نمایندهی افغانستان در سازمان ملل: زنان افغانستانی در تاریکترین دورهی تاریخ قرار دارند
حدیث حبیبیار
نصیر احمد فایق، سرپرست نمایندگی دایمی افغانستان در سازمان ملل، در نشست کمیتهی ششم مجمع عمومی این سازمان، با انتقاد از محدودیتهای فزایندهی طالبان بر زنان و دختران، تأکید کرده که وضعیت کنونی زنان در افغانستان مصداق «آپارتاید جنسیتی» است و جامعهی جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.
آقای فایق روز سهشنبه، ۲۲ میزان، در سخنرانیاش در نشست کمیتهی ششم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک، از جامعهی جهانی خواسته تا از ایجاد یک کنوانسیون بینالمللی برای پیشگیری و مجازات عاملان جنایات علیه بشریت در افغانستان حمایت کند.
او در بیانیهاش با اشاره به وضعیت زنان و دختران تحت حاکمیت طالبان گفت: «زنان در افغانستان با محرومیت سیستماتیک از آموزش، کار، حضور در زندگی عمومی و دسترسی به خدمات ابتدایی انسانی روبهرو هستند. این نه یک مسألهی فرهنگی؛ بلکه جنایتی ساختاریافته و برنامهریزیشده علیه نیمی از جمعیت کشور است».
نمایندهی افغانستان در سازمان ملل افزوده که «آپارتاید جنسیتی» باید به عنوان یک جنایت مستقل در حقوق بینالملل شناخته شود، زیرا سیاستهای طالبان در برابر زنان و دختران، مصداق آشکار «تبعیض، سرکوب و حذف جنسیتی» است.
آقای فایق همچنان در بخشی از سخنرانیاش افزوده است: «جامعهی جهانی نباید با سکوت خود، به تداوم چنین جنایاتی مشروعیت بدهد. سکوت در برابر جنایات طالبان علیه زنان و اقلیتها، نهتنها بیعملی سیاسی؛ بلکه نادیدهگرفتن اصول اخلاقی و انسانی است».
او همچنین تأکید کرده که زنان افغانستانی در یکی از «تاریکترین دورههای تاریخ معاصر» بهسر میبرند و از جامعهی جهانی خواسته تا برای پاسخگو ساختن عاملان جنایات علیه بشریت در افغانستان اقدام عملی و هماهنگ انجام دهد.
آقای فایق در پایان سخنرانیاش در نشست کمیتهی ششم مجمع عمومی سازمان ملل هشدار داده که ادامهی بیتوجهی نسبت به وضعیت زنان، میتواند پیامدهای جبرانناپذیری برای صلح، عدالت و امنیت جهانی داشته باشد.
این خواستهها در حالی برای پایان دادن به آپارتاید جنسیتی در برابر زنان افغانستانی مطرح میشود که در چهار سال گذشته، شماری از فعالان حقوق زن و زنان معترض افغانستانی نیز، با راهاندازی کارزارهای مختلف این خواست را تکرار کردهاند.
در سوی دیگر، پیش از این گزارشگران سازمان ملل متحد نیز گفتهاند که طالبان با وضع محدودیتهای گسترده یک نظام «آپارتاید جنسیتی» را در افغانستان نهادینه کرده است.
طالبان در چهار سال گذشته، حدود ۱۰۰ فرمان به هدف محدودکردن حقوق زنان و دختران صادر و اجرا کرده است. این فرمانها ابتداییترین حقوق زنان و دختران را سلب کرده و آنان را خانهنشین کرده است.
باوجود واکنشهای گسترده، طالبان مدعی اند که حقوق همهی شهروندان افغانستان بهویژه زنان و دختران مطابق به «شریعت اسلامی» تامین شده است.
