نامهای برای تاریخ؛ حرکت اعتراضی فعالان در واکنش به نقض حقوق زنان
آینور سعیدپور
شماری از فعالان حقوق بشری در واکنش به نقض حقوق زنان در حاکمیت طالبان حرکت اعتراضی را در شبکههای اجتماعی راهاندازی کردهاند. این حرکت اعتراضی به منظور هم صدایی و تامین حقوق زنان افغانستانی راهاندازی شده است.
فعالان حقوق بشری متشکل از روزنامهنگاران، فعالان حقوق زن، زنان معترض، هنرمندان و چهرههای سرشناس میباشد. آنان همچنان از دیگران نیز تقضا کرده تا با آنان در این حرکت اعتراضی اشتراک کنند.
هدا خموش، فعال حقوق زن با نشر این فرخوان در شبکهی اجتماعی اکس نگاشته است که شماری از جوانان که در عرصه حقوق بشری کار و فعالیت میکنند حرکتی را تحت نام « ومن پوست» راهاندازی کردند تا بتوانند صدای زنان افغانستان ره به گوش جهان برسانند.
این فعالان میگویند زمان آن فرا رسیده تا بهخاطر عدالت برای زنان افغانستان ایستادگی شوند.
آنان میافزایند که به امضا کردن این نامه در کنار زنان افغانستانی که از تمامی حقوق شان محروماند ایستاده شده و از نفوذ شان در اجتماع برای جلب توجه به وضعیت زنان استفاده میکنند.
این فعالان حقوق بشر تلاش دارند با این حرکت اعتراضی و جذب چهرههای سرشناس در این کارزار جنبش فرا مرزی را برای حمایت زنان افغانستانی ایجاد کند.
آنان با اشاره به وضعیت زنان در حاکمیت طالبان تاکید دارند که پاکسازی سیستماتیک زنان در عرصههای آموزش، ورزش، سیاست و اجتماع نشانهی حذف زنان از زندگی اجتماعی است.
این فعالان حقوق بشر در بخش از این حرکت اعتراضی خود میگویند که آنان این نامه را برای سازمان ملل، جامعهی جهانی و کشورها نمینویسند. آنان تاکید دارند که این نامه برای ثبت در تاریخ است تا همه بدانند که آنان به این وضعیت “آسفبار” سکوت نکردهاند.
فعالان حقوق بشر با حرکت اعتراض دستان به حالت “دستان بستهی متقاطع” این اعتراض را انجام میدهند. “دستان بستهی متقاطع ما نشانهی نماد نه گفتن، به هر بیعدالتی است.”
گفتنیست که طالبان پس از به دست گرفتن در افغانستان بیش از ۵۰ فرمان بر زنان و دختران وضع کردهاند. در نتیجهی وضع این محدودیتها زنان به گونهی کامل از زندگی عمومی حذف و خانهنشین شدهاند.
طالبان به نقض حقوق زنان متهم است. شماری از فعالان حقوق بشری آنان را به تبعیض سیستماتیک و نهادینه کردن “آپارتاید جنیستی” متهم میکنند.
طالبان اما همواره نقض حقوق بشری را رد کرده و مدعی اند که آنان حقوق زنان را در چهارچوب شریعت اسلامی تامین کرده است.
این در حالیست که اکنون افغانستان تنها کشوری در جهان است که دختران از حق آموزش محروم اند. طالبان با تفسیر سختگیرانهی شان از شریعت زنان را محدود کردهاند.
در واکنش به این محدودیتهای طالبان جنبشهای اعتراضی مختلف از زنان و فعالان حقوق بشری در داخل و بیرون از افغانستان تشکیل شده است. باوجودی که طالبان تمامی حرکتهای اعتراضی و مدنی را با خشونت سرکوب کرده است؛ اما شماری زنان هنوز هم در داخل کشور به گونههای مختلف حرکتهای اعتراضی در واکنش به رفتار طالبان را انجام میدهند.
اما در کنار این جنبشها، شماری از زنان، فعالان حقوق و چهرههای سرشناس در خارج از کشور نیز فعالیتهای اعتراضی را برای حمایت از زنان افغانستانی انجام دادهاند.
