آپارتاید جنسیتی در افغانستان؛ “زنان رنج می‌برند”

در ادامه‌ی خواست‌ها مبنی بر جرم‌انگاری آپارتاید جنسیتی، تهمینه سالک، فعال حقوق زنان تاکید می‌کند که جامعه‌ی جهانی و سازمان‌های بین‌المللی هرچه زودتر باید جلو نقض حقوق بشر در افغانستان و ایران را بگیرند و “آپارتاید جنسیتی” را به‌رسمیت بشناسند.

تهمینه سالک، روز (دوشنبه، ۱ اسد) در یک نوار تصویری که از سوی کمپاین جهانی “مبارزه علیه آپارتاید جنسیتی” در صفحه‌ی اجتماعی اکس نشر شده‌است، هر نوع تعامل با طالبان را “خیانت” در حق زنان خواند.

او افزود: “زنان در افغانستان و ایران از رژیم آپارتاید جنیستی رنج می‌برند. آنان تحت سیاست‌های وحشیانه و غیرانسانی قرار می‌گیرند، تا مشارکت خود را در جامعه محدود کنند”.

وی می‌افزاید که طالبان با وضع محدودیت‌های روزافزون بالای زنان و دختران آنان را از تمام حقوق ابتدایی شان محروم ساخته‌اند. “طالبان، حتا نفس‌کشیدن زنان و دختران را بدون ماسک جرم اعلام کرده‌اند. این گروه باید در برابر جنایت‌های خود پاسخ‌گو شوند”.

این فعال حقوق زن از جامعه‌ی جهانی و نهاد‌های حقوق بشری می‌خواهد که هم‌بستگی خود را جهت حمایت از زنان افغانستانی و ایرانی نشان دهند و تلاش‌های خود را برای به‌رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی به‌عنوان جنایت علیه بشریت هماهنگ کنند.

زمانی‌که طالبان قدرت را در افغانستان دوباره به‌دست گرفتند، زنان از حق آموزش، کار و از حقوق سیاسی و مدنی محروم شده‌اند. فعالان حقوق بشر و کارشناسان سازمان ملل متحد و زنان در سراسر جهان این رفتار طالبان در برابر زنان را “آپارتاید جنسیتی” می‌دانند.

با این حال زنان افغانستانی و ایرانی با راه‌اندازی کمپاینی از سوی “اتحاد علیه آپارتاید جنسیتی” با نشر اعلامیه‌‌های متفاوتی برای گسترش صدای زنان از این کشور‌ها که با سیستم “آپارتاید جنسیتی” مبارزه می‌کنند؛ خواستار پایان دادن به آن شده‌اند.

در بیانیه‌ی این کمپاین که در وب‌سایت رسمی این اتحادیه منتشر شده بود، آمده که طالبان و جمهوری اسلامی باید به‌عنوان نظام‌های “آپارتاید جنسیتی” دسته‌بندی شوند.

این در حالی‌ست که چندی پیش هدا خموش، فعال حقوق بشر نیز به این کمپاین پیوسته و گفته‌بود که گروه طالبان با وضع ۸۰ فرمان محدود‌کننده بالای زنان می‌خواهند بگویند که زنان در حاکميت شان “بالاتر از برده‌های جنسی” نیستند.