خبرنگاران در افغانستان با دشواری‌های فراوانی روبرو اند. چالش‌های خبرنگاران زن اما دوچند است. در میان این همه چالش و ناباوری و نابرابری چه چیزی یک زن را به کار خبرنگاری وا می‌دارد. در تلنگر این هفته، با ستوری کریمی زنی که بیش از یک‌دهه کار خبرنگاری کرده، گپ‌وگفتی داریم.

پرسش: چند سال است که کار خبرنگاری می‌کنید؟

پاسخ: من از سال ۲۰۰۵ میلادی به این سو، به کار خبرنگاری روی آورده ام. از آن زمان تا کنون در رسانه‌های محلی، ملی و بین‌المللی کار می‌کنم. هم‌اکنون نیز به عنوان خبرنگار پژواک و رویترز کار می‌کنم.

پرسش: چه چیزی در حرفه‌ی خبرنگاری هست که شما را مشتاق می‌کند؟

پاسخ: عشق و علاقه به کار خبرنگاری است. اگر یک‌بار آدم وارد کار خبرنگاری شود، بیرون شدن از آن دشوار است. در مدتی که من کار کرده ام، با آن که مشکلات زیادی سد راه من قرار گرفت اما مبارزه کردم تا من قربانی باشم و نسل بعدی زنان به راحتی بتوانند در این بخش کار کنند.

پرسش: ۱۶ سال پیش، زمانی که برای نخستین بار به کار خبرنگاری آغاز کردید، چه کسانی شما را حمایت کردند؟

پاسخ: زمانی که من برای نخستین بار کار خبرنگاری را آغاز کردم، وضعیت واقعا خوب نبود و مردم دیدگاه خوبی نسبت زنانی که کار خبرنگاری می‌کردند، نداشتند. خانواده ام کسانی بودند که مرا حمایت کردند و این جرات را به من دادند که مایک به دست بگیرم و برای تهیه‌ی گزارش بیرون بروم.

پرسش: کارکردن در حرفه‌ی خبرنگاری در شهری سنتی چون هرات چه چالش‌هایی را به همراه دارد؟

پاسخ: قسمی که خود شما هم در جریان قرار دارید، چالش‌های زیادی سد راه ما وجود دارد که یکی از این چالش‌ها این است که حتی همکاران مرد ما نیز به ما باور ندارند. در کنار این، زورمندان محلی نیز چالش‌های زیادی را در این بخش به وجود آورده اند.

پرسش: سال گذشته‌ چگونه سالی بود؟

پاسخ: بدترین سال بود. این سال، پر از دلهره و پر از چالش برای تمام خبرنگاران و به ویژه خبرنگاران زن بود.

پرسش: یک خاطره‌ی خوب و یک خاطره‌ی بد خود را در این چند سال که کار خبرنگاری می‌کنید، بگویید.

پاسخ: خاطره‌ی خوب من این است که زمانی که دوره‌ی انتقالی آقای حامد کرزی گذشته بود و انتخابات ریاست‌جمهوری بود، من به مدت ۵ دقیقه توانستم اخبار را از فارسی به پشتو ترجمه کرده و بخوانم که از سوی مسؤول رادیو جایزه‌ی نقدی گرفتم و تشویق شدم.

یکی از خاطرات بد من این است که یک ماه گذشته در یک شهرستان ناامن برای تهیه‌ی گزارش رفته بودم. گرچه با چادری برقع هم رفته بودم، اما شنیدم که برخی از زنان از حضور من به طالبان گفته بودند که به سختی توانستم از آن شهرستان بیرون بیایم و این خاطره‌ی تلخ من است.

پرسش: مشکلات امنیتی امسال چقدر روی کار شما تاثیر گذاشته و آیا انگیزه‌ی شما را از بین برده است؟

پاسخ: اگر انگیزه‌ی ما را نگرفته، آن انگیزه‌ی قبلی را هم نگذاشته است. موتربمبی که اخیرا در هرات انفجار کرد، روی روحیه‌ی من بسیار تاثیر گذاشت و این چالش‌ها روحیه‌ی مرا ضعیف کرده است. نبود امنیت جانی و شغلی برای خبرنگاران زن و دست‌رسی کم خبرنگاران زن به اطلاعات، از جمله چالش‌هایی است که واقعا برای ما گران تمام می‌شود

پرسش: گاهی که چالش‌ها زیاد می‌شود، شده به فکر ترک شغل خود شده باشید؟

پاسخ: در این اواخر که نگرانی از احتمال دوباره پیوستن طالبان به حکومت وجود دارد، گاهی به همسرم پیشنهاد میدهم که کشور را ترک کنیم اما او می‌گوید تحمل می‌کنیم ببنیم اوضاع چه می‌شود.

پرسش: اگر روزی دختری داشته باشید، می‌خواهید او هم خبرنگار شود؟

پاسخ: نه. من و همسرم هردو خبرنگاریم و من دوست ندارم شرایطی که من تجربه کرده ام را او نیز تجربه کند.

ترتیب: سیمین صدف

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail