نویسنده: فروزان فروغ خاوری

در جامعۀ ما یعنی جامعۀ افغانستانی ما زنان با چالش‌های زیادی دست و پنجه نرم می‌­کنیم.

یکی وظیفه­‌اش فقط به خانه‌داری، جاروب کردن، شستو روف…. خلاصه می­‌شود و بس. دیگری از نابرابری­‌های جنسیتی موجود در جامعه رنج می‌­برد. یکی از این که اجازه ندارد به مکتب یا دانشگاه برود حرف می­‌زند و دیگری از لت وکوب‌های شوهر، برادر وپدر­ش درد ودل می‌کند.

این جاست که این سوال در ذهنم خلق می­‌شود که چرا با توجه به این که در جامعۀ ما دم از پیشرفت اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی زده می‌شود و سطح آگاهی و دانش مردم بلند رفته است اما باز هم تبعیض و موانع سد راه زنان بوده و هم چنان پابرجاست.

اگر پاسخ این سوال را از آگاهان علم ودانش و فعالان مدنی پرسان کنیم در پاسخ مان خواهند گفت به دلیل این که جامعه‌ی ما جامعه‌ی سنتی است و مردم به هنجارهای فرهنگی بیشتر ارزش قایل می‌شوند به همین دلیل زنان زیاد در جامعه نقش ندارند.

اما اگر این سوال از من پرسان شود پاسخ من این خواهد بود که جامعه‌‌ی سنتی تنها دلیل این موضوع نیست .بلکه دلایل دیگری نیز وجود دارد از آن جمله این که ما زنان هنوز به خودآگاهی و خود باوری لازم دست نیافته­‌ایم. به داشته­‌های که در وجود ما است خودمان باور نداریم. بیشتر انرژی منفی برای خود می­‌دهیم.

آیا گاهی شده از خودمان پرسان کرده باشیم که چرا زنان جوامع پیشرفته نسبت به ما در موقعیت‌های بهتر اجتماعی و خانوادگی قرار دارند؟  ویا این که تا حال شده از خود پرسان کرده باشیم چرا زنان در جوامع دیگر می­‌توانند به پست­‌های ریاست جمهوری، وزارت ویا هر پست بلند دیگری ایفای وظیفه نمایند اما در جامعه ما از این خبرها نیست؟

چون آنان به داشته‌­های وجود خود باور دارند، اما در جامعۀ ‌ما همه چیز برعکس است. یا خودمان به خود باور نداریم ویا هم اگر یکی باشد که جرات کار کردن در اجتماع را داشته باشدا باز هم به مشکلاتی چون نگاه­‌های تحقیرآمیز مردان نگاه‌های که به آدم می­‌گوید تو ضعیف هستی وتوان انجام هیچ کاری را نداری بر می­‌خورد خوب به هر صورت، این چیزها چندان درد ندارد چون نگاه بیشتر مردانه جامعه ما همیشه از همین جنس است. اما زمانی که نگاهی از جنس خودت به تومی‌گوید ضعیف هستی، ناتوان هستی ……و حرف‌های از این قبیل آن وقت هست که هر چقدر هم قوی باشی می‌شکنی.

وقتی ما زنان خود به یک دیگر باور نداریم و فکر می­‌کنیم که بدون پشتیبان مرد نمی­‌توانیم کاری را انجام دهیم پس چی توقعی از مردان جامعه خود داریم. چرا ما خودمان چنین عکس‌­ا‌لعملی را برای هم‌جنس خود، روا می‌داریم چرا؟

پس مشکل از خود ما زنان شروع می­‌شود وقتی ما زنان تغییر را از خود شروع کنیم و خود را بسازیم از یک دیگر خود حمایت  کنیم. از کار یک زن در بیرون حیرت‌زده نشویم و او را به دیده تحقیر ننگریم  و مردانه وار به پشت یک دیگر ایستاده باشیم آن وقت است که می‌توانیم به پیشرفت خود امیدوار باشیم. آن وقت است که می‌توانیم با چالش‌های موجود مبارزه کنیم.

ما زنان این را نباید فراموش کنیم که تغییر را باید از خود آغاز کرد.

دیدگاه‌های کاربران فیس‌بوک
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail