افزایش فقر؛ مجبوری زنان به دستفروشی کنار سرکها
بیکاری، فقر و محدودیت های وضع شده، زندگی در افغانستان را برای شماری از زنان تلخ کرده است.
این روزها جادههای شهر هرات گواه وضعیت رقتبار شماری از زنان سرپرست خانواده است، کنار هر اکثر جادههای شلوغ هرات زنانی با بساطهای بزرگ نشسته هستند و روز را برای پیدا کردن مقدار پولی شام میکنند.
کنار نفسگل بانوی ۴۰ سالهای نشسته هستم، او روی بساط خود لباسهای رنگا رنگ را پهن کرده است، او از طلوع تا غروب در کنار سرک لباس های دستدوم میفروشد.
میگوید روزانه صد تا ۱۵۰ افغانی درآمد دارد و کفاف مصارف خانواده اش را نمیکند.
وی میگوید که: “روزانه برای من صد تا ۱۵۰ افغانی میماند او را هم جمع کرده کرایه خانه میدهم، مصرف اولادهایم را میکنم. برج پنجهزار افغانی کرایهی خانه را میدهم خرج ده نفر را میدهم، تنها نان آور خانه هستم، فقر و گشنهگی توان زندگی کردن را از من گرفته، آخر من چهارده سال درس خواندم حالا دست فروشی میکنم این نهایت بدبختی نیست چیست؟”
کنار نفسگل نشسته هستم در حالی که گرمای شدید نور مستقیم آفتاب توان صحبت را میگرفت، برایم از روزهای بد زنده گی قصه میکند، میگوید که دختران وی از رفتن به مکتب محروم شدند و فعلا هم دو پسرش به دلیل نبود کار در وطن، مهاجر در کشور ایران شدند.
“ناناور خانه ندارم همینجا کرایهی خانه خودم میدهم زنده گی اولادهایم را پیدا میکنم، پسر هایم رفتند ایران به کارگری اما یکی دوباره رد مرز شد، از مجبوری همینجا کار میکنم ولی خیلی سخت است کنار سرک نشستن من سند چهارده زبان و ادبیات دری دارم کاش تنها بدبختی از من میبود، دخترانم نیز درس خوانده نمیتوانند.
آنسو تر کنار نفسگل بنفشه خانمی که خودش را ۲۸ ساله از ولسوالی کرخ هرات معرفی کرد همچون نفسگل دست فروشی میکرد.
با وی نیز سر صحبت باز کرده جویای میزان درآمد و کار و بارش شدم او گفت که: “پدرم در ارتش حکومت گذشته کار میکرد زندگی خوبی داشتیم اما پس از سقوط حکومت پدرم نسبت به ترس و استرسی که داشت سکته کرده و فلج است حالا، یگانه نانآور خانواده هستم، چالش، مشکل، فقر، بیچارهگی زندگی را برای ما خیلی سخت کرده است.”
فعالان حقوق زن میگویند حکومت باید برای زنان حق کار داده و آنها را از این وضعیت نجات دهد.
کبرا یونس، فعال حقوق زن گفت که حکومت باید برای زنان زمینه کار فراهم ساخته و آنها را از این وضعیت نجات دهد.
“ وظیفه دولت است که برای زنان زمینه کار فراهم کند، ولی حکومت طالبان فرصت کار را از زنان میگیرد و آنها را مجبور به تحمل فقر و گرسنگی میکند. امیدوار هستیم این وضعیت یکروز تمام شود و زنان افغانستان مانند سایر کشور ها به حقوق بلند خود دستیابند.
این درحالیست که بیکاری، فقر، محدودیتهای وضع شده به روی زنان باعث شده که اکثر زنان روی به کارهای شاقه بیاورند و زنانی که خانهنشین شدند برای یافتن سرگرمی برای خود، دست به کارهای خارج از توان بزنند.
