زنان زندانی پس از آزادی به کجا خواهند رفت؟

رهایی از زندان و برگشتن به آغوش گرم خانواده برای بسیاری از زنان زندانی به آرزوی دست نیافتنی مبدل گردیده است، بسیاری از این زنان می‌گویند؛ پس از محکومیت به حبس، از سوی خانواده‌، طرد شده و خانواده‌ی شان از زیر بار مسوولیت آن‌ها شانه خالی کرده اند.

بسیاری از این زنان به جرم قتل شوهران و فساد اخلاقی راهی زندان شده اند.

فرحناز (نام مستعار) زنی است که به جرم قتل شوهرش زندانی است، او از مدت هفت سال که قرار است در زندان باشد، چهار سال را گذرانده است.

وی می‌گوید؛ امیدی به این که پس از رهایی از سوی خانواده‌اش پذیرفته شود، ندارد.

لاله (نام مستعار)  نیز به جرم قتل شوهرش در زندان است، او شش طفل دارد و می‌گوید؛ دلیل قتل شوهرش خشونت‌های خانوادگی است.

لاله می‌افزاید؛ هیچ گونه امیدواری ندارد که پس از رهایی از زندان بتواند، چون گذشته به آغوش خانواده برگردد.

او هفت سال از حبس‌اش  را گذرانده و شش سال دیگر را باید سپری کند.

لاله نمی‌داند پس از رهایی باید کجا برود، چون مادرش، خارج از کشور زندگی می‌کند و برادرانش هم در این مدت به دیداراش نیامده اند.

او می‌گوید:« فکر نکنم مَر بپذیرند چون رابطۀ برادرا مَه با مَه خوب نیه و از وقتی که به زندان افتادم به ملاقات مَه نیامدن ».

در همین حال فرزانه (نام مستعار) زنی 23 ساله است که به جرم تهدید تلفنی شوهرش، در زندان به سر می‌برد. او از پنج‌سالی که برایش تعیین شده یک سال را گذرانده است.

وی بیان می‌دارد: «امیدی ندارم که به همون زندگی عادی که داشتم برگردم، ممکنه خانواده مَه مَر نپذیرن، چون رابطه‌ی با مه ندارن ».

در این میان اما سمانه، حتا به رهایی از زندان امیدی ندارد، او می‌گوید، امیدی ندارد که از این جا رها شود چون هیچ کسی نیست قضیه‌اش را پی‌گیری کند.

در همین حال مسوولان در زندان زنانه‌ی هرات می‌گویند؛ زنانی که از زندان رها می‌شوند در صورتی که از سوی خانواده پذیرفته نشوند، به خانه‌های امن سپرده می‌شوند و تا زمانی که بستر مناسب برای حضور شان در خانه مهیا شود، در خانه‌ی امن می‌مانند.

مسوولان در خانه‌ی امن نیز می‌گویند؛ زنانی که خانواده‌های شان آن‌ها را نپذیرند، به این مرکز راجع می‌شوند.

دینا همدرد مسوول خانه‌ی امید، می‌گوید؛ این زنان به این دلیل به خانه‌ی امید راجع می‌شوند، چون اگر به خانه برگردند، ممکن است مشکلاتی برای شان پیش بیاید.

همدرد می‌افزاید؛ زنانی که مشکلات حقوقی دارند و یا این که خانواده‌های شان آن‌ها را نمی‌پذیرد، به این مرکز سپرده می‌شوند.

فعالان حقوق زن اما طرد شدن زنان زندانی را عامل چالش‌های بعدی و احتمال آغشته شدن این زنان، به فساد می‌دانند.

سکینه حسینی عضو شورای ولایتی و فعال حقوق زن به این باور است که عدم حمایت خانواده‌ها از زنانی که می‌خواهند به زندگی عادی خود برگردند، سبب عواقب منفی در زندگی این زنان می‌شود.

وی می‌افزاید؛ «زمانی که این زنان از سوی خانواده‌ها طرد شوند، ممکن است در حملات انتحاری، برهم زدن امنیت و برخی دیگر از فسادها مورد سو استفاده قرار گیرند ».

این در حالیست که هم اکنون حدود 137 زن در زندان زنانه‌ی هرات به سر می‌برند.

گزارشگر: سیمین صدف