یونیسف: زنان افغانستانی در مرکز بحران سیستماتیک قرار دارند
حدیث حبیبیار
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد یا یونیسف گفته است که زنان و دختران افغانستانی در مرکز یک بحران سیستماتیک حقوقی قرار دارند؛ بحرانـی که در نتیجهی ممنوعیت آموزش متوسطه، محدودیتهای گسترده بر کار زنان و قوانین سختگیرانهی روزمره، خطرهای جدی حفاظتی را برای آنان افزایش داده و آیندهی نسلهای بعدی را تهدید میکند.
یونیسف در گزارشی با ابراز نگرانی از تشدید بحران انسانی در افغانستان اعلام کرده است که برای سال ۲۰۲۶ به ۹۴۹.۱ میلیون دالر امریکایی بودجه نیاز دارد تا بتواند نیازهای بشردوستانه و اساسی ۱۲ میلیون نفر، از جمله ۶.۵ میلیون کودک را در این کشور تأمین کند؛ بحرانی که زنان و کودکان بیشترین آسیب را از آن متحمل میشوند.
یونیسف افزوده است که در سال ۲۰۲۶، حدود ۲۱.۹ میلیون نفر در افغانستان، از جمله ۱۱.۶ میلیون کودک، به کمکهای بشردوستانه نیاز خواهند داشت. این نهاد تأکید کرده که تداوم درگیریها، بلایای طبیعی، شوکهای اقلیمی، اقتصاد شکننده و دسترسی محدود به خدمات اولیه، روند بهبود پس از دههها جنگ را با مانع جدی روبهرو کرده است.
در بخشی از این گزارش آمده است که بحران حفاظت در کشور رو به وخامت است و زنان در سن باروری، کودکان، جوانان و گروههای بهحاشیهراندهشده با خطرات فزایندهای چون سوءاستفاده، محرومیت و فقر شدید مواجهاند.
یونیسف همچنان به سرمایهگذاری اندک در بخش آب و بهداشت اشاره کرده و گفته است که این وضعیت، همراه با تغییرات اقلیمی، نیازهای بشردوستانه را افزایش داده و تابآوری جوامع، بهویژه زنان و کودکان، را بهشدت تضعیف کرده است.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد تأکید کرده است که تأمین این بودجه برای ارایه کمکهای نجاتبخش، خدمات اساسی و تقویت تابآوری درازمدت جوامع ضروری است و بدون آن، آیندهی میلیونها کودک و زن در افغانستان با خطر جدی روبهرو خواهد بود.
بر اساس یافتههای برنامهی جهانی غذا، زنان سرپرست خانوار در افغانستان بیش از دیگران از بحران انسانی متاثر شدهاند. دوسوم آنان حتا توان خرید ابتداییترین مواد خوراکی را ندارند و وابسته به کمکهای بشردوستانهاند.
گفتنیست که برنامهی جهانی غذا گزارش داده که به دلیل فقر و بحران اقتصادی، بیش از چهار میلیون و ششصد هزار مادر و کودک در افغانستان با سوءتغذیه دستوپنجه نرم میکنند. این نهاد هشدار داده که ناامنی غذایی در سطح بحرانی باقی مانده و احتمالاً روند سوءتغذیه در سالهای آینده افزایش خواهد یافت.
انتظار میرود که دستکم سه میلیون و پانصد هزار کودک زیر پنج سال و یک میلیون و ۲۰۰ هزار مادر باردار و شیرده به درمانهای فوری و نجاتبخش نیاز پیدا کنند.
از سوی دیگر، سازمان ملل متحد چندی پیش اعلام کرد که بیش از ۲۲ میلیون تن –معادل نیمی از جمعیت افغانستان– برای ادامهی زندگی به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
فقر در افغانستان یک چرخهی معیوب است که زنان بیشتر از همه در آن گیر افتادهاند. از یک سو، ممنوعیت کار و محدودیتهای اجتماعی فرصتهای اقتصادی را از زنان گرفته است. در سوی دیگر، مردان خانواده نیز به دلیل رکود اقتصادی یا بیکار اند و یا با دستمزد ناچیز کار میکنند؛ درآمدی که نمیتواند حتا هزینهی نان شب را تامین کند.
