بیکاری زنان؛ نگرانی زنان سر پرست خانواده از سفره‌های خالی

از امدن طالبان دو سال می‌گذرد، طالبان پس از بازگشت دوباره‌ی خود نیمی از جمعیت افغانستان که متشکل از زنان بودند؛ بیکار کردند که این دستور طالبان سفره‌های زنانی‌که سرپرست‌های خانواده‌های خود بودند؛ خالی کرد.

با رعنا آصفی داخل یک کارگاه خیاطی هستم، او ۳۵ سال دارد و بیش از ۱۱ سال سابقه‌ی کار در موسسه‌های خارجی را داشت، او می‌گوید که هشت ماه شده که در یکی از کارگاه‌های خیاطی برای سیر کردن شکم چهار اولاد خود کار می‌کند.

“شاید هشت ماه میشه که من اینجا کار می‌کنم تا این‌که خرج اولادهای خود را پیدا کنم، خیلی‌ها برای من می‌گویند که تو چرا در یک کارگاه رفتی می‌خواهم بگویم که از روی مجبوری این‌جا آمده ام.”

رعنا در حالی که تکه‌ها را برای دوخت و قیچی آماده می‌کند از زنده‌گی خود که در دوره‌ی جمهوریت داشته قصه برایم می‌کند.

او بیان می‌دارد که به‌خاطری فراهم کردن آذوقه برای اولادهایش مجبور شده که برخی از وسایل‌های خانه‌اش را فروخته تا بتواند نان شب و روز اش را پیدا کند.

“شاید باور تان نشود اما بخاطری که طفلک‌های کن گرسنه نمانند من مجبور شدم که اکثر وسایل‌های خانه‌ی خود را بفروشم، من به یک دفتری کار می‌کردم که حدود ۵۰ هزار ماهانه معاش داشتم اما فعلا دست من خالی است.”

کنار رعنا خانم دیگری است که او پنج ماه شده است که به این کارگاه خیاطی کار می‌کند وی نیز نان‌اور خانواده‌ی هشت‌نفری است.

سیماگل جعفری یک تن از استادان مکتب‌های خصوصی است او پس از بسته شدن مکتب‌ها به روی دختران مجبور شده که به کار شاقه روی بیاورد.

سیماگل می‌افزاید که به دلیل بلد نبودن مهارت خیاطی او از این کارگاه معاش اندکی در برابر یک کار شاقه می‌گیرد.

“کار من این‌جا خیلی سخت است، من حتا گاهی روزها تا هشت شب هم کار می‌کنم فقط بخاطری از این‌که برای من معاش بیشتری بدهند، در نهایت پنج هزار افغانی می‌شود هفت هزار افغانی، کدام تغییری باز هم به زنده گی من نمیاید.”

سیماگل در این کارگاه بیشتر کار اتو کاری را انجام می‌دهد اما او به دلیل بیماری که دارد داکتر وی را از انجام کارهای شاقه پرهیز داده است.

“چهارسال است که من کمر دردی دارم، داکتر من را از کارهای سنگین پرهیز داده است اما با او هم من مجبور هستم که برای کودکان خود غذا پیدا کنم.”

با این‌که بغض گلوی وی را گرفته او برایم بیان می‌دارد که اکثر شب‌ها آنان نان ندارند که سر سفره‌ی خود بیاورند.

در ادامه‌ی محدودیت‌های روزافزون بر زنان، وزارت اقتصاد افغانستان در سوم جدی سال گذشته در مکتوبی فعالیت زنان در موسسه‌‌های غیردولتی را ممنوع اعلان کردند که در نتیجه‌ی آن، شمار بسیاری از زنان که در این نهادها کار می‌کردند، بی‌کار شدند.

بر اساس آمار نهادهای بیرونی در حال حاضر نیمی از جمعیت افغانستان به دلیل محرومیت‌ها و محدودیت‌های طالبان خانه‌نشین و بیکار شدند، سازمان بین‌المللی کار گزارش داده بود که اشتغال زنان در ربع چهارم سال ۲۰۲۲ در مقایسه با ربع دوم سال ۲۰۲۱، ۲۵ درصد کاهش یافته است هم‌چنان در سال جاری میلادی بخش زنان سازمان ملل متحد اعلام کرده است که در یک نظرسنجی دریافته است که از ۱۵۱ سازمان غیردولتی فعال کمک کننده در افغانستان، ۸۶ در صد فعالیت سازمان‌‌هایی که تحت مدیریت زنان و یا تمرکز بر خدمات برای زنان‌ دارند، فعالیت‌های خود را در واکنش به دستور منع کار زنان در سازمان‌های غیر دولتی، متوقف و یا بسیار محدود کرده‌اند که این بیکاری نگرانی شمار زیادی را برانگیخته است.

پشتون امیری، عضو هییت بورد اتاق تجارت و صنایع زنان افغانستان، با ابراز نگرانی از وضعیت جاری، می‌گوید که محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان و پشتیبانی‌نشدن از آنان، سبب رکود صنعت و تجارت در میان زنان شده است.

او می‌افزاید: «در حساب اقتصادی که کدام هم‌کاری اقتصادی هم‌راه خانم‌های تجارت‌پیشه داشته باشند، نکردند و بازارهای فروش که در باغ ‌زنانه و باغ‌ بابر داشتیم، آن جا خانم‌ها نمی‌آیند. بناء ما هیچ فروشات نداریم، ما هیچ کار نداریم.»

این بیکاری زنان سفره‌های پر خانواده‌های را که زنان سرپرست بودند؛ خالی کرده است بر اساس سازمان جهانی غذا در حال حاضر نیمی از جمعیت افغانستان نیاز جدی به کمک‌های بشردوستانه دارند، این نهاد هم‌چنان هشدار داده است که ۳۴ ولایت افغانستان با بحران نا امنی حاد غذایی مواجه است. این نهاد در ادامه بیان داشته است که میلیون‌ها کودک و زن باردار با سوء تغذیه حاد دچار شده‌اند.