زنان در هر مسیری که برخلاف باورها و سنت‌های اجتماعی گام گذاشته اند بدون شک توام با قربانی بیشتر همراه بوده است. می‌دانیم که اجتماع سنتی ما و افراد در  اجتماع لیست بلند بالای از کارهایی دارند که برای زنان تابو شمرده می‌شود. حالا این که هر کدام آن تنها از این منظر اشتباه است که به باور این افراد در گذشته  تمام جوانب آن اشتباه پنداشته می‌شود. یعنی اشتباه تنها این جاست که برخلاف باور مردان این جامعه گامی برداشته شود.

هرچند این مساله از امروز نیست. می‌دانیم از گذشته‌های دور تا امروز زنان همواره قربانی این گونه خواست‌ها و باورها بوده اند.

زنان در گذشته زیر نام‌های محجوبه و مخفی و مستوره شعر می‌گفتند و امروز زیر فشارها و باورهای دیگری برای آواز و چهره خود سرکوب می شوند.

امروزه در کنار تمام آن چه که برای زنان تابو پنداشته می‌شود، یکی هم موسیقی است. آن چه که می‌تواند گلوی باشد برای فریاد دردهای خاموش زنان. اما دیروز کلام را از زنان می‌گرفتند و امروز آواز را و فردا نمی‌دانم چی چیزهای دیگری را.

سحر آرین از زنانی است که می‌خواهد برای آزادی و زنان بخواند و فریاد بزند اما همانند زنان دیگر او نیز قربانی می‌دهد و دشوارهای زیادی را تجربه می‌کند که در ادامه می‌خوانید.

پرسش: سحر آرین نام ناآشنایی نیست اما می‌خواهیم خود سحر از خود معرفی داشته باشد؟

سحر: سحر آرین استم ؛ دختری که سه سال پیش به دلیل ممانعت‌های خانواده‌ و به خاطر هنر‌اش از خانه فرار کرد و به افغانستان آمد.

 پرسش:سحر در یکی از مصاحبه‌هایت خواندم که گفتی خانواده‌ات به خاطر هنر‌ات مخالفت کردند، با موسیقی چی را می‌خواستی نشان بدهی که این همه بهای سنگین پرداختی؟

سحر: خانواده برایم خیلی مهم بود اما وقتی دیدم به دلیل زن بودنم برای پدرم ارزشی ندارم من هم هنرم را ترجیح دادم و به جای خانواده هنرم را انتخاب کردم.

  پرسش: به جز موسیقی به دیگر چه مقوله‌ها در هنر توجه می‌کنی و آیا علاقه مند به این هستی که برای زنان بیشتر کار کنی؟

سحر: در حال حاضر روی البوم جدید صوتی و تصویری ام کار می‌کنم و در کنار موسیقی در حال آموزش و طراحی لباس هستم و به زودی چند هنرمند خوب افغانستان با لباس‌های طراحی شده من ظاهر شوند، من برای زنان کار کردم و به کارم ادامه می‌دهم.

 پرسش: آیا سحر یک فیمنیست است ؟

سحر: فمنیست هستم ١٠٠٪‏ و برای آزادی و حمایت از زنان و ثابت کردن اینکه پشتیبان شان هستم، دو آهنگ اولم را برای زنان اجرا کردم: پرواز کن و سنگسار این دو آهنگ اند که نشر شده است.

پرسش: چی تغییر می‌خواهی به وضعیت زنان افغانستان توسط هنرت بیاوری؟ کاری که تاکنون صورت نگرفته باشد و یا دیگر هنرمندان انجام نداده باشند؟

سحر: برای زنان افغانستانی توسط آهنگ هایم دادخواهی می‌کنم و دوست دارم آن‌ها هم مبارزه را یاد بگیرند و در مقابل بی عدالتی‌ها ایستاده شوند. بی عدالتی هایی که اکثر زنان تجربه می‌کنند و خودم نیز تجربه کردم. من در خانه به مدت شش ماه حبس شدم. پس تصمیم گرفتم بجنگم و برای رسیدن به هدفم حرف هیچ کس آزارم ندهد.

  پرسش: در قسمت آواز خوانی و موسیقی چی کسی پشتیبان‌ات بود و تو را تشویق به مبارزه می‌کرد؟

سحر: هیچ پشتیبانی نداشتم و متاسفانه این راه سخت را به تنهایی پشت سر گذاشتم و یک مدت به دلیل تهدید‌هایی که شدم هنر را رها کردم و البته ناگفته نماند مدت زمان کمی بود.

 پرسش: من متوجه شدم سحر در نخستین آهنگش که اوپرا هم خواند بسیار محجبه بود و در مصاحبه‌اش هم گفته بود می‌خواهم همینطوری باشم اما چه چیزی متحولت ساخت؟

سحر: حجابی که به سر داشتم اجباری بیش نبود، در افغانستان کنار خانواده پدرم برای یک مدت زندگی کردم و به دلیل ترس نمی‌توانستم که حجاب اجباری‌ام را زیر پا بگذارم.

  پرسش: آیا در زندگی به مرحله‌ای رسیده‌ای که تصمیم گرفته باشی موسیقی را کنار بگذاری؟

سحر: من سرگذشت تلخی را به خاطر هنر گذراندم و آزار و اذیت‌ها و حرف‌های بعضی از مردم زیاد نه ولی تا حدودی آزارم می‌داد. و تمام حرف‌هایی که در آن مصاحبه زدم  اجبار بود به دلیل ترس از دست دادن جانم. اما هرچه بود به خاطر هنرم جنگیدم و خواهم جنگید.

پرسش: حالا که از دغدغه، مشکلات و این‌ها که بگذریم، در تاجیکستان کنسرت داشتی، کمی برایم بیشتر بگو؟ چطور بود؟ و در کل تا حال چند کنسرت داخلی و خارجی داشتی ؟

سحر: کنسرت‌های داخلی زیادی را پشت سر گذاشتم اما خارج از کشور فقط یک کنسرت داشتم که با افتخار در کنار هنرمندان بزرگی همچو غزال عنایت شبنم ثریا و غیره روی استیج رفتم و اجرا کردم.

 پرسش: بیشتر متن موضوعات آهنگ‌هایت چی است و در مورد چی می‌خواهی بیشتر بخوانی ؟

سحر: من دو آهنگ اولم را برای زنان خواندم. اما در کل آزادی و زن دو چیزی است که برای آن‌ها کارخواهم کرد و خواهم خواند.

  پرسش: کار کدام هنرمند خانم افغانستانی را بیشتر می‌پسندی و الگوی‌ات در عرصه هنر کیست؟

سحر : از بین هنرمندان افغانستانی کسی نه، اما الگوی من در دنیای هنر مایکل جکسین است کسی که کودکی سخت و نوجوانی درد آور را پشت سر گذاشت و در نهایت بهترین شد.

مصاحبه کننده: نسیمه همدرد

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail