این‌‌جا افغانستان است کشورى که مردم در خون خود غلطیده‌اند، کشورى که تاریخ‌اش با جنگ گره‌ خورده است.

این‌جا افغانستان است سرزمین زنان بیوه، سرزمین کودکان یتیم، سرزمین مادرى که در غم و اندوه فرزندش نشسته است و پدرى که هنوز چشم به راه فرزند دل‌بند خود است.

این‌جا افغانستان است کشورى که یک کودک پنج ساله، طالب طالب مى‌گوید از ترس به کوچه بازى نمى‌کند و شب خواب آرام ندارد.

بله!

این‌جا کشور من است که مردم فقط هر روز جنگ را زندگى کرده‌اند؛ ولى هر روز به امید سوسو زدن صلح هستند.

صلح، صلح گفته چشم به راه آن هستند که شاید روزى در صلح به آرامى زندگى کنند.

بله، این‌جا وطن من است وطنى که خیابان‌هایش با خون جوانان فرش شده‌است.

کشورى که در کوچه پس‌کوچه‌هایش مادرى در غم فرزند خود نوحه سر مى‌دهد.

این‌جا سرزمین ستم‌دیدگان است، کشورى که مردم‌اش عمر خود را در فلاکت و بدبختى سپرى کردند.

کشورى که دلالان سیاسى آن فقط به فکر منافع خود هستند و از مردم سوءاستفاده مى‌کنند، کشور حاکمان و محکومان.

حضور بیست ساله‌ی آمریکا در افغانستان به هیچ ختم شد و زمانى آمریکایى‌ها این کشور را ترک کردند که افغانستان در بدترین وضعیت قرار داشت.

در زمان اعزام نیروهای خارجی به افغانستان تنها گروه تروریستى طالبان بودند؛ اما در زمان خروج سربازان آمریکایى ده‌ها گروه تروریستى در کشور فعال شد.

با خروج نظامیان امریکایى از افغانستان جنگ در کشور شدت بسیارى گرفت چنانچه ما به چشم دیدیم که چگونه ولسوالى‌ها یکى پى دیگرى به دست طالبان افتاد، دست دلالان سیاسى ما هم درد نکند که در سقوط ولسوالى‌ها نقش خود را ایفا کردند و با پیوستن به این گروه‌ها به جنگ شدت بیش‌ترى بخشیدند و در کشتار مردم بى‌گناه سهم داشتند.

مذاکرات هم‌اکنون در کشورهاى دیگر که در جنگ افغانستان رول عمده را بازى مى‌کند جریان دارد.

تاریخ دوباره تکرار مى‌شود انتخاب ناآگاهانه و حمایت‌هاى کورکورانه مردم افغانستان را دوباره به عصر سیاه برمى‌گرداند.

بورژواها و خرده‌بورژواها با فرستادن خانواده و سرمایه‌ی خویش به خارج فرار مى‌کنند و منتظر فرصت و زمان مناسب براى برگشتن به کشور اند؛ اما یا ستم‌دیدگان در کشور باقى مانده و همان عصر قحطى و گرسنگى تکرار مى‌شود تا زمانى‌که ستم‌گران برگشته و دوباره روى کار آمده تا از مردم سوءاستفاده کنند.

اما اگر باز هم همین گونه باقى بمانیم و نخواهیم یک قدم به سمت آگاهى بگذاریم و این آگاهى را در پراکسیس اجتماعى پیاده کنیم، افغانستان به چهل سال قبل برمى‌گردد و دوباره همان آش و همان کاسه مى‌شود.

نویسنده: سلحشور، عضو گروه حرکت براى تغییر

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail