فقر شدید در افغانستان؛ ازدواج دختران برای نجات از گرسنگی

افزایش فقر و بیکاری شدید در افغانستان باعث شده است که شماری از خانواده‌های فقیر دختران شان را در بدل مبلغی پول و نجات از گرسنگی مجبور به ازدواج کنند.

سکینه بانوی سرپرست خانواده در بادغیس می‌گوید که فقر شدید وی را مجبور کرده است که دختران کوچکش را وادار به ازدواج کند.

این خانم ۴۳ ساله، دو سال پیش شوهرش را در اثر یک مریضی از دست داد: “شوهرم سکته قلبی کرد و فوت نمود. فقر و بدبختی دامنگیر خانواده ما شد و در خانه هیچ چیزی پیدا نمی‌شد و دخترانم از گرسنگی مریض شده بودند.”

می‌گوید که بعد از مرگ شوهر، به مشکل می‌توانست یک لقمه نان خشک برای دو پسر و دو دخترش پیدا کند. او در خانه‌های مردم پاک‌کاری و لباس‌شویی می‌کرد و با این کارها می‌توانست حداقل لقمه نان خشکی، برای فرزندانش تهیه کند.

اما در ماه‌های اخیر، به دلیل بیکار شدن بسیاری از این مردم یا مهاجرت آن‌ها، او نتوانست در خانه‌های مردم برای خود کار پیدا کند و در غم یافتن یک لقمه نان برای فرزندحان خود بود. او چاره‌ای نیافت، جز این که دختران ۱۳ و ۱۵ ساله‌اش را خلاف میل آن‌ها به شوهر بدهد تا از گرسنگی نجات یابند و به گفته‌ی خودش “باری از شانه هایش کم شود.”

این خانم خودش نیز مانند دخترانش از روی مجبوریت تن به ازدواج داده است. او با مردی ازدواج کرده است که قبلاً زن و ۱۱ دختر دارد و در یکی از ولسوالی‌های بادغیس زندگی می‌کند. می‌گوید شوهرش مصارف‌اش را تامین نکرده و همواره وی را  لت کوب می‌کرد و از او می‌خواست دخترانش را به ازدواج بدهد.

می‌گوید که: “ دو دخترم را خلاف میل شان به ازدواج دادم، سخت بود مسوولیت بیشتر از این سخت بود، اگر‌ از گرسنگی هم تلف می‌شدند بد بود، شوهرم من و دخترانم را لت می‌کرد و می‌گفت نمی‌تواند مصرف مان را بدهد، دخترانم را به مرد های زن دار مجبور شدم به ازدواج بدهم. و از هرکدام یک لک پول گرفتم تا قرضداری هایم را ادا کنم و خرج پسرانم را بدهم.”

داستان رنج‌آور سکینه بیانگر وضعیت هزاران نفری است که از فقر و تنگدستی رنج می‌برند. 

صندوق حمایت از کودکان ملل متحد (یونیسف) پیش از این در گزارشی در مورد افزایش ازدواج‌های اجباری در افغانستان ابراز نگرانی کرده بود. این سازمان گفته بود گزارش‌های معتبری دریافت کرده که خانواده‌ها حتی نوزادان دختر را برای ازدواج در آینده در بدل پول پیشکش می‌کنند.

در همین حال فعالان حقوق بشر از این وضعیت ابراز نگرانی کرده و می‌‌گویند که ادامه‌ی این اوضاع باعث بحران شدید حقوق بشری در افغانستان خواهد شد.

مژده حسن زاده فعال حقوق بشر می‌گوید که: “سخت‌گیری و فشارهای که از سوی طالبان بالای زنان و دختران اعمال شده است، افزایش فقر و بیکاری باعث گردید که ازدواج‌های اجباری و زیر سن بالا برود و اگر این وضعیت ادامه پیدا کند بدون شک شاهد افزایش بحران حقوق بشری در افغانستان خواهیم بود و ضایعه جبران ناپذیر ببار خواهد آورد.”

این درحالی‌ست که پیش از این اداره هماهنگی کمک‌های بشردوستانه‌ی ملل متحد از کمبود بودجه برای رساندن کمک به افراد نادار در افغانستان نگرانی کرده و گفته بود اگر امداد رسانی انجام نشود، زندگی بسیاری ها به گونه بالقوه در این کشور از بین خواهد رفت.

آمار ملل متحد نیز نشان می‌دهد که ۲۹ میلیون و ۲‌صد هزار نفر از جمعیت افغانستان با گرسنگی حاد مواجه اند.