بهبود سلامتی جسم و روان؛ ادامهی ممنوعیت رفتن به باشگاههای زنانه
در پی تسلط دوبارهی طالبان بر افغانستان باشگاههای ورزشی زنان به دستور طالبان مسدود شد و زنان از حضور در باشگاهها منع شدند.
با مژده حدید یک تن از مربیان ورزشی وارد باشگاهی شدم، خاک و گرد و غباری روی دستگاههای این ورزشگاه نشان میدهد که مدتها است از این دستگاههای ورزشی استفاده نشده است.
با مژده داخل باشگاه قدم میزنیم، او برایم میگوید روزانه از ۷۰ تا ۸۰ شاگرد را آموزش میداد و یگانه راه درآمد او کار در همین باشگاه بود.
“ در مدت هفت سال ورزش در هرات توانستم شاگردان زیادی را تربیت کنم و شاگردانم خیلی راضی بودند، یک محیط زنانه بود، اینجا فقط ورزش میکردیم تا لحظهای مشکلات را فراموش کنیم و هم صحتمند باشیم، اما با آمدن طالبان همه این انرژی ها از ما گرفته شد.”
مژده در حین اینکه از سرمایهگذاری اش روی این باشگاه برایم توضیح میدهد او بیان میدارد که پس از آمدن طالبان در افغانستان دروازهی باشگاه او تا اطلاع ثانی بسته شد او و شمار زیادی از زنان در حال حاضر خانهنشین هستند.
از سوی دیگر خانمهای ورزشکار در هرات می گویند شرایط زنده گی روزبهروز بر آنها تنگتر شده و حالا فقط نفس میکشند.
سونیا یکتن از شاگردان این باشگاه میگوید به مدت سه سال، همه روزه پس از ختم کارش باشگاه میرفت اما طالبان باشگاهها را بستند، وی را از کار منع کرده و اکنون بر گشتوگذار نیز محدودیت وضع کردهاند.
“من کارمند یک موسسه خصوصی بودم، هر روز عصر پس از ختم کار باشگاه میرفتم، پس از ختم تمرین حس خوبی به من دست میداد، حس قوت و سلامتی داشتم، با این همه رنج و مشکل لحظهای از مشکلات فرار میکردم، ولی بنام دین نفس کشیدن را هم سر ما سخت کردند باشگاه بسته شد، از کار بیکار شدم و حالا حتی اجازهی گشتوگذار بدون دغدغه هم نداریم، همین مانده بگویند نان نخورید نفس نکشید و فقط برده جنسی باشید.”
فهمیه یک تن دیگر از بانوان ورزشکار در رشتهی تکواندو میگوید که: “ ورزشکاران زن در وضعیت روحی و روانی خوبی قرار ندارند، متاسفانه محدودیتها از سوی طالبان بر خانمها بیشتر میشود؛ دانشگاهها و مکتبها بسته شدند، باشگاههای ورزشی بسته شد و هزار محدودیت دیگر.”
فهیمه بیان داشت که زنان با رفتن به باشگاهها به سلامت جسمی دست پیدا میکنند.
“باشگاهها برای خانمها مفید بود چون زنان نیاز به ورزش دارند و رشد می کردند؛ حالا خانمها در چهاردیواریهای خانه اسیر هستند و فقط نفس میکشند و به صفر برگشتیم.”
در همینحال شماری از فعالین حقوق زن از جامعه جهانی میخواهند تا در این راستا بر طالبان فشار وارد کنند تا مانع فعالیت های زنان در عرصه های مختلف ورزشی و اجتماعی نشوند.
دیوه حنیف فعال حقوق زن میگوید که: “مکان های ورزشی، دانشگاهها، مکتبها در کنار اینکه محیطهای آموزشی بود، همچنان محیطی بود برای ارتباط برقرار کردن خانم ها با هم نوعان شان؛ زنان در پهلوی این که ورزش می کردند همچنان با هم در ارتباط بودند و به نحوی برای ساختن آینده بهتر و کسب دست آوردهای شان مفید واقع شوند؛ متاسفانه بستن این مکان های ورزشی و به حاشیه راندن خانم ها عواقب بدی در قبال خواهد داشت.”
این در حالیست که وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان ماه عقرب سال گذشته (۱۴۰۱) دستور داد تا همزمان با پارکهای تفریحی و حمامها دروازهی ورزشگاههای زنانه بروی زنان مسدود شود.
گزارشها نشان میدهد که پس از این دستور تاکنون بیشتر از پنجاه فرمان و دستور محدودیت و ممنوعیت از سوی طالبان بر زنان صادر شده است.
