کم توجهی به نظام آموزشی خطرناک است!

در اکثر جوامع به خاطر اهمیت کارمعلمان، برنامه‌های متعددی روی دست گرفته می‌شود. این برنامه‌ها از نخستین بررسی دوره‌های آموزشی فرد گرفته تا نوع رفتار و گفتار فرد و هم‌چنان امکانات و امتیازات ویژه‌یی که به آموزگاران تخصیص داده می‌شود را در  بر می‌گیرد.

معلمان که تربیت کننده نسل‌های آینده در یک جامعه هستند باید از هر لحاظ توانایی داشته باشند و مورد حمایت دولت وجامعه قرار گیرند. این یک اصل است برای توسعه جوامع انسانی.

دولت‌های مسوولیت‌پذیر، به ویژه در جوامع مدرن،سهولت‌های بیشتری برای معلمان فراهم می‌کنند تا یک معلم بتواند با ذهن آسوده به کارش رسیدگی کند. در واقع همین‌گونه است که یک دولت و ملت به کمال و ترقی می‌رسد. دولت‌های مسوول، می‌دانند که زیربنای توسعه کشورشان، معارف است و زیربنای معارف معلم است.

اما در افغانستان، دولت به معارف توجهی ندارد. از مشکلاتی که در روند استخدام و آموزش معلمان وجود دارد تا ناچیز بودن حقوق معلمان، همه و همه نشان می‌دهد که دولت به معارف توجه ندارد و این یکی از عوامل عمده عقب مانده‌گی در افغانستان پنداشته می‌شود.

 در نخستین روز‌های روی کار آمدن حکومت وحدت ملی، محمد اشرف غنی صحبت از تغییر در وضعیت زندگی معلمان کرد و وعده داد که تیم تحول یکی از بزرگترین برنامه هایش بهبود بخشیدن به وضعیت آموزش و پرورش کشور است. به آموزگاران وعده شد که به مشکلات شان رسیدگی می شود، اما نشد.

در میان معلمان زن با مشکلات مضاعفی روبرواند. معلمان زن حتا امنیت لازم برای پیشبرد امور معلمی ندارند، چه برسد به حقوق و امتیازات بالا!

نه تنها در نقاط دور دست کشور که در مناطق شهری نیز معلمان زن، مشکلات امنیتی دارند و نمی‌توانند به وظایف شان به درستی رسیده‌گی کنند. بماند این که هزاران مکتب در روستای‌های افغانستان کمبود معلمان زن است.

این‌که ریشه بسیاری از مشکلات در جامعه ما به معیوبیت نظام آموزشی ما مرتبط است، جای چندان ژرف‌نگری هم ندارد.

با این وجود، دولت همچنان به معارف بی‌توجه است و هیچ نشانه‌یی از ایجاد تغیرات مثبت در سیاست‌های حکومت در قبال معارف دیده نمی‌شود.

تا زمانی که دولت به این مهم توجه جدی نکند و نظام معارف را از وضعیت اسف‌بار کنونی بیرون نکند، بعید است که با عطف توجه به سایر عرصه‌ها بتوان، صلح و صفا و ثبات و امنیت در کشور آورد. یک نظام آموزشی مدرن و پاسخگو می‌تواند بستر توسعه سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در کشور مهیا سازد. در نبود این بسترهمه پیشرفت‌ها از هر طریقی که صورت گرفته باشد، به بن‌بست می‌خورد.

نویسنده: نسیمه همدرد