یکسالگی محرومیت زنان از کار در موسسههای داخلی و خارجی
حدیث حبیبیار
امروز یک سال از ممنوعیت کار زنان در موسسههای داخلی و خارجی از سوی طالبان گذشت.
شماری از زنان و دختران شاغل در موسسهها که اکنون یک سال از بیکاری شان میگذرد، میگویند که این یک سال را با افسردگی و وضعیت بد اقتصادی سپری کردند.
آنان با ابراز نگرانی میگویند که با گذشت یک سال هنوز هم هیچ خبری از اطلاع ثانوی طالبان برای رفع این ممنوعیت نیست.
وزارت اقتصاد طالبان در سوم جدی سال گذشته، با نشر بیانیهی کار زنان را تمام موسسههای داخلی و خارجی ممنوع کرد.
رخشانه فروتن – [نام مستعار]، دانشآموختهی اقتصاد دانشگاه هرات است، که یک سال پیش در چنین روزی از رفتن به وظيفه محروم شده و اکنون با وضعیت بد اقتصادی دستوپنجه نرم میکند.
او، پنج سال در یک مؤسسهی خارجی در افغانستان کار کرده و با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، مانند بسیاری زنان کارمند، خانهنشین شده است.
حکایت دردناکی از زندگی در چهار دیواری خانه، در زیر حاکمیت طالبان دارد. او که از فشارهای اقتصادی، افسردگی و بیکاری رنج میبرد، تصریح میکند: “این یک سال به اندازه یک قرن از عمر من و اعضای خانوادهام گذشت.”
رخشانه میگويد “فارغ تحصیل از رشتهی اقتصاد دانشگاه هرات هستم و مدت پنج سال در یکی از مؤسسات خارجی که نمیخواهم نامی از آن ببرم کار کردم، با معاش تقریبا “۶۰ هزار افغانی” تمام مصارف زندگی خود و اعضای فامیلم را تأمین میکردم، خوشحال بودم که رنجهای دوران تحصیل من بلاخره نتیجه داده است و برای خودم کار می کنم. اما متأسفانه یک سال پیش در چنین روزی بخاطر دستور طالبان از رفتن به وظيفه محروم شدم و مدت یک سال میشود که با افسردگی، مشکلات اقتصادی و خانهنشین شدن مواجه هستم و این مجبوریتی است که طالبان بر من تحمیل کردند. سالی که گذشت به اندازه یک قرن برایم تمام شد”
وزارت اقتصاد طالبان “روز شنبه ۳ جدی ۱۴۰۱” در مکتوبی به نهادهای غیردولتی داخلی و خارجی دستور داد تا وظیفههای کارمندان زن را تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق درآورند. به نهادها هشدار داد که در صورت تعلل در اجرای این دستور، جواز آنها که از سوی این وزارت صادر شده، لغو خواهد شد.
طالبان با تسلط دوباره بر افغانستان بیش از ۸۰ فرمان، بر زنان محدودیتهای مختلف صادر کردهاند؛ که باعث نقض حقوق بشری، افزایش خشونتهای خانوادگی و بیکاری در افغانستان شده است.
این تصمیم طالبان روز به روز با واکنشهای جهانی و برخی از نهادها و شهروندان کشور روبهرو شد.
سازمان عفو بینالملل در تویتی از تصمیم وزارت اقتصاد مبنی بر تعلیق کار زنان در نهادهای غیردولتی داخلی و خارجی در افغانستان انتقاد کرد و این تصمیم را اقدامی برای حذف زنان از صحنههای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خواند.
در همین حال، نهاد هماهنگ کنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل (اوچا) در خبرنامهیی گفته است که نهادهای سازمان ملل و شرکای این سازمان در افعانستان، این تصمیم را نکوهش میکنند. و چنین دستوری حقوق زنان را نقض میکند و در تضاد با اصول انسانی است.
رخشانه میافزايد :”روز تا شام با کار خانه خودم را مصروف میکنم؛ اما از دست افسردگیهای شبانه رهایی ندارم، و این برایم قناعت بخش نیست که با آن همه تلاش و تحصیل زندگی خود را با خیاطی، گلدوزی و قالینبافی بگذرانم. افغانستان تنها کشوریست که هیچ تفاوتی در میان دختران با سواد و بی سوادش وجود ندارد و این برای من و زنان دیگر جای تأسف و پریشانی است.”
بر بنیاد یک گزارش که از سوی بخش زنان ملل متحد، یوناما و سازمان بینالمللی مهاجرت تهیه شده، ۶۹ درصد از زنان بیکار در افغانستان که با آنها بین ماههای اپریل و جون سال جاری مصاحبه شده، گفتهاند که حس اضطراب، تنهایی و افسردگی به گونه قابل توجه افزایش پیدا کرده است. بر اساس این نظرسنجی، حدود ۴۶ درصد از ۵۹۲ زن افغانستانی که در ماه جولای با آنها مصاحبه شده، گفتند که جامعه جهانی نباید طالبان را تحت هیچ شرایطی به عنوان دولت افغانستان به رسمیت بشناسد.
این در حالیست که چند ماه پیش یوناما در بیانیهای گفت که مسئولان طالبان به آنها اطلاع داده که دیگر هیچ زن افغانستانی اجازه کار در دفترهای سازمان ملل را نخواهد داشت.
در بیانیه سازمان ملل همچنین آمده بود که کارمندان محلی زن قبل از این فرمان هم محدودیتهایی در تردد، آزار و اذیت و ارعاب و بازداشت را تجربه کرده بودند.
سازمان ملل نیز به تمام کارمندان افغانستان خود (زن و مرد) ابلاغ کرد که تا اطلاع ثانوی به محل کار خود حاضر نشوند تا زمانی که این مسأله در جلسات آنها با طالبان روشن شود.
