«برند منگل»؛ جاییکه آواز چرخهای خیاطی، نوای امید زنان میشود
آینور سعیدپور
صدای چرخهای خیاطی در فضای کوچک کارگاه پیچیده و صداها به دشواری شنیده و از هم تفکیک میشود. چرخها و صندلیها به فاصلههای مساوی و منظم چیدمان شده است. در راهروها آهستهآهسته حرکت میکند، با شماری از کارکنان احوالپرسی کرده و برای برخی دیگر هم نکتههای را یادآوری میکند. بیش از ۲۰ زن و دختر در این کارگاه تولیدی و خیاطی از یک سال به اینسو مصروف کار استند.
تهمینه منگل، کارآفرین زن یک سال پیش در کابل، «برند منگل» را بنیانگذاری کرد. این کارگاه با چالشها و هزینهی کم اساس گذاشته شده است. هدف از ایجاد این کارگاه تولیدی، ایجاد کار و درآمدزایی برای زنان و دختران، مساعدکردن زمینهی حضور آنان در اجتماع، معرفی لباسهای محلی افغانستان در بازارهای داخلی و جهانی عنوان میکند.
بیش از یک سال میشود که کارگاه «تولیدی البسه و برند منگل» با رهبری و مدیریت این زن کارآفرین در پایتخت فعالیت میکند؛ اما از چند ماه به اینسو که بهگونهی رسمی جواز فعالیت گرفته، کارهایش را بیشتر گسترش داده است.
خانم منگل، در گفتوگوی با خبرگزاری بانوان افغانستان میگوید که در اینجا بیش از ۲۰ زن و دختر در بخشهای مختلف کار میکنند. چگونگی فعالیتهای این کارگاه تولیدی لباس، وابستگی فصلی دارد و با سردشدن هوا، کمشدن محفلها، رخصتی زمستانی مکتبها و آموزشگاه کارها رو به کمشدن میرود. به همین دلیل خانم منگل میگوید که تعداد دختران و زنانی که در اینجا کار میکنند، کموزیاد نیز میشوند.
این کارآفرین زن با اشاره به محدودیتهای حاکم بر کار زنان و دختران از سوی طالبان، میگوید که تلاش دارد با فراهمکردن زمینهی کار برای بانوان بیشتر، فرصت استقلال مالی، خودکفایی و حضور آنان را در اجتماع فراهم کند. «در حالیکه ساحهی کاری برای دخترخانمها و زنان محدود است. این فرصت برای زنان ارزشمند است. داشتن یک شغل و درآمد برای آنان خوب و مفید است».
سرمایهگذاری و ایجاد کار از سوی یک زن در کشوری که درگیر بحران اقتصادیست و محدودیتها بر زنان نیز فزاینده میباشد، کار آسانی نیست. باوجودی که یک سال از بنیانگذاری این کارگاه میگذرد؛ اما به گفتهی بانو منگل هنوز هم به درآمد «آنچنانی» نرسیده؛ ولی با استقبال خوب روبهرو شده و در مسیر رشد قرار دارد.
برای اینکه تجارت نوپایش را گسترش داده و به آن استحکام بیشتری دهد، باید از هفت خوان رستم بگذرد. با محدودیتهای حاکم مبارزه کرده، کارمندان را مدیریت و در بازار نیز با شرکتهای دیگر رقابت کند.
تهیهی مواد خام و بهای بلند آن، محدودیتها بر زنان و بحران اقتصادی که حدود ۲۴ میلیون نفر را متاثر کرده، از عمدهترین چالشهای کاری تهمینه منگل است. باوجود این مشکلها؛ اما او میگوید که ارادهی قوی برای ایستادگی و گسترش کارش دارد.
در این کارگاههای خیاطی، بیشتر لباسهای محلی افغانستان به ویژه لباسهای سمت جنوبی طراحی و دوخته میشود. کار این دختران و زنان؛ اما تنها متمرکز بر لباسهای محلی نیست و آنان در بخش طراحی و دوخت لباسهای دیگر چون محفلی و یونیفورم نیز کار میکنند.
در همین حال، شماری از دختران و زنانی که در این کارگاه تولیدی لباس مصروف کار هستند، از وجود چنین فرصتها ابراز خرسندی کرده و آنرا امیدی در میان تاریکیهای این روزهایشان عنوان میکنند.
در حالیکه دختران از ادامهی آموزشهای بالاتر از صنف ششم و کار در نهادهای داخلی و خارجی منع شدهاند، میگوید که کار در بخشهای خصوصی برای شان منبع درآمدزایی و فرصتی برای رشد بخش خصوصی است.
آمنه، یکی از 20 دختریست که هر روز از بام تا شام در اینجا مصروف دوخت دکمهها و اتو کردن لباسهاست. زمانیکه آمنه کارش را انجام میدهد طراحی و دوخت لباسها تکمیل شده و به مرحلهی بستهبندی و ارایه به بازار میرسد.
این بانو، از یک سال به اینسو در اینجا در بخشهای مختلف کار کرده است. او میگوید که در این مدت مهارتهای زیادی را آموخته است. کار در اینجا را فرصتی طلایی برای خودش عنوان میکند.
آمنه با اشاره به محدودیتهای گسترده، تاکید دارد در حالیکه فرصتهای کاری بسیار اندک است، داشتن شغل برایش «حس ارزشمندی» میدهد. کار کردن و داشتن منبع درآمد برایش حس مستقل بودن را میدهد.
از سوی دیگر، دوخت لباسهای رنگارنگ در جریان روز برایش خوشآینده است. «کارکردن در اینجا از نظر مالی برایم بسیار کمککننده است. میتوانم بخش از نیازهای مالی خود و خانوادهی خود را تامین و تهیه کنم و همچنان به اندازهی قبل وابسته نباشم. این درآمد برایم انگیزه میدهد که بیشتر تلاش کرده و در کارهایم پیشرفت کنم.»
ساجده صمیم، یکی از دختران دیگر که در کارگاه «برند منگل» به عنوان خیاط کار میکند. وظیفهی او دوختن لباسهای سنتیای است که پس از طراحی و برش نهایی شده و نزدش برای دوخت میآید.
این بانو، از یک سال به اینسو در اینجا در بخشهای مختلف کار کرده است. او میگوید که در این مدت مهارتهای زیادی را آموخته است. کار در اینجا را فرصتی طلایی برای خودش عنوان میکند.
آمنه با اشاره به محدودیتهای گسترده، تاکید دارد در حالیکه فرصتهای کاری بسیار اندک است، داشتن شغل برایش «حس ارزشمندی» میدهد. کار کردن و داشتن منبع درآمد برایش حس مستقل بودن را میدهد.
از سوی دیگر، دوخت لباسهای رنگارنگ در جریان روز برایش خوشآینده است. «کارکردن در اینجا از نظر مالی برایم بسیار کمککننده است. میتوانم بخش از نیازهای مالی خود و خانوادهی خود را تامین و تهیه کنم و همچنان به اندازهی قبل وابسته نباشم. این درآمد برایم انگیزه میدهد که بیشتر تلاش کرده و در کارهایم پیشرفت کنم.»
ساجده صمیم، یکی از دختران دیگر که در کارگاه «برند منگل» به عنوان خیاط کار میکند. وظیفهی او دوختن لباسهای سنتیای است که پس از طراحی و برش نهایی شده و نزدش برای دوخت میآید.
بانو صمیم که از شش ماه به اینسو در اینجا کار میکند، میگوید که با دوختن این لباسها روزهایش را شب کرده و مصروفیت خوبی برای او دیگر همکارانش است.
او در این باره چنین میگوید: “این فرصت ارزشمندی است. چون در شرایطی که برای زنان محدودهای زیادی وجود دارد؛ داشتن شغل که هم درآمد داشته باشد و احساس راحتی کنم، برایم خیلی مهم است”.
ساجده میافزاید که او و دختران دیگر با کارکردن در اینجا حس میکنند که میتوانند با وجود محدودیتها در اجتماع مفید باشند.
تهمینه منگل، در میان چالشها و محدودیتها، رویاها و دورنمایی بلند شغلی دارد. او میگوید، تلاش میکند که کارهایش را در سراسر افغانستان گسترش داده و همچنان در بازارهای جهانی صادرات داشته باشد.
