دستان زهرا از بیست سال به این سو، با چرخ و قیچی سر و کار دارد تا بتواند مخارج درس و دانشگاه فرزندان‌اش را بپردازد.

او حرفه‌ی خیاطی را به گونه‌ی خودآموز آغاز کرد و به دلیل فقر اقتصادی، ادامه داد.

زهرا به تنهایی این کارگاه خیاطی را مدیریت می‌کند، وی پس از دو دهه کار در کارگاه خیاطی، اکنون مشتریان زیادی دارد.

شوهر ش مریض است و او مسوول تامین مخارج زندگی خانواده‌ی هفت‌نفره‌ی خود است. باید شبانه روز کار کند تا بتواند مصارف دانشگاه دخترش و مصارف مکتب چهار دختر و پسر اش را بپردازد.

زهرا با کار در کارگاه خیاطی توانسته نقش عمده‌یی در بهبود وضعیت مالی خانواده اش داشته باشد.

در نتیجه‌ی تلاش‌های زهرا اکنون دخترش در دانشکده‌ی طب دانشگاه کابل درست می‌خواند.

او می‌گوید: «با شکم گشنه‌ی بچه‌هایم می‌توانستم کنار بیایم اما مغز گشنه‌ی آن‌ها را نمی‌توانستم تحمل کنم.»

او به این باور است که همه‌ی زنان باید برای بهبود وضعیت اقتصادی خود و خانواده‌ی شان پا به پای همسران شان کار کنند.

زهرا برای دیگر زنان نیز توصیه می‌کند تا برای پیشرفت فرزندان شان و مهیا کردن شرایط تحصیل و کار بهتر، تلاش کنند.

او باور دارد که مادران توان‌مند و فداکار امروز می‌توانند نسل بعدی را متفاوت‌تر و بهتر تربیت کنند و کشور را بسازند.

«با وجود گلو دردی و خیلی دیگر از مریضی‌ها، کار می‌کنم تا دست بچه‌هایم پیش کسی دراز نباشد، بتوانند درس بخوانند و آینده خوبی داشته باشند.»

«ماهانه باید برای دخترم در کابل پول روان کنم و پول مصارف مکتب بچه هایم را بدهم شب ها که زیاد خسته می‌شوم، می‌گویم من می‌توانم.»

تولیدات خیاطی زهرا در دکان شوهرش فروخته می‌شود و از این طریق آن‌ها می‌توانند مخارج زندگی شان را تامین کنند.

گزارشگر: سیمین صدف

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail