تعلل بس است؛ درستی یا نادرستی فحشا در ارگ روشن شود!

اخیراً دادستانی کل در رابطه به پرونده‌ی فحشا در ارگ ریاست جمهوی گام خوبی برداشته است. این نهاد اعلام کرده است که ادعای حبیب‌الله احمدزی، مشاور پیشین امنیت ویژه رییس جمهور غنی را به صورت علنی و عمومی با حضور نماینده‌گان شورای علما، رسانه‌ها، شبکه‌ی زنان افغان، نهادهای مدنی و دیده‌بان شفافیت بررسی خواهد کرد. این یک خبر خوب برای زنانی است که حدود چهار هفته است فضای سنگین اتهام را تحمل می‌کنند.

این موضوع (اتهام فحشا در ارگ) برای زنان افغانستان ساده نبود؛ زنانی که در طول هژده سال با سخت‌ترین شرایط مبارزه کرده و از دشوارترین وضعیت‌ها چون مردسالاری، جامعه سنتی، نگاه جنسیتی، باورهای نادرست و عرف‌های دست‌وپاگیر عبور کردند. زنانی که با شکستن تابوها توانستند به استقلال‌های لازم برسند. اما این خبر آنان را با موج منفی روبرو ساخت.

پیامد این وضعیت چیست و چه مشکلاتی را برای زنان به بار آورده و خواهد آورد؟

پیامد این وضعیت؛ حضور فعال زنان را در اجتماع به شدت زیر سوال خواهد برد و بر موانع پیشرفت آنان خواهد افزود. این اتهام‌ها در کنار به خطر انداختن موقف اجتماعی زنان سبب شده تا شمار زیادی از زنان شاغل احساس ناامنی کنند و مشکلات خانوادگی برای شان به وجود آید و حتی بیشتر خانواده‌ها نسبت به محیط کارشان بدگمان شوند. تهدید جانی شوند. از این گذشته، این وضعیت شرایط را برای افراد زن ستیز مهیا ساخته تا از هر جهت زنان را مورد خشم و غضب قرار دهند. هم‌چنین سلب اعتماد زنان نسبت به دستگاه دولت، عدم امتیاز دهی دولت به زنان، محدود ساختن آینده شغلی و آزادی‌های فردی زنان، زیر سوال رفتن زنان و توانایی‌های آنان در برابر باروهای جمعی و تخریب روحیه جمعی نسبت به کار زنان، از پیامد‌های است که ممکن این اتهام‌ها در آینده بر زنان داشته باشد. اضافه بر این اگر این اتهام‌ها به صورت درست بررسی نشود فعالیت‌ها و تلاش‌های زنان فعالی که از خون خود برای بهبود وضعیت زنان مایه گذاشتند ضرب در صفر خواهد شد.

خبر بررسی عمومی و علنی ادعای حبیب الله احمدزی گام خوبی است که دادستانی کل کشور برداشته است. اما حکومت افغانستان حتی باید پا را فرارتر بگذارد تا اعتماد جمعی را برگرداند و آن دعوت از نهادهای بین‌اللملی در روند بررسی این قضیه است. این اقدام می‌تواند دو جنبه مثبت داشته باشد اول این که افرادی که سند داشته و چنین ادعای کرده اند یقین پیدا می‌کنند که موضوع به صورت شفاف بررسی شده است. چون چندی پیش مشاور پشین امنیتی رییس جمهور، دادستانی کل را یک نهاد بی‌طرف نداسته و گفته بود که این اداره خود طرف قضیه است. آقای احمدزی گفته بود که از قانون هراس ندراد، اما هراسش از حکومت و نهادهای حکومتی است. بنا بر این گفته‌ها دعوت از نهادهای بین‌المللی هم قناعت این افراد را حاصل خواهد کرد و از سوی دیگر سبب برگرداندن اعتماد جمعی خواهد شد و حکومت می‌تواند از این طریق از تخریب روحیه جمعی نسبت به خود جلوگیری کند.

برای بهبود و اصلاح این وضعیت نیاز به پی‌گیری قانونی است.  حکومت باید سره را از ناسره تشخیص دهد. و اتهام زدایی کند و از حیثیت زنان دفاع کند. اگر فساد است باید بر آن نقطه پایان گذاشته شود و عاملان قضیه شناسایی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند تا تر و خشک به پای هم نسوزند. اگر هم نادرست است باید این سنت ننگین قربانی کردن زنان از بین برده شود، چون در گذشته هم بودند افرادی که برای کنار زدن رقبا از زن به عنوان یک آله و ابزار برای رسیدن به خواسته‌های شان استفاده کردند. اگر این موضوع صحت نداشته باشد با چنین افرادی باید به صورت جدی برخورد شود تا دیگر زنان را بازیچه‌ی دست خود قرار ندهند.

اگر ارگ این بار نتواند این لکه ننگین را از دامن زنان پاک کند. تمام فعالیت‌ها و کارسازی‌های 18 ساله که برای زنان صورت گرفته است ضرب صفر خواهد شد. تلاش‌های هژده ساله تمام نهاد‌های پیشتیبان زنان و حتی فعالیت‌های جامعه جهانی با این کار از بین خواهد رفت. و خون فرخنده‌های این کشور پایمال خواهد شد.

از نگاه دیگر؛ در آستانه‌ی انتخابات ریاست جهوری قرار داریم و ممکن این اتهام‌ها تک و پاتک‌های انتخاباتی و فشارهای باشد که برخی از گروه‌ها بر حکومت وارد می‌کنند. گروهای که زن را ابزار دست شان قرار داده و با دامن زدن چنین مواردی از این راه می‌خواهند حساب‌های شان را صاف کنند.

تکت‌های انتخاباتی نباید از زنان به عنوان ابزار مشروعیت و غیر مشروعیت استفاده کنند. زنان نباید به عنوان ابزار انتخاباتی تلقی شوند. تیم‌های انتخاباتی باید زنان را به عنوان یک گروه مستقل شناخته و از آنان در جهت مثبت استفاده کنند.

رهبران سیاسی باید انتخابات را فرصتی برای زنان بدانند، به جای این که از آنان به عنوان ابزار استفاده کنند بگذارند تا آنان هم با خواست‌های و مطالبات روشن از این فرصت سرنوشت ساز به نفع شان استفاده کنند. توجه این رهبران در عوض قربانی کردن زنان باید به رسیدگی  مشکلات شان جلب شود.

سودابه احراری