد، نشان میدهد که ۹۲ درصد افغانستانیها «طرفدار» آموزش دختران اند و از آن حمایت میکنند.
بخش سازمان ملل متحد، نتیجهی یافتههای تازهاش را پخش کرده و گفته که چهار سال پس از تسلط طالبان، شهروندان افغانستان در همه سطوح جنسیتی و اجتماعی تقریباً بهطور یکدست از حق دختران برای آموزش پشتیبانی میکنند.
این گزارش، وضعیت زنان و دختران افغانستانی را در ۱۰ عرصه کلیدی –از جمله آموزش، کار، امنیت و آزادی رفتوآمد– بررسی کرده و همچنان به پیامدهای محدودیتهای طالبان بر زندگی زنان و آیندهی افغانستان پرداخته است.
در این پژوهش، نظرسنجی سراسری خانهبهخانه با بیش از دو هزار افغانستانی در بخشهای روستایی و شهری صورت گرفته است.
در بخشی از گزارش آمده: «در میان جوامع روستایی، ۸۷ درصد مردان و ۹۵ درصد زنان از آموزش دختران حمایت کردهاند، در حالیکه در شهرها این رقم برای هر دو جنس به ۹۵ درصد رسیده است.»
سوزان فرگوسن، نمایندهی ویژه سازمان ملل برای زنان در افغانستان گفته که دختران و خانوادهها بیصبرانه منتظر فراهمشدن زمینههای آموزشی اند. «آنان بیصبرانه میخواهند آموزش ببینند و فقط فرصت میخواهند. خانوادهها هم میگویند رویای دخترانشان همین است. آنان میدانند که سواد و آموزش میتواند مسیر زندگی یک دختر را تغییر دهد، در کشوری که نیمی از جمعیت آن زیر خط فقر زندگی میکنند.»
در مناطقی که طالبان بر کار زنان در نهادهای امدادی ممنوعیت اجرا کرده، در یک نظرسنجی تلفنی جداگانه، ۹۷ درصد زنان گفتهاند که این ممنوعیت بر زندگی روزمرهشان تأثیر منفی گذاشته است. بیش از نیمی از نهادهای امدادرسان در افغانستان نیز گزارش دادهاند که این ممنوعیت تواناییشان برای رساندن خدمات حیاتی به زنان و دختران را محدود کرده است.
بخش زنان سازمان ملل متحد، میگوید با وجود محدودیتهای گسترده و سیستماتیک، ۴۰ درصد زنان افغانستانی هنوز آیندهای با امکان تغییر و برابری را تصور میکنند؛ در حالی که تمامی راههای مشارکت زنان در همهی بخشها بسته شده است.
دادههای این سازمان نشان میدهد که نزدیک به سهچهارم زنان در سراسر کشور وضعیت سلامت روان خود را «بد» یا «بسیار بد» توصیف کردهاند.
سهچهارم زنان گفتهاند که در تصمیمهای اجتماعی هیچ نقشی ندارند؛ نصف زنان گفتهاند در تصمیمگیریهای خانوادگی بیتأثیر اند و یکچهارم در تصمیمهای داخل خانه نیز نفوذی ندارند.
۱۴ درصد زنان گفتهاند که تنها یک بار در هفته از خانه بیرون میروند. فقط ۴۱ درصد زنان حداقل روزی یک بار از خانه بیرون میشوند.
طالبان، پس از به دست گرفتن قدرت، محدودیتهای گسترده بر زنان و دختران صادر و اجرا کرده است. در نتیجهی این سیاستها زنان از ابتداییترین حقوق شان محروم شده اند.
این سیاستها با واکنشهای گستردهی داخلی و بینالمللی به همراه بوده؛ اما طالبان در چهار سال گذشته هیچ تغییری در رویکرد خود ایجاد نکرده است.
