صلح، نیاز و آرزوی مادران در افغانستان
جاکت میبافد. بیشتر زمان فراغت عمر خود را با حرفهی بافتنی سپری کرده است. اینبار اما، به اخبار گوش میکند، اخباری که خبر از کشتهشدن جوانان در جنگ یکی از شهرستانها میدهد. او ناخودآگاه روی جاکتی که برای نواسهاش آماده میکند، واژهی صلح را میبافد و تصویر کبوتر سفیدی که پیام صلح دارد.
صفیه مادر 10 فرزند و 22 نواسه است. میگوید به عنوان یک مادر، خواستار تامین صلح در کشور است و نمیخواهد بیش از این، جنگ ادامه یابد.
به گفتهی او، فرزنداناش همه تحصیلات عالی دارند و اگر صلح تامین شود، شرایط کاری نیز برای آنان بهتر میشود.
او میگوید از 17 سالگیاش که جنگ آغاز شده، تاکنون جنگ است و هیچ صلحی را تجربه نکرده است. صفیه 8 سال به دلیل جنگهای داخلی مهاجر بوده است و نمیخواهد این اتفاق برای فرزندان او نیز بیفتد.
وی معتقد است که صلح از نان و آب واجبتر است. او پدر، برادر و خواهرزادهاش را در نتیجهی جنگها از دست داده است و میگوید بیشتر از این طاقت از دست دادن عزیزاناش را ندارد.
او از جزییات گفتوگوهای صلح چیزی نمیداند و برای همین درخواست مشخصی از طرفهای درگیر در گفتوگوها ندارد اما همیشه برای تامین صلح دعا میکند.
سارا نیز برای حفظ جان و آرامش فرزنداناش صلح میخواهد.
او میگوید دیگر نمیخواهد نگران احتمال برنگشتن فرزنداناش به دلیل ناامنی باشد.
سارا میافزاید خواستار تامین صلح است و دو طرف مذاکرهکننده باید این اشتیاق مردم برای صلح را در نظر گرفته و هر کدام تا حدی از موضع خود پایین بیایند.
سارا نیز در جریان جنگهای داخلی، دو برادر جواناش را از دست داده است و نمیخواهد این اتفاق برای فرزندان او نیز بیفتد.
مریم کریمی، کارمند کمیسیون مستقل حقوق بشر دفتر هرات است او نیز میگوید به عنوان یک زن، برایش اهمیت دارد که بتواند در فضایی امن کار کند.
او میگوید برایش مهم است که کودکاش در فضایی امن زندگی کند. به باور او، جنگ سبب مشکلات روانی برای انسانها میشود.
مریم اما میگوید نمیخواهد صلح به قیمت ازدست دادن حقوق انسانی زنان در کشور تامین شود.
«همه انسانیم نباید صلحی به میان آید که حقوق مرا به خاطر جنسیتم محدود کند.»
به گفتهی وی، در هر کشوری که جنگ است روزی باید توافق صلح صورت گیرد و جنگ خاتمه یابد. طالبان هم به عنوان شهروندان افغانستان باید به کشور بیایند و عضو دولت شوند اما نباید حضور شان محدودکنندهی حقوق زنان و نیم نفوس افغانستان شود.
صفیه میگوید ازدست دادن سه عضو خانواده برایش گران تمام شده است و نمیخواهد این اتفاق برای فرزندان و نواسههای او نیز بیفتد.
این در حالیست از شش ماه به این سو، گفتوگوهای صلح میان افغانان آغاز شده است اما تا کنون پیشرفتی محسوس در این گفتوگوها دیده نشده است.
گزارشگر: سیمین صدف
