چرا برخی از مادران، دختران را خدمتکار پسران میدانند؟
به باور برخی از مادران، دختران موظف به پذیرفتن و انجام امور مربوط به خانهداری و اطاعت از پسران اند؛ اما شماری از دختران از تبعیض جنسیتی برای انجام کارها و مسوولیتهای خانهداری شکایت دارند.
شماری از دختران میگویند؛ از امر و نهی برادران شان خسته شدهاند و خود را مسوول خدمت ( شستن و اتو لباس، رنگ کردن کفش، آشپزی) به برداران شان نمیدانند.
عاطفه نبیزاده، که به دلیل توصیه مادرش مجبور است در هر حالت از برادرش اطاعت کند، میگوید:« برادرانم اندک کاری را خود شان انجام نمیدهند٬ مادرم هم از برادرانم حمایت میکند. هر امری که برادرانم به من و خواهرانم میکنند مادرم میگوید انجام دهید.»
او در ادامه میگوید؛ دوست ندارد هر کاری را که برادرش امرکند انجام دهد.
عاطفه همچنان در ادامه میافزاید: «برادرا مه حتی لبتاپ خوده سر جایش نمیگذاره به مه یا خواهرم میگه بدو لپ تاپ سر جایش بگذار»
با این حال برخی از دختران میگویند؛ عادت کردند که همه امور خانهداری را انجام دهند و از امر و نهی برادران شان اطاعت کنند.
سکینه جعفری، میگوید:«مادرم میگه شما دختر استین باید هر گپی که برادران تان میگویند انجام بدین چون وظیفه دخترها همین است.»
اما به باور برخی از مادران، دختران مختص به انجام کارهای خانه و موظف به اطاعت از برادران شان هستند.
حکیمه کاظمی، مادریست که چهار دختر و چهار پسر دارند؛ به باور او انجام کارهای خانه مربوط زنان است.
اومیگوید: «در خانه هر امری را که پسرانم بکنند٬ دخترانم باید انجام دهند.»
به باور حکیمه، این فرق گذاشتن بین دختر و پسر نیست؛ بل وظیفه دختر است.
در کنار این شهنازحسینی، نیز که مادر سه دختر و سه پسر است میگوید:« دوست دارم که دخترانم هر چه از برادران خود میشنود اجرا کنند٬ همی رقم دوست دارم چون زندگی همین است.»
از سوی هم برخی از پسران، با تایید حرفهای مادر شان رسیدگی به امور مربوط به خانهداری و انجام کارهای چون لباس شستن، آشپزی، جاروب کردن، را وظیفه دختران میدانند.
مهدی رضایی، میگوید؛ کارهای خانه مربوط او نمیشود به همین دلیل هیچ سهمی در انجام آن نمیگیرد.
او در ادامه میگوید:« یاد ندارم لباس خوده اوتو کنم واین کار یک مرد نیست! خواهرانم این کار را میکنند و باید هم بکنند، چون وظیفه شان است.»
این درحالیست که از دیدگاه روان شناختی، وجود اینگونه باورها در خانواده برای دختران تلقین میکند؛ تا آنان از لحاظ روحی و روانی بپذیرند که جنس دوم هستند.
حسین جعفری، روانشناس در رابطه میگوید؛ این باور تلقینی که دختر موظف به انجام امور خانهداری و اطاعت از بردار است سبب میشود تا این باورها به شکل فرهنگی و بین النسلی انتقال یابد.
اقای جعفری در ادامه میگوید: «این بدترین نوع تبعیض است؛ چون با تلقین این باور از سوی خانواده، دختران خود را مستحق آن میدانند.»
با این حال به باور جامعهشناسان، وجود این گونه رفتارهای تبعیضآمیز را در خانواده، برخواسته از کلیشههای جنسیتی و فرهنگ نادرستی میدانند که این باورهای تحمیلی را به وجود آورد است.
عصمت الله جعفری، جامعه شناس میگوید؛ نه تنها مادران، بلکه همه اعضای خانواده و فرهنگ جامعه امروزه این باور را به دختران تحمیل میکنند که آنان جنس دوم اند، وامرجنس اول (برادر٬ پدر ٬شوهر) بر جنس دوم (دختر، خانم) الزامی است.
به باور آقای جعفری؛ این باورهای تحمیل شده به شکل فرهنگی به نسلهای بعدی انتقال میابد که تاثیرات بلند مدت و منفی را در پی دارد و برای از میان برداشتن این باورها نیاز به برنامهریزیهای بلند مدت از سوی دولت است.
گزارشگر: فاطمه احمدی
